Goeiemiddag, ik ben Tomte Tummetot, de huiskabouter ten huize van de Buntjes. Ik waak hier over mens, dier, plant en steen...en, al zeg ik het zelf, ik doe dat niet slecht. Hoeveel stormen er soms door dit jonge gezinnetje razen, hoeveel lachsalvo's en stoeipartijen onze oren ook doen flapperen...steeds weer kijk ik met een gemoedelijke glimlach om me heen. Al moet ik toegeven dat 15 jaar lang in alle hoekjes van huis en tuin te verschijnen, mij toch niet in de koude kleren is blijven zitten. Mijn glimlach is niet zo duidelijk meer zichtbaar, behalve dan aan mijn bolle wangetjes, mijn baardje begint er wat mottig uit te zien, en het zonnetje ontkleurde mijn felrode pakje. Misschien heeft mama Heidi binnenkort weer wat tijd om mij eens een Wellnessbeurt te geven, of draagt mijn verschraalde uiterlijk juist alles in zich van het kabouter-schap?

Berichten van het thuis-front

Jaja, de dagen vliegen hier nog steeds voorbij...

• Onze zoektocht naar een mooie, rustige locatie om te wonen en werken blijft rustig verder gaan. Gelukkig nemen onze lieve vrienden een heel stuk van deze zoektocht op zich. De organisatie van Tannekin ligt hierdoor wel wat stil (inschrijven voor het vertelweekje in juli kan wel nog).
  
• Na een kleine week een stukje thuisstudie op te nemen met Soetkin (sinds donderdag gaat ze niet meer naar school, maar werkt ze thuis), kunnen we nu al zeggen dat het goed gaat!De uitdrukking "Dit hadden we al veel sneller moeten doen!", die ik de afgelopen twee jaar van verschillende mensen heb mogen horen, klopt dus ook bij ons. Niet alleen Soetkin zit beter in haar vel, ook bij ons valt een druk van onze schouders. Geen getrek en gesleur meer, geen zwaarmoedigheid meer, een meisje dat hongert naar nieuwe dingen: héééérlijk! Het is voor ons natuurlijk wel een hele organisatie, maar wat we aan resultaat zien, maakt het hele gepuzzel meer dan waard!

• Nog voor we op de buiten een woonplekje gevonden hebben, hebben we een familie kuikentjes bij ons in huis. Een lente-feest-geschenkje voor Soetkin van nonkel Dries en tante Caroline. Nu nog piepklein en onder de rode lamp in onze woonkamer, maar straks toch wel in een groot kippenhok. Het hele huis klinkt vol vrolijke piepgeluidjes.

• Zelf geen tijd voor crea-werk (behalve dan ""creatief omspringen met de berg strijk" of "hoe ga ik creatief om met mijn mama-agenda?"), maar dat haalt Soetkin ruimschoots in door een breiwerkje dat ze van de handwerkjuf op school meekreeg om thuis verder af te werken. Een regenboogpaddestoel: het hoedje geweven, het steeltje wordt gebreid. Het resultaat volgt dus nog!

• En tot slot wil ik Ilse nog eens bedanken voor haar leuke berichtje: DANK JE WEL, ILSE!!! Ben jij ook diegene die inschreef voor de nieuwsbrief van Tannekin? Want dat zou willen zeggen dat ik dan je mail-adres heb, en das wel leuk!

Zonnige zondag

Eerst en vooral wil ik jullie deze vrolijk gebreide kabouter laten zien. Hij is ongeveer 20à25 cm hoog en helemaal zelf door Soetkin gebreid. Een ontzettend leuk ding en ik ben dan ook reuzetrots op dit breisel!
Picknick in het begijnhofpark
Voor de rest een zonnig weekend gehad. Moederkesdag werd wel niet echt gevierd (tja, papa Fons is niet echt de man om op zo'n dingen te letten). Vandaag ga ik dus lekker de pakjes van de kinderen uitpakken (want zij werken op school heel erg leuk aan hun stukjes, en als het van papa afhangt blijven ze dus op hun schuilplaats liggen). Op die manier vergeet zelf ik al snel om ook mijn mama even te bellen, dus bij deze nog maar eens een 24 uren te laat:

EEN HEEL FIJN MOEDERKESDAG, MAMA....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Maar wat onze zondag betreft: wij gingen met z'n allen richting Kortrijk naar de sinksenfeesten. Een weekend lang kun je in Kortrijk allerlei culturele dingen gaan zien. Vooral het multiculturele gedeelte vond ik aangenaam. Moeten we zeker ook nog eens bezoeken zonder de kinderen, zodat we rustig van al de exotische hapjes kunnen gaan proeven. De optredende boomfanfare zocht het in de bomen, en wij zagen en hoorden dat het goed was!

In de namiddag zijn we in het begijnhofpark blijven hangen, waar heel wat kinderanimatie was. En ik was helemaal weg van het theaterwagentje (droomde al dat wij onze caravan helemaal ombouwden, zucht...).

Op een grote paddestoel

Zaterdag een vertelochtendje met Tanne en Tiegel. Deze paddestoelen zijn hier een resultaat van. Crèpe-papier, smeerkaasdoosjes, wc-rolletjes, vilt en wol.....en vrolijke kinderhandjes om alles tot dit kleurrijke geheel te toveren...

Volop aan het werken aan de eerste nieuwsbrief (inschrijven kan via de website) en een telefoontje gekregen met de vraag of ik wat uren meer wou werken (crea-atelier). Zie ik helemaal zitten. Morgen gaan we kaarsen gieten: spannend, want dat is wel een hele tijd geleden. Dat brengt mijn werk-uren dan ook terug naar een voltijdse job. Veel tijd is er voor de rest dan ook niet meer.

In de loop van het weekend start mijn opleiding klankschaalmassage. Eventjes helemaal voor mezelf (en hopelijk op termijn voor andere mensen).

Hèèèèèlp...waar is mijn agenda?

Creeeeaaaaaa!

Een tweetal weken geleden, konden jullie lezen hoe Soetkin vol enthousiasme aan het breien is gegaan. Vandaag was het breiwerkje af. Met sprookjeswol en een droogviltnaald heeft ze er nog wat leuke vlokjes op vastgeprikt. Poppemie Liezeke is alvast heel blij met haar warme, winterse sjaal!

Aangezien Soetkin vanaf nu maar halve dagen meer naar school gaat, moeten wij natuurlijk wat creatiever aan de slag. Dit kaarsje versieren in bijenkneedwas, bijvoorbeeld. Op die manier moet mama Heidi haar knutseldingetjes niet meer tonen op deze blog (wat zowiezo op een laag pitje staat, met de voorbereidingen voor Tannekin), maar neemt Soetkin dit voor haar rekening.

Voor ik mijn blogje afsluit voor vandaag, toch nog eventjes deze vilten pantoffeltjes laten zien. In het echt veel kleurrijker en vrolijker, maar toch grappig genoeg om viltliefhebbers te doen watertanden....

Tiegel

Nee, lieve mensen, hier nog geen foto van onze droomruimte. Dit weekend twee kasten uitgepakt en uit elkaar geschroefd, om ze dan op een nieuwe plek weer in elkaar te schroeven en weer vol te laden. Nog twee kasten te gaan. Het gaatje door de muur, om een kabel doorheen te trekken, is ook reeds een feit, want de péécéé krijgt in de komende periode ook een nieuwe plek: geen media-toestellen in de ruimte waar we alleen maar sprookjes willen beleven! Wat je hier vandaag wel kunt vinden: een ietwat wazige foto van wat binnenkort Tiegel moet worden. Of zou ik beter schrijven: een fysieke verschijning van wat Tiegel in wezen al is ? Nu kijkt hij nog wat sip, en hij moet ook mooie ogen krijgen die guitig de wereld inkijken. Maar nu ontstaat onder de kundige handen van Fons het prototype in klei. Binnenkort hoop ik dat jullie kunnen lezen op de website van Tannekin wie Tiegel eigenlijk is, en welk plekje hij in ons leventje krijgt.

Tussen al de drukte door, is Sinterklaas, de kindervriend, ook al het land binnengevaren. De hele dag door krijgen we de mooiste geschenkjes en het hele huis ligt bezaaid met schoenen (waar de veters zijn uitgehaald, vanwege plaatsbesparing) vol hebbedingetjes.

Gelukkig heeft de goed heilig man zijn mantel en mijter voor vannacht netjes op de stoel naast zijn bed gelegd, en ligt hij nu in dromenland!

En last but not least: toch eventjes tijd gevonden om een kroontje af te maken wat ik lang geleden ben begonnen. Een dubbele laag vilt met achterin roze tule genaaid. Enkele bloemetjes derop en we kunnen weer spelen!

Hier ben ik weer!

Wat is het alweer een poos geleden dat ik mijn blogje nog es wat bijwerkte! Tja, het hele drukke einde van het schooljaar...ik werkte nog vlug deze twee geschenkjes af: mijn favoriete Höttinger-kabouter MET vilten paddestoel (die Soetkin helemaal zelf naaide) en een raamhangertje met een regenboogmannetje...twee kleine afscheidgeschenkjes voor de juffies.

En daarmee begon de vakantie!

Maar hier ten huize vooral veel winter en herftsfeer: een afgeknapte boom in de tuin, twee zieke kindjes (Johannes ging zelfs slapen op een schapevachtje op de grond...voelde zich zooo ellendig...) en een zieke mama Heidi.

Maar doordat ik met Carolyn had afgesproken dat ze mijn haar vol vlechtjes zou leggen voordat ze naar Kenia terug vertrekt: een doodzieke mama Heidi, hangend op een stoel.

Gelukkig is dat alles nu achter de rug: we zijn allemaal weer beter EN ik zie der vrij Afro uit, moet ik zeggen: LAAT DE ZOMERSE ZON MAAR KOMEN!!!!!

Ondertussen is papa Fons aan zijn nieuwe job begonnen: Postbode! Nooit gedacht dat dit iets voor hem zijn, maar hij vind het reuzeleuk....dus dat zit wel snor!

Pluk de dag!!!

Dit jaar nog geen Hemelvaarts dauwtrappen voor ons gezinnetje, hoe leuk we dat ook vinden.....maar we vonden het water en lucht-element op een andere manier.

We gingen tijdens de namiddag op wandeltocht in de omgeving van Retranchement (in de buurt van Sluis). Soetkin is logeren bij Emma, haar vriendinnetje, dus ging Johannes gewoon lekker met mama en papa mee. We kuierden langs kanaaltjes en slootjes en deze foto werd genomen toen we op een wal liepen die rond Retranchement ligt. Je kunt het niet zien op deze foto, maar beneden stroomt dus een waterloop.



En toen ging Johannes plots de dag plukken!

Soetkin ging uit zichzelf ook maar met lucht en water spelen toen ze zich 's morgens ging douchen. Plots kwam een heel enthousiast kinderstemmetje uit de badkamer...."Mama, kom es kijken!". Met douchezeep had ze onverwacht een zeepbelletje tussen haar vingers. Ze begon er tegen te blazen en bekwam deze prachtige tinkelende bel!

En voor mensen die nu heel benieuwd zijn wat ik dus verknoeid had met onze printer: hier een kleine impressie....
Op een ongebleekte lap katoen, streek ik foto's van het gezinnetje, samen met een mooie tekst. Dit doe je dus met een speciaal soort printpapier, dat je achteraf op textiel kunt strijken. De foto of tekst smelt in de textiel, en klaar is kees!

Maar.......print dit nooit af met een laser-printer.....want dan krijg je hetzelfde effect als een strijkijzer....en smelt alles lekker in de printer...
Dus, mama Ilse, ik probeerde dus niet mijn hoofd te printen....want ik pas niet tussen de klepjes (hihi).

Keuzes!!!

Soetkin op de trampoline... Papa Fons wordt platgeknuffeld door zijn pagadders!


Leen van Sapperdepie tovert Soetkin tot bloemenelfje

Ik wou deze kleine sfeerbeelden van ons weekend al zaterdag laten zien, maar een berichtje op deze blog van een zekere Anoniemus gooide wat roet in het eten! Tel daar nog bij dat we zondag plots een virusmelding op de computer kregen, en jullie begrijpen dat dit berichtje nog wat later werd gepost, natuurlijk! Gelukkig is ons kompjoeterke nu volledig gezond-verklaard, dus we vliegen er weer in!

Tja, mensen die het berichtje lazen op mijn blog van enkele dagen geleden, begrijpen waarschijnlijk wel waarom ik niet meer in de stemming was om te bloggen. Ik moest gewoon reageren op mijnheer of mevrouw Anoniemus. "Hopen dat onze kinderen normale mensen kunnen worden" en "beschavings-vragen"...tis nie niks om zo'n vragen te krijgen. Eerst wou ik daar maar gelijk over zwijgen, niets gebeurd! Maar hoe langer ik erover nadenk....ik zou mama Heidi niet zijn om er toch eventjes te willen op inpikken...

Ik vind het in eerste instantie natuurlijk heel mens-vriendelijk dat MR A. zich zo bezorgd toont over onze kinderen. Getuigt natuurlijk van enorm veel kindvriendelijkheid! Maar ik stelde me wel wat vragen: Vond MR A. ons uitstapje naar het Labadoux-festival gezever? Dan kan ik hem/haar meteen maar ongelijk geven: het was een heerlijk mooi, zonnig weekend, vol mooie muziek en het ontmoeten van veel vrienden. De kinderen liepen op het binnenpleintje samen te spelen met de andere kinderen en te genieten van kindertheater en keltische dansen, wij luisterden naar mooie muziek en hadden leuke babbels......wij hadden geen tijd dus om vervelend te doen op andermans'blog...

Anderzijds: misschien vond MR A. niet het Labadoux-festival gezever, maar wel de manier hoe wij ons leven leiden. Steinerschool, natuurwandelingen, moeder die wollen regenboogmutsen en kabouters breit, vilten paashazen....misschien inderdaad wel "gezever"??????

Maar ik heb, na wijs beraad bij mezelf, moeten toegeven (en wie had daaraan getwijfeld) dat ik best heel gelukkig en tevreden ben met de keuzes die we maken!
Inderdaad, we zullen als ouders heel veel fouten maken in het opvoeden van onze kinderen, maar dat hoort nu eenmaal bij het mama-en papa-zijn. En net zoals veel ouders hoop ik dat we de juiste keuzes maken voor onze kinderen en dat ze ooit zullen uitgroeien tot mooie volwassen mensen met het hart op de juiste plaats!
Zelf herinner ik me als kind het carnavalsfeestje die we met mama en papa vierden (mama als pipi langkous...prachtig toch!), of de jurkjes die mama voor me naaide, het verkleinde modelletje van eenzelfde jurk voor haar (vooral dat roze jurkje waar papa in een grapjes-bui per toeval de mayonaise overheen zwieberde, toen we frietjes aten), de zelfgebouwde zandbak van pa, waar alle buurkinderen in pasten....nee, het was niet allemaal rozegeur en maneschijn, maar die kleine mooie dingetjes, die MR A. misschien als gezever beschouwt, zorgden er wel voor dat ik kan terugkijken op een warme kindertijd. En dezelfde kleine dingetjes hebben me zeker ook gemaakt tot wie ik nu ben!
Het is ook zeker de vraag of al die warme-nest-dingetjes ervoor gezorgd hebben dat ik nu al dan niet meedraai in de beschaving...

Ik blijf als mama de keuze maken om al die dingen in de mate van het mogelijke, te schenken aan onze kinderen, die warme, knusse momentjes, die leuke herinneringen,....in de hoop dat ze die met zich mee kunnen dragen, een leven lang! En als "die beschaving" of gewoon "het leven" moeilijke momenten met zich meebrengt, dan hoop ik dat ze toch met een warme glimlach terug kunnen denken aan juist die kleine dingetjes.....

En wat het worden van "normale" mensen betreft: dat is een zorg die ik gewoon nog nooit in me heb voelen opkomen: onze kindjes zijn gewoon uniek, net zoals iedereen dat voor me is.
Laat ieder mens alsjeblieft uniek en enig blijven!

En zou je nu toch echt niet deze zelfgebreide, wollen regenboogmuts willen hebben?

Efkes tussendoor!

Soetkin ging vandaag voor de vierde keer naar de zwemles. Ze geniet hier elke keer heel erg van. Ze wil heel graag haar zwemdiploma halen, dus dat wordt spannend!
Vandaag heeft deze mama van de gelegenheid gebruik gemaakt om baantjes te trekken: WAUW! Da voel ik morgen aan mijn spieren (en dan te beseffen dat ik vroeger tweemaal in de week een uur ging zwemmen!).

Ik wil zometeen ijverig gaan verder breien aan de regenboogmuts van papa Fons. Jaja...ik besef het: klinkt bij de haren gegrepen met deze tropische temperaturen, maar ik heb mezelf voor genomen aan niets anders te beginnen vooraleer die muts af is (en aangezien mijn nog-te-doen-lijstje steeds langer wordt, moet die muts toch één dezer dagen es af). Dus, mama's, binnenkort een wollen regenboogmuts in the air!
Trouwens, voor mensen die ons al langer kennen: Fons heeft deze week een beeld afgewerkt dat al vijf jaar "op weg" is. Hij genoot ervan, en ikke ook blij, natuurlijk!
Een link naar zijn eigenste blog (waar ik stiekem aan mee help) kun je hiernaast bij mijn links vinden.

Eventjes iets nieuws

Oei oei! Bemerkte ik daarjuist dat het nu toch wel heeeel lang gelden is dat ik nog iets liet lezen....het mooie weer van vorige week heeft daar zeker mee te maken!

Kasseiopeia, onze schildpad (Kassi-man, met reggae-accentje, voor de vrienden, en verwoed wereldreiziger), verhuisde met zijn winterverblijf, vanuit de kelder, naar het zonnetje op onze terras. De sneeuwbuien van de afgelopen twee dagen noodzaakten ons hem nu een plekje te geven in onze verwarmde keuken...
Gisteren begonnen aan moeder Paashaas voor de seizoenstafel. Wilde dit al vorig jaar doen, maar vind nu pas echt de tijd. Het lijfje wordt gemaakt in bruine vilt. De rok, in twee lagen katoen met heel veel zakjes voor de chocolade-eitjes....wordt vervolgd...
En dit is nog een nieuw projectje: een lekkere regenboogmuts voor Fons: ben benieuwd hoe het wordt!

En nu ga ik vlug onze verkouden, wakkergeschrokken zoon troosten.....Tot één dezer dagen.....

Enkele weetjes

Gewoon enkele losse flodders, vandaag....

Soetkin, lekker luierend in het prille lente-zonnetje....

Een bos roze tulpen gekocht. Niet meteen mijn favoriete kleur, maar deze straalden zoveel lente uit, dat ik er niet kon aan weerstaan! Geniet met me mee, zou ik zeggen!

Een klein narcis-beebietje op de seizoenstafel.

En nummertje twee is eindelijk af geraakt!

Moeder Aarde

Ik kon het toch niet laten! Het lentezonnetje schijnt zooo mooi vandaag, dat ik moeder aarde wel moet op tafel zetten! Mijn nieuwe gebreide wortelkindje mocht natuurlijk niet ontbreken...maar één is maar alleen, dus tussen de wortelstronk liggen kleine mini-wortelkindjes te slapen....ssssst! Een dezer dagen hoop ik een speelkameraadje erbij te kunnen verwelkomen...en nu maar breien, dus!

De kindjes blijven lekker in carnavalsstemming. De pinkelende prinses werd belaagd door de gevaarlijke leeuw....pardon: draak! De leeuw-draak twijfelde nu een beetje wat hij eigenlijk wou worden, dus schilderde ik leeuwe/drakestreepjes op zijn gezicht (iemand een idee hoe je een dubbele persoonlijkheid moet voorstellen?). Nu ja: ze waren er blij mee, dus was ik ook maar tevreden. Maar waarom glittertjes nu doorheen het hele huis moeten floreren, en niet gewoon op een kindergezichtje blijven plakken, blijft me een raadsel!

Nog steeds zieken...

Met Johannes in dromenland, en Soetkin in pyamaatje gezellig naast mij aan tafel, knutselden we gisterennamiddag deze poppetjes voor het poppehuis.
Vandaag gingen de kindjes alweer naar school, maar voor Johannes toch wel iets te snel...de rest van de namiddag een huilerig, hangerig jongetje met snottebelleneusje en wateroogjes: in zijn bed, dan weer uit zijn bed, dan weer in zijn bed, dan weer....dus dat wordt morgen toch weer gewoon thuisblijven!
Ikzelf zit de afgelopen twee dagen niet zo stil....vandaag beslisten we dat ik op school ga helpen in de kleuterklasjes. Het is daar toch echt wel heel druk, en ze kunnen helpende handen goed gebruiken. Zoals de situatie er nu voor staat, zou ik drie dagen in de week bijspringen. Morgen nog eens concreet afspreken wanneer ik echt begin, maar dat komt in orde! En ik zie het ook al helemaal zitten. Ik werd ook al gelijk mee uitgenodigd om mee te gaan naar een pedagogische studiedag, dus de inhoudelijke mens wordt ook al weer gespijzigd!!! Wauw!!! Wat had ik daar behoefte aan!
Strakjes, wanneer Soetkin ook in haar bedje zit, ga ik gezellig verder breien aan een sneeuwbolletje, een patroontje gekregen van Gea (verdorie, toch, hoe maak je nu rechtstreeks een link naar daar?). Soit: voor mensen die haar leuke zelfgemaakte spulletjes willen bewonderen: er is in mijn "efkes-piepen-lijst" hiernaast nog geen link naar haar blog, maar via mama Ilse kom je der wel aan. Trouwens, Gea, mag ik je blogje op mijn lijst zetten? Laat het me maar weten, hè!

NO TIME TODAY!!!!!!

SORRY dear friends all over the world...:

Mama Heidi is knitting today!!!

Soetkins gnome has to be finished!!!

Lovely greetings!!!

Wintertafel

Aangezien de lente in volle gang is (de paasbloemetjes steken hun kopje al aardig boven de grond, vogeltjes zingen al bijna een lentelied, ik loop in mijn trui door de tuin,...), vond ik het absoluut noodzakelijk de wintertafel in volle glorie te installeren: MET ijskabouter, MET koning winter, MET vederlichte zwanen die in het ijsblauwe kleur niet misstaan......

Het ijskaboutertje heb ik vorige winter, samen met Marjet gevilt. We hebben ook nog een groot exemplaar, maar dat vond ik met dit lenteweer buiten toch wat teveel van het goeie!

Ook de zwaantjes zijn heel makkelijk zelf te maken: een pijperagertje, een wit donsveertje en een heel klein beetje rode bijenwas: en klaar is kees (of beter: zwaan)! En nu nog tijd vinden voor een nieuwe koning winter en een vrouwtje dooi! Maar ik denk dat ik nu toch eerst verder moet met de kabouter voor Soetkin's verjaardag: want das volgende week al!!!