Vanmorgen opnieuw naar de osteopaat geweest: man, man, man: wat dat da allemaal los kan maken! MamaHeidi vandaag dus groggy en niet veel van zegs!
Tot één dezer...

Dit mooie stuk leren kennen door Nico...dank je wel!!!

Vrijdagavond won ik de Ollie-award 2009! Ik zou jullie natuurlijk graag deelgenoot willen maken, maar onze scanner doet niet meer mee, en dus blijft de award op het salontafeltje liggen wachten tot het moment dat hij zich hier op dit blogje kan vertonen...dank je wel, Ollie!
We zijn er niet superlang geweest, maar hebben er wel heel erg van genoten!

Voor mensen die toch de sfeer willen opsnuiven: hier alvast een proevertje! zie bij vrijdag).

Net gebeurde discussie in ons gezinnetje...

Bijna bedtijd, dus bijna pyamatijd...alles zoals gewoonlijk, rustige avondsfeer.
En dan groot conflict!
Soetkin wil met geen middelen haar onderhemdje aanhouden..rara...waar ligt het probleem?
Enkele maanden geleden was zoiets "banaals" een heuse oorlog geworden. Nu duurde deze discussie 5 minuten!
Het probleem situeerde zich namelijk ter hoogte van de blauwe schouderbandjes aan dat hemdje! Blauw: tot voor kort het lievelingskleur, werd gedegradeerd tot een 'vies' kleur. En vieze kleuren kun je niet aan je lijfje doen. En met vieze kleuren kun je dus ook niet slapen. En wanneer je gedwongen wordt om zo naar bed te gaan, terwijl je weet dat je door die vieze kleuren niet zult kunnen slapen...dan stribbel je tegen...want als je pijn hebt van een vies kleur aan je lichaam....dan ga je toch ook roepen?

Vijf minuten discussie, dus...en toen vonden we al waar de angst en de daar uit voortvloeiende conflictsituatie onstond...Hmmm, mogen we een beetje trots op onszelf zijn?

Ik ging daarnet eventjes piepen op dit blogje. En herkende meteen ook de vraag...Hoe moet het verder wanneer je kind met autisme in de puberteit komt?
Bij velen gaan de wenkbrauwen nu omhoog, en hoor ik nu de opmerking: "Dat zijn zorgen voor later!"

En toch...

Soetkin is nog maar 9, en onlangs kregen we de raad van de GON om thuisbegeleiding aan te vragen. Blijkt dat het bijna drie jaar kan duren eer we dan effectief thuisbegeleiding kunnen krijgen. Inderdaad: dan staat ze aan het begin van haar puberteit. Momenteel gaat het goed met haar: ze gaat graag naar school, en ze valt niet echt uit de boot. Op school maken ze hier ook werk van. Ik moet het dus van de positieve kant blijven zien.
Maar bijna negen jaar op weg met ons meisje, leert ons ook de realiteit onder ogen te zien. Ze loopt op haar toppen. Je ziet soms hoe ze zich inspant om de sociale interacties om zich heen te doorgronden. En steeds vaker komt ze vertellen dat ze graag zoals de andere kindjes wil zijn, dat ze zo graag alles zou willen begrijpen.
En op zo'n momenten denk je als mama toch wel eventjes verder. We zeggen zo vaak dat kleine kinderen zo snel groot worden. En de middelbare school zal sneller voor de deur staan dan we zelf beseffen. En met de middelbare school ook de puberteit. De puberteit met de zelfreflexie, met het zoeken naar de eigen identiteit. De puberteit met de vriendenkring en de vele sociale interacties...
Nee, we kunnen de toekomst niet vastleggen (gelukkig maar), maar het doet me toch wel een beetje deugd om te merken dat er nog ouders zijn met dezelfde realistische vragen...

Gisteren naar Moederbal geweest. Eigenlijk niet zo ver uit de buurt, en heel erg gezellig!
Na enkele uurtjes was de 'rek' er een beetje uit bij mamaHeidi, dus tuften we rustig naar huis om nog na te genieten van ons dagje.
Ik merk nog steeds dat ik heel erg moet opletten met het evenwicht tussen 'in beweging zijn' en rust. De pijn tussen mijn schouders is heel sterk verbeterd, de andere pijntjes die zullen wel volgen, weet ik. Het is vooral sterk afhankelijk van mijn emoties. Boosheid en verdriet, stress,...als ik er niet meteen aandacht aan geef, voel ik mijn hele lichaam reageren. De pijn slaat onheroepelijk toe, en de onregelmatige hartkloppingen beginnen stante pede. Maar zoals ik al schreef: ik weet dat dit van voorbijgaande aard is, zolang ik mijn evenwicht maar goed in de gaten hou!

En voor we het vergeten: Ollie was gisteren jarig!!!!!
Laat ons met z'n allen een feestje bouwen!
Vanuit Villa Kakelbunt: een hele fijne verjaardag, Ollie!

Sinte Maarten

Als vervolg op de reacties op mijn vorig logje over Sinte Maarten wil ik nog graag even doorbomen...
Als kind woonden we met het gezin in de buurt van Ieper. Jaarlijks kwam deze goedheilig man menig kinderhart verblijden. Sinterklaas bestond wel voor ons, maar dat was dan weer de goedheilig man bij de pépéés en méméés, die dan weer in de streek rond Roeselare woonden. Tweemaal kinderfeest, dus!
Toen ik jaren later ging wonen in de Christoforusgemeenschap in Nederland, ontdekte ik een heel ander idee achter Sinte Maarten. Plots was hij niet meer de kindervriend, maar vooral het moedige personage achter een heel ander ritueel.
Hij werd de ridder, die aan de poort van de grote stad, op een stormachtige winternacht, de helf van zijn mantel doorsneed en aan een arme bedelaar gaf.
Een stukje licht in koude, donkere wintertijden.
Voor mij is het vooral het symbool van schenken. Een belangrijk aspect vind ik hierbij, is dat hij niet alles wegschenkt. Je kunt mensen niet helpen, als je jezelf helemaal wegschenkt.
In de Steinerscholen vind je dan ook het jaarlijkse ritueel terug om met lantaarntjes op tocht te gaan en te zingen aan de huizen. In Widar werd de Sint Maartensavond altijd afgesloten met het thuiskomen in kaarslicht. Er werd de hele avond geen electrisch licht gebruikt (zelfs tot in het toilet. We aten overheerlijke pompoensoep, en als dessert lag er een stapel wafels op ons te wachten, met vers fruit: hééérlijk!
En steeds vaker zie je dit oude gebruik ook terugkomen in dorpen en steden. En jawel, Francky: zelfs in de streek rond Roeselare zijn er al Sint Maartensoptochten (ik geloof zelfs in Ardooie?).

Sinte Maarten

Vond per toeval deze afbeelding op het internet en besefte dat Sint Maarten plots wel heel dicht bij komt.
Dit boekje hebben we op onze boekenplank staan. Ontzettend lief en schattig EN het moment om het weer naar beneden te halen, om voor het brandend haardvuur op ons schapevachtje voor te lezen. Lekker herfstig!