En langzaam aan...

merk je dat het leven gewoon verder loopt.
De afgelopen week stond de tijd even stil, maar op een dag word je wakker, kijk je om je heen, en zie je dat er nog zoveel te genieten valt.

Vandaag dus onze zinnen voor de zoveelste keer verzet door het oprommelen in de tuin.
Sinds vorig weekend hebben we een adoptiegeitje bij in ons gezinnetje. Momenteel nog wat klein behuisd, maar ze loopt al flink rond in de tuin, waar ze het rustige leventje van Boo, de hond, verstoort.

We zijn hard aan het snoeien en weghakken van struiken die wat verwilderd waren. Nu lijkt het dan ook op een stortplaats. Maar een bezoek aan het containerpark deze week zal vast wonderen doen.
De kindjes laten het alvast niet aan hun hartje komen, onze oude eik is een geduldige speelkameraad...

Een vrijdagse vrijdag

Wat doet een mama zoal op een vrijdagvoormiddag, na een hele week te zijn gaan werken?

Den boel stofzuigen, OP de knietjes, want onze oude, houten vloer vertoont superkieren, en ge kunt u niet voorstellen wat daaaaar tussen gaat zitten...

De nieuwe keukenkasten, die langzamerhand in gebruik zijn genomen nu eens deftig beginnen inrichten, want de spullen staan OF nog in de kelder OF op 7 verschillende plaatsen ergens in de hierbovenvernoemde nieuwe keukenkasten. Nog heel wat werk voor de boeg, maar ben toch al tevreden over mijn werk.

Met man-lief nu eens bekijken naar de stapels containerparkspullen die buiten in de tuin liggen, en die tijdens onze verhuizing nog niet zijn weggeraakt. Diezelfde man-lief bracht daarstraks een vrachtje weg, en ik moet toegeven: voor het eerst bekruipen mij de kriebeltjes om in de tuin nieuwe bloembolletjes te planten!

Samen met Soetkin aan het werk gaan voor haar thuisonderwijs: verder oefenen op het schoonschrift, en het inoefenen van de tafels.

Mij eventjes verheugen over het feit dat we straks naar zussemie rijden, de neefjes van school zullen ophalen en een dweiltje daar in onze nek zullen leggen.


Veel heeft een mama toch niet nodig om zich te verheugen, nietwaar?

Na een lange tijd...

Met de lente hééééél pril in het land, voel ik terug de kriebeltjes om de draad van dit blogje weer op te nemen.

Onze tuin lijkt momenteel nog een bouwwerf, maar gelukkig piepen de crocusjes al fris aan de gevel van ons huisje. Mag ook wel, want de winter heeft nu toch wel lang genoeg geduurd. Nee, mij hoor je niet klagen over de strenge vorst, 'k vond het heerlijk dat het een echte vrieswinter was, maar de snottebellen, hoestbuien, buikgriepjes, hebben we nu wel gehad: OP NAAR EEN NIEUWE LENTE!!!

Van de prins (en andere momenten)

Ziezo! De eerste schoolweek zit er op!

Een razend-drukke week op het werk, een meisje met flinke koorts van de spanningen en een mannetje wat gewoon de draad van het schoolse leven weer opneemt, alsof hij er nooit is weggeweest.

En op deze druilerige vrijdagnamiddag geniet we even van ons samen-zijn, en is iedereen lekker goed bezig.

Soetkin zit aan de grote tafel, omringd door crèpe-papier, kleurpapier, glitterlijm, schaar, lijm, penseel,.... Deze week begonnen we officieel met thuisonderwijs. Twee dagen in de week nemen we alles zelf op en drie dagen gaat ze naar Vidya, waar ze op haar tempo en met de nodige rust het leerpakket opneemt. Ze is heel enthousiast, en werkte verbazingwekkend hard! De doos die ze nu aan het knutselen is, wordt haar eigen schooldoos, waar rekenblokjes en rekenkaartjes in kunnen gestopt worden. Wedden dat ie supermooi wordt?

Ondertussen loopt "prins" Johannes met zijn kroon doorheen de woonkamer. Een mini-kroon van duplo, maar niet de grootte telt, wel de kracht die er van uit gaat!

En dat zullen we geweten hebben! Hij wandelt met koninklijken gang terwijl hij deftig verklaart aan zijn onderdanen dat hij vandaag veel fopjes gaat doen.

En papa en mama? Die genieten eventjes van dit moment na al die drukke weken. Op naar het kopje koffie dat in de keuken staat te geuren!!!!!

Laatste weekje

Het laatste weekje van de zomervakantie breekt haast aan, en de bedrijvigheid rond het nieuwe schooljaar gonst al door ons huis. De kinderen zijn nog niet echt bezig met de schoolgedachte, zij hebben het voor het moment wat te druk met de vele broer-zus-kibbelpartijtjes (want jaaaaa: die horen dus ook bij het einde van de zomervakantie!!!). Maar papa en mama ? Die hebben het toch wel wat drukker. Eventjes samen de agenda bestuderen wanneer er opvang nodig zal zijn voor Johannes, de zoektocht naar de juiste, correcte schoolmethodes voor Soetkin, en de bijhorende bestelling van schoolboeken, het ontdekken dat Johannes een flinke schoenmaat gegroeid is, en dat zijn pantoffeltjes voor in de klas nu wel echt te klein zijn geworden (en we hebben maar een weekje meer te gaan, dus dat wordt crossen naar de schoenenwinkel). Maar ik voel me getroost: we blijken nu gewoon één van de zovele gezinnetjes te zijn met schoolkriebels!

En voor de liefhebbers van Pakoe...mag ik jullie dit boekje voorstellen: "Hansje in 't bessenland". Op dit moment het slaapverhalenboekje...

Daarnet boodschapjes gedaan en toen zag ik bij de kassa deze zonnebloemen liggen! Mijn seizoenstafeltje schiet er de laatste tijd wat bij in, maar dit kon ik echt niet laten liggen! Heerlijke zomerbloemen! En zelfs als de regen met bakken uit de hemel komt: wij hebben de zon in huis!

Vorige week ook dit boekje van "Pakoe, de huiskabouter" gevonden in een tweedehandswinkeltje in het boekendorp Damme. Wij wonen zo dichtbij, maar met kindjes neuzen in al de tweedehandse boekenwinkeltjes lukt moeilijk. Deze lag bovenaan in een stapel, dus hij lag gewoon te wachten op ons. Ik zag heel wat oude verhalenboeken, met verhalen waar wij nooit van hoorden, maar dit is een "nog-te-doen-dingetje voor als de vakantie achter de rug is. Ik leerde het boekje kennen in de kleuterklas vorig schooljaar. Heel mooi en heel spannend! Soetkin en Johannes zijn er alvast dol op!

En voor de speurneuzen onder jullie: onzen Jack Russell!!!

Na al die weken van herfstregen, eindelijk het zonnetje mogen begroeten: heerlijk! We hadden dan ook gepland om met ons caravanneke eindelijk er op uit te kunnen trekken. Maar dat was natuurlijk buiten de eventuele aankoop van een leuke woning gerekend, waar we ons co-housingsproject kunnen opstarten en op termijn ook activiteiten van Tannekin kunnen organiseren.
Laat ons zeggen dat we eigenlijk een klein beetje verliefd zijn op ons pand: bergkristallen en ametisten aan de voordeur,lemen muren aan de binnenkant, houten vloeren, in het verleden werden zweethutceremonies in de tuin georganiseerd,...nog heel veel werk, dat wel, maar dat nemen we er eigenlijk graag bij, vooral doordat we ervan dromen een volledig ecologische uitbouw aan te bouwen...
En de hopen papieren en gesprekken die hiervoor moeten geregeld worden...nee, de koop is absoluut nog niet rond, maar alles wordt veel concreter, en best wel een beetje eng: zal het ons lukken om inderdaad met twee gezinnen alles geregeld te krijgen....?

Tussen het geregel door vandaag lekker naar het strand gereden. We mochten het strandhutje gebruiken van Jos en Katrien, die ons in de loop van de namiddag zouden vervoegen, gevolgd door Inge, Werner en Silke. Nummer 422, werd ons gezegd, en wij, zwaar beladen met picknick, en emmertjes en schupjes en visnet,.. en de sleutel in de aanslag, drie uitgelaten kinderen om ons heen, op zoektocht.

Na heel wat hutjes, en al evenveel telefoontjes op en neer, strandden we uitgehongerd neer op een schaduwrijk plekje bij een of andere strandcabine. Ons hokje vonden we dus in geen honderd jaar! Na de picknick raakten we aan de praat met mensen die daar lekker zaten te zonnen. Van het één kwam het ander, en voor we het wisten, bleek de strandcabine naast hen the place to be!!!!! En daar hadden we dan een uur in de schaduw, het hutje naast gezeten! Had de desbetreffende badstad besloten al de nummers van de hokjes te veranderen: grrrrr!

Maar voor de rest hoor je ons niet klagen: het was een echt luilekker dagje: strand, zee en zon!

En omdat ik onze fotocamera ben vergeten, laat ik jullie wegdromen van wat strandfotoos van onze vakantie op Texel twee jaar geleden....

En als toemaatje: Voor de speurneuzen onder jullie: de auto is een maand vroeger aangekomen dan verwacht. De oplossing voor ons raadsel komt er hopelijk dus volgende week aan.

Kinderfragmenten

Gewoon een grappig footooke...

Wij zijn dringend toe aan een nieuwe auto. Het moment van de keuring komt er haast aan, en wij beseffen maar al te goed dat het dit keer echt niet meer zal lukken om onze auto op de baan te houden. Deze week dus richting garage, alwaar onze nieuwe aankoop een feit wordt...
Soetkin is reuze enthousiast en wacht vol ongeduld op de leveringsdatum, ondertussen elke straat afspeurend naar "onzen auto". En dan klinkt er vanop de achterbank: "Kijk, mama, daar rijdt een Jack Russell!" Raadsel van vandaag: Welk merk auto hebben wij gekocht?
En beseffend dat er hier vandaag niet zoveel meer op dezen blog zal verschijnen...want teveel in luie vakantiestemming...laat ik jullie vol blijde zoektocht naar het antwoord...

Nog een anderhalve week en deze mama heeft vakantie: Olè!!!
Om in een bijna-vakantie-stemming te komen enkele sfeerbeelden van ons weekendje thuis:
Soetkin en ik nemen nog een laatste poging om pompoenen en courgettes te planten, dit keer in een bloempot, aangezien de slakken altijd met onze pompoenen gaan lopen...

Soetkin onkruid aan het wieden tussen wat eens een veldje spinazie moet worden...

Snuffie het konijn op doortocht in zijn nieuwe dier-en kindvriendelijke ren. Vanaf nu mag hij zijn verblijfje delen met Kasseiopeia (Kassi-Man, voor de vrienden), de schildpad...

Onze mannen aan het werk aan het konijnenverblijf...

Onze piepkuikens stonken uren in de wind, aldus de kinderen (en jaja: ook aldus de papa en de mama), dus verhuisden ze van onze woonkamer naar dit twee-verdieping-tellende verblijf. Eigenlijk een konijnehok, maar voor hen mooi groot genoeg. Een kippenren zit er nog niet in, want ze hebben nog nood aan een rode, warme lamp (achter het houten deurtje).

Voor de rest denk ik dat het de komende periode wat stil zal zijn op deze blog. Zus Mieke is vanavond binnen gegaan in het ziekenhuis. Morgen wordt ze geopereerd, en is het echt wel heel erg spannend. Ik beloofde dat ik haar blogje wat zal bijwerken voor de tijd dat ze in het ziekenhuis zal zijn (en als alles goed is, wordt dat een lange tijd, hoe tegenstrijdig dit ook moge klinken...).

Misschien tot op haar blog???

Man Man Man!

Na een overheerlijk, superdruk, weinig-slaap-weekendje, georganiseerd voor de clïënten op het werk, kom ik voldaan thuis en lees de berichtjes.
"Man Man Man", kan ik nu niet laten te glimlachen. Wat een discussies roepen mijn blogje momenteel toch op! Helemaal nog nooit verwacht dat zo veel mensen dit plekje bezoeken. Dacht ik even dat er vooral vrienden, familie, kennissen en toevallige voorbijgangers eventjes op de thee kwamen, maar nu blijken er plots mensen te zijn die toch wel volgen wat er in ons gezinnetje reilt en zeilt. Heb dit nog gezien op andere blogs, maar kon nooit vermoeden dat mijn woorden plots een hot item zouden worden.
In vroegere periodes twijfelde ik inderdaad of ik mijn blog voor iedereen toegankelijk zou maken, maar ik hou nogal van open gesprekken, waarom op internet gaan als het voor iedereen verborgen moet zijn? Dan kan je evengoed een dagboek schrijven en er een hoop intieme pennevrienden op na houden (niekske verkeerd mee, maar ik ben nu eenmaal een blog begonnen en geen dagboek). Als mensen een eigen mening hebben over zaken, dan mogen ze dit gewoon laten weten, zolang het maar met respect gebeurt.
Ik vind het trouwens heel boeiend hoe mensen aankijken tegen thuisonderwijs. Ik merk dat het laatste woord hier nog niet is over gezegd. ..en dat is goed zo, dat houdt ons wakker!
Misschien kunnen we nog interessante invalshoeken met elkaar wisselen?

Berichten van het thuis-front

Jaja, de dagen vliegen hier nog steeds voorbij...

• Onze zoektocht naar een mooie, rustige locatie om te wonen en werken blijft rustig verder gaan. Gelukkig nemen onze lieve vrienden een heel stuk van deze zoektocht op zich. De organisatie van Tannekin ligt hierdoor wel wat stil (inschrijven voor het vertelweekje in juli kan wel nog).
  
• Na een kleine week een stukje thuisstudie op te nemen met Soetkin (sinds donderdag gaat ze niet meer naar school, maar werkt ze thuis), kunnen we nu al zeggen dat het goed gaat!De uitdrukking "Dit hadden we al veel sneller moeten doen!", die ik de afgelopen twee jaar van verschillende mensen heb mogen horen, klopt dus ook bij ons. Niet alleen Soetkin zit beter in haar vel, ook bij ons valt een druk van onze schouders. Geen getrek en gesleur meer, geen zwaarmoedigheid meer, een meisje dat hongert naar nieuwe dingen: héééérlijk! Het is voor ons natuurlijk wel een hele organisatie, maar wat we aan resultaat zien, maakt het hele gepuzzel meer dan waard!

• Nog voor we op de buiten een woonplekje gevonden hebben, hebben we een familie kuikentjes bij ons in huis. Een lente-feest-geschenkje voor Soetkin van nonkel Dries en tante Caroline. Nu nog piepklein en onder de rode lamp in onze woonkamer, maar straks toch wel in een groot kippenhok. Het hele huis klinkt vol vrolijke piepgeluidjes.

• Zelf geen tijd voor crea-werk (behalve dan ""creatief omspringen met de berg strijk" of "hoe ga ik creatief om met mijn mama-agenda?"), maar dat haalt Soetkin ruimschoots in door een breiwerkje dat ze van de handwerkjuf op school meekreeg om thuis verder af te werken. Een regenboogpaddestoel: het hoedje geweven, het steeltje wordt gebreid. Het resultaat volgt dus nog!

• En tot slot wil ik Ilse nog eens bedanken voor haar leuke berichtje: DANK JE WEL, ILSE!!! Ben jij ook diegene die inschreef voor de nieuwsbrief van Tannekin? Want dat zou willen zeggen dat ik dan je mail-adres heb, en das wel leuk!

Hakke takke

Nee, dus nog niet alles doorgehakt!
Ik blijf zo twijfelen of ik mijn job echt wel wil opzeggen... doe het ook veelst te graag.
Eén knoop is wel doorgehakt: Soetkin blijft vanaf vandaag thuis! En wat een heerlijkheid! Heel wat gepuzzel voor ons, weliswaar, want we gaan alletwee natuurlijk werken, maar met wat organisatie en goede vrienden in de buurt, zou het ons toch moeten lukken.
Deze morgen nog eens naar een prachtig domein gaan kijken (jaja, we blijven ijverig naar een rustige woonplek zoeken), en toen we thuiskwamen moest er dus "gestudeerd" worden.
Er stond rekenen op het programma. Soetkin vindt dit echt niet leuk om te doen, kwam de afgelopen weken in school niet verder dan enkele sommetjes. Maar vol goede moed begon ze er aan: ze vroeg of ze een kaarsje mocht aansteken, haalde de mooie glazen elfenhologram uit haar doosje en zette een vaasje bloemen naast haar werkblaadje... en ze vloog door haar oefeningen!
Wanneer ze het echt niet wist, mocht ze okkernootjes gebruiken om visueel duidelijk te krijgen hoe het zat.
Ik dacht dat het een hele klus zou worden om met haar bezig te zijn, maar uiteindelijk merkte ik dat ze alles geheel zelfstandig deed. De vele verschillende houdingen die ze op haar stoel aannam, de meest vrolijke gezongen deuntjes, negeerde ik gewoon van achter mijn strijkplank, en het vlotte prima.
Resultaat: een blij en tevreden meisje, dat huppelend over het schoolplein haar broertje ging ophalen aan zijn klasje, na het middageten spontaan de viool terug genomen en gespeeld dat het een lieve lust was....
Dit doorhak-ding is alvast geslaagd!
En de rest....wordt nog maar eens vervolgd!

De knoop

De fameuse knoop die al een tijdje in onze weg zit, is bijna doorgehakt!
De job, die ik ontzettend leuk vind om te doen, ons gezinnetje, de heel vele fijne ideetjes voor Tannekin, blijken langzamerhand niet allemaal meer in een doordeweekse dag te passen. Ik ben zowat in duizend stukjes getrokken, wat nooit de bedoeling kan zijn. Er moeten dus knopen worden doorgehakt (waar ik altijd al een hekel aan had!!!).
Ik zal moeten gaan kiezen waar ik echt voor sta. In de afgelopen jaren, iedere keer weer op knooppunt-momenten, op de website van kind en gezin beland, om informatie te zoeken rond kinderopvang. Deze week uiteindelijk toch maar eens een afspraak gemaakt. Kennis gemaakt met de kind-en-gezin-mevrouw. En bijna ook helemaal besloten om toch als opvangmama aan het werk te willen gaan (baby-peuter en buitenschoolse opvang), welliswaar volgens onze eigen waarden, dus heel sterk verbonden met het antroposofische gedachtengoed. Het is mogelijk om dat te combineren met de vertelmomentjes die we nu ook al organiseren voor Tannekin. Iets minder uit elkaar getrokken worden, maar in één richting kunnen werken...zalig. Weer gewoon in een totaliteit kunnen werken, weer leuk wat knutselen met de kindjes, eventjes tijd kunnen nemen om de seizoenstafel op te knappen, samen een kommetje fruit kunnen eten in de namiddag...
Anderzijds ben ik toch wel bang voor de stap: mijn contract waar ik nu werk, loopt op zijn einde, maar wordt in de vakantie vernieuwd, en wil ik die leuke job wel laten schieten? Anderzijds, het werken met kindjes, wat we nu in Tannekin doen, zou ik nog meer willen uitbreiden, en nu heb ik daar echt geen tijd voor.
Het voordeel zou dan wel weer zijn dat we de keuze kunnen maken om volgend schooljaar Soetkin thuisonderwijs te geven, zodat ze haar basisvertrouwen weer wat terug kan vinden. En ondertussen loopt de zoektocht naar een grotere locatie voor de Tannekin-activiteiten ook gewoon door (maar gelukkig nemen Inge en Werner hier heel veel in op...want ik merk dat dat toch ook heel wat vraagt).
Wordt vervolgd, dus....
(en ondertussen vind ik het dapper van jullie dat jullie nog steeds naar mijn gezeur willen luisteren.).

Eén van die maandagen

Twintig dingen die ik op een maandag als deze doe...

• Soetkin wil niet naar school! Gebruikelijk, zo de laatste tijd!
• Afgesproken met haar dat ze terug maar halve dagen gaat (want dat besloten we afgelopen weekend, als papa en mama).
• Blij meisje zelfstandig naar de speelplaats, terwijl mama met juffie praatte.
• Om een langer gesprek korter te maken: Soetkin doet momenteel niets in de klas. Presteert nog geen tiende van wat kindjes die wel moeite hebben presteren...Tweede leerjaar wellicht niet haalbaar,...
• Trippel Trappel weer naar buiten.
• Huilend meisje in mijn armen: de kindjes duwen mij uit de kring!!!
• Grote vraag van vandaag: Hèèèèèèèèèlp!
• Andere scholen als optie? Of dan toch maar thuisonderwijs, met alle gevolgen die dit met zich meedraagt?
• Naar Werner gereden die het kaartje van Soetkins Lentefeest helpt maken.
• Deze tekst op haar kaartje gezet:

Ben je anders dan een ander.
Ja natuurlijk, jij bent jij.
Want je bent apart geschapen.
Uit een ander hoopje klei.

Kijk gerust eens in de spiegel.
Naar het kunstwerk dat jij bent.
Jouw gezicht, jouw lijf en leden,
Jouw karakter, jouw talent.

Zie je wel, je bent een wonder.
Niets aan jou is saai en grijs.
Wees maar jij en blijf bijzonder.
Zing gewoon je eigen wijs.

(T. Hermans)

• Meer dan ooit beseft dat Soetkin echt mag zijn wie ze is!!!
• Naar ziekenhuis gereden waar Kleine Zus haar derde chemo kreeg.
• Gezellig wat bijkletsen.
• Nog eventjes gaan werken (tja, ik werk in de hulpverlening, voor als men het mocht vergeten zijn).
• In het naar huis rijden beseft dat ik zwartgallig wordt vanavond.
• Een meisje wat bij het slapengaan gelig uitslaat en huilt van hoofd-en buikpijn.
• Gebeld naar een mama die thuisonderwijs geeft aan één van haar kinderen, en daar wat moed gekregen.
• In een prachtige dreef met bomen,de muziek hardop, aan de kant gaan staan om te kijken naar de volle maan.
• Tijdens het typen van deze tekst beseft dat we ook nog ons leuke mannetje hebben, waarmee ik vandaag in ons grote bed heb liggen knuffelen.
• Olé! Met een lekker glaasje wijn deze blog aanvullen.

Tja, je hebt zo van die maandagen...

Op een grote paddestoel

Zaterdag een vertelochtendje met Tanne en Tiegel. Deze paddestoelen zijn hier een resultaat van. Crèpe-papier, smeerkaasdoosjes, wc-rolletjes, vilt en wol.....en vrolijke kinderhandjes om alles tot dit kleurrijke geheel te toveren...

Volop aan het werken aan de eerste nieuwsbrief (inschrijven kan via de website) en een telefoontje gekregen met de vraag of ik wat uren meer wou werken (crea-atelier). Zie ik helemaal zitten. Morgen gaan we kaarsen gieten: spannend, want dat is wel een hele tijd geleden. Dat brengt mijn werk-uren dan ook terug naar een voltijdse job. Veel tijd is er voor de rest dan ook niet meer.

In de loop van het weekend start mijn opleiding klankschaalmassage. Eventjes helemaal voor mezelf (en hopelijk op termijn voor andere mensen).

Hèèèèèlp...waar is mijn agenda?

Eventjes tussendoor

Deze voormiddag heb ik eindelijk, sinds lange tijd, weer eventjes een moment om op dit blogje bezig te zijn. Er is ook zo veel gebeurd, er is zoveel werk verzet...

Maar Tannekin is opgestart! Nog voor heel veel verbeteringen vatbaar, maar dat groeit wel!

Deze voormiddag zal het me ook eindelijk lukken bij het postkantoor pakjes af te leveren, Gea en Karin, dus.....een verlaat kerstpakketje!

Het haardvuur knispert gezellig, niet dat het zo warm is: nee, onze stookketel moet dringend bijgevuld worden en ik wacht vol ongeduld tot de mazoutleverancier langs komt...Toevallig natuurlijk dat alles juist in het weekend uit is...gelukkig scheen de zon en warmde het hier binnen achter de vensters lekker warm op.

Vorig weekend was het minder zonnig: echt grauw januari-weer. Maar we wilden zoooo graag terug een grote wandeling maken. Met ons gezinnetje richting De Panne gereden, waar we in het natuureducatief centrum zijn begonnen (heel leuk voor de kinderen) en dan een grote tocht zijn gaan maken in het Calmeynbos. We hadden picknickbroodjes mee, maar we picknickten toch maar gezellig in de auto, want een gure winter-wind sneed in onze wangetjes.

Toen we thuis kwamen, lekker het hoofdje en de oortjes verwarmd met een paar kersepitkussentjes (aldus, Soetkin)...klaar voor een feestweek (want je wordt niet elke week 7 jaar, nietwaar?).

Even bijpraten...

Met dit kleine fotootje wil ik toch wel dit blogje beginnen vandaag! Eventjes voor de kerstvakantie kreeg ik namelijk dit leuke pakje toegestuurd: raamdecoratie, kaartenwasknijpers, verwentheetjes,....allemaal in twee leuk gebreide tasjes!
Dank je wel, Gea: echt leuk, zo'n verrassing!
Zelf moet ik dringend met mijn PIF-pakketjes aan de slag. In de komende week zou het me toch moeten lukken om een aantal leuke hebbedingetjes op te sturen.

Na de woelige kerstperiode, en ons logeerpartijtje in het ziekenhuis, kunnen we eindelijk zeggen dat het al een stuk beter gaat met Johannes. Hij is gelukkig weer thuis, en is terug de vrolijke deugniet, zoals we hem kennen. De komende periode vraagt nog wel wat zorg en aandacht, maar dat nemen we er graag bij: als hij maar niet terug hoeft naar dat ziekenkamertje.
Mensen die mijn vorig berichtje gelezen hebben, zullen ook meteen begrepen hebben dat ik langzamerhand wel echt vermoeid begon te raken. Nee, onze ervaring met de dokteres daar is zeker niet voor herhaling vatbaar. Gelukkig uiteindelijk dat ze op verlof vertrok. De vervangende arts toonde veel meer begrip en kon ons volledig volgen toen we Johannes graag mee naar huis wilden nemen. Ik ben dan ook heel dankbaar voor al jullie lieve berichtjes: ze waren stuk voor stuk een hart onder de riem!

En met deze foto (of liever: dit ritueel) sloot ik voor mezelf het afgelopen jaar af. Een moment van stilte en bezinning waarbij ik terug keek naar het voorbije jaar, en al een blik wierp op het nieuwe. Een jaar vol groeimogelijkheden, een jaar vol ontmoetingen...

Ik wens jullie dan ook allemaal een harmonieus 2008 toe!

Tiegel

Nee, lieve mensen, hier nog geen foto van onze droomruimte. Dit weekend twee kasten uitgepakt en uit elkaar geschroefd, om ze dan op een nieuwe plek weer in elkaar te schroeven en weer vol te laden. Nog twee kasten te gaan. Het gaatje door de muur, om een kabel doorheen te trekken, is ook reeds een feit, want de péécéé krijgt in de komende periode ook een nieuwe plek: geen media-toestellen in de ruimte waar we alleen maar sprookjes willen beleven! Wat je hier vandaag wel kunt vinden: een ietwat wazige foto van wat binnenkort Tiegel moet worden. Of zou ik beter schrijven: een fysieke verschijning van wat Tiegel in wezen al is ? Nu kijkt hij nog wat sip, en hij moet ook mooie ogen krijgen die guitig de wereld inkijken. Maar nu ontstaat onder de kundige handen van Fons het prototype in klei. Binnenkort hoop ik dat jullie kunnen lezen op de website van Tannekin wie Tiegel eigenlijk is, en welk plekje hij in ons leventje krijgt.

Tussen al de drukte door, is Sinterklaas, de kindervriend, ook al het land binnengevaren. De hele dag door krijgen we de mooiste geschenkjes en het hele huis ligt bezaaid met schoenen (waar de veters zijn uitgehaald, vanwege plaatsbesparing) vol hebbedingetjes.

Gelukkig heeft de goed heilig man zijn mantel en mijter voor vannacht netjes op de stoel naast zijn bed gelegd, en ligt hij nu in dromenland!

En last but not least: toch eventjes tijd gevonden om een kroontje af te maken wat ik lang geleden ben begonnen. Een dubbele laag vilt met achterin roze tule genaaid. Enkele bloemetjes derop en we kunnen weer spelen!

Herfstvakantie

Wie gisteren dit blogje bezocht zal hier een ander berichtje gelezen hebben...Toen ik deze morgen de blog opende, schrok ik van de zwartgalligheid ervan en besloot ik maar meteen alles te wissen. Ik wil toch wel de persoon bedanken die een berichtje liet....

Tja, dat kun je hebben, hè, als een collega plots slachtoffer wordt van zware verkeersagressie...

Maar om de koude grauwe dagen te overbruggen misschien wat oppeppende beelden: een herfstvakantie bij ons thuis...

Kampen bouwen, verstoppertje spelen onder de kussens, de eerste speculoosjes van dit jaar bakken en het eerste breiwerkje, lekker in pyama...

Lang verwachte droom

Lieve vrienden....

Onlangs een mailtje gekregen van lieve vriendin Inge. Veel en veel te lang geleden! Dat mailtje deed me nog maar eens beseffen hoe zorgzaam we moeten omspringen met tijd. Volgende week is het een jaar geleden dat we zijn verhuisd naar Assebroek. Vanaf dat moment waren we elk weekend vrij. We hadden het goede voornemen om lang-niet-geziene vrienden en kennissen weer op te zoeken, nu eindelijk eens werk te gaan maken van op tijd verjaardagskaartjes op te sturen...maar de balans na dit jaar is dus maar povertjes: we zijn niemand vergeten, maar nu blijkt gewoon dat we heeeeel veeeel mensen kennen! Onze vrije dagen zitten dan ook overvol, verjaardagskaartjes schrijven lukt al helemaal niet...

We zijn nog niemand vergeten! En vanuit dit blogje wil ik jullie allemaal een dikke knuffel geven!!!!!

Tussen al de drukte door, gingen we gisteren voor Soetkin een viooltje halen. Sinds we op Widar woonden, sprak ze er al van ooit viool te willen leren spelen. Nu iemand gevonden die haar les wil geven: dank je wel Maité!

En hiermee gaat voor Soetkin een langverwachte droom in vervulling!