Bijna....bijna.....

Tsjaa...ik besef dat er hier de laatste tijd niet zo veel op het scherm komt. Mijn voltijdse job, gecombineerd met het gezinnetje....ik zie andere "werk"mama's nu meelevend knikken en glimlachen...
De eerste week van november kunnen we eindelijk naar de notaris om de akte van ons Tannekin-huis te gaan ondertekenen. Het grote werk staat dus te beginnen! Onze verhuisdozen staan klaar om ingepakt te worden.
Deze voormiddag reed Fons op en af naar het kringloopcentrum om spulletjes weg te brengen die we hier eigenlijk op overschot hebben! Ondertussen hielp ik Soetkin wat aan haar schoolwerk.
Het gaat eigenlijk wel steeds beter met het thuisonderwijs! Je voelt hoe we in een ritme komen: op maandag en vrijdag gewoon bij ons thuis, op dinsdag, woensdag en donderdag naar Kris.
In het begin was het nodig dat ik dicht bij haar in de buurt bleef. Deze week spraken we af dat ze vanaf nu op haar kamertje studeert. En dat gaat wonderwel goed!
Onze vrolijke Johannes speelt ondertussen heel enthousiast met zijn vriendjes in de kleuterklas!
Veel tijd om echte mama-dingetjes te doen schiet er wel niet meer over. Maar na de verhuizing hoop ik daar terug meer rust voor te vinden.

Van de prins (en andere momenten)

Ziezo! De eerste schoolweek zit er op!

Een razend-drukke week op het werk, een meisje met flinke koorts van de spanningen en een mannetje wat gewoon de draad van het schoolse leven weer opneemt, alsof hij er nooit is weggeweest.

En op deze druilerige vrijdagnamiddag geniet we even van ons samen-zijn, en is iedereen lekker goed bezig.

Soetkin zit aan de grote tafel, omringd door crèpe-papier, kleurpapier, glitterlijm, schaar, lijm, penseel,.... Deze week begonnen we officieel met thuisonderwijs. Twee dagen in de week nemen we alles zelf op en drie dagen gaat ze naar Vidya, waar ze op haar tempo en met de nodige rust het leerpakket opneemt. Ze is heel enthousiast, en werkte verbazingwekkend hard! De doos die ze nu aan het knutselen is, wordt haar eigen schooldoos, waar rekenblokjes en rekenkaartjes in kunnen gestopt worden. Wedden dat ie supermooi wordt?

Ondertussen loopt "prins" Johannes met zijn kroon doorheen de woonkamer. Een mini-kroon van duplo, maar niet de grootte telt, wel de kracht die er van uit gaat!

En dat zullen we geweten hebben! Hij wandelt met koninklijken gang terwijl hij deftig verklaart aan zijn onderdanen dat hij vandaag veel fopjes gaat doen.

En papa en mama? Die genieten eventjes van dit moment na al die drukke weken. Op naar het kopje koffie dat in de keuken staat te geuren!!!!!

Laatste weekje

Het laatste weekje van de zomervakantie breekt haast aan, en de bedrijvigheid rond het nieuwe schooljaar gonst al door ons huis. De kinderen zijn nog niet echt bezig met de schoolgedachte, zij hebben het voor het moment wat te druk met de vele broer-zus-kibbelpartijtjes (want jaaaaa: die horen dus ook bij het einde van de zomervakantie!!!). Maar papa en mama ? Die hebben het toch wel wat drukker. Eventjes samen de agenda bestuderen wanneer er opvang nodig zal zijn voor Johannes, de zoektocht naar de juiste, correcte schoolmethodes voor Soetkin, en de bijhorende bestelling van schoolboeken, het ontdekken dat Johannes een flinke schoenmaat gegroeid is, en dat zijn pantoffeltjes voor in de klas nu wel echt te klein zijn geworden (en we hebben maar een weekje meer te gaan, dus dat wordt crossen naar de schoenenwinkel). Maar ik voel me getroost: we blijken nu gewoon één van de zovele gezinnetjes te zijn met schoolkriebels!

En voor de liefhebbers van Pakoe...mag ik jullie dit boekje voorstellen: "Hansje in 't bessenland". Op dit moment het slaapverhalenboekje...

Man Man Man!

Na een overheerlijk, superdruk, weinig-slaap-weekendje, georganiseerd voor de clïënten op het werk, kom ik voldaan thuis en lees de berichtjes.
"Man Man Man", kan ik nu niet laten te glimlachen. Wat een discussies roepen mijn blogje momenteel toch op! Helemaal nog nooit verwacht dat zo veel mensen dit plekje bezoeken. Dacht ik even dat er vooral vrienden, familie, kennissen en toevallige voorbijgangers eventjes op de thee kwamen, maar nu blijken er plots mensen te zijn die toch wel volgen wat er in ons gezinnetje reilt en zeilt. Heb dit nog gezien op andere blogs, maar kon nooit vermoeden dat mijn woorden plots een hot item zouden worden.
In vroegere periodes twijfelde ik inderdaad of ik mijn blog voor iedereen toegankelijk zou maken, maar ik hou nogal van open gesprekken, waarom op internet gaan als het voor iedereen verborgen moet zijn? Dan kan je evengoed een dagboek schrijven en er een hoop intieme pennevrienden op na houden (niekske verkeerd mee, maar ik ben nu eenmaal een blog begonnen en geen dagboek). Als mensen een eigen mening hebben over zaken, dan mogen ze dit gewoon laten weten, zolang het maar met respect gebeurt.
Ik vind het trouwens heel boeiend hoe mensen aankijken tegen thuisonderwijs. Ik merk dat het laatste woord hier nog niet is over gezegd. ..en dat is goed zo, dat houdt ons wakker!
Misschien kunnen we nog interessante invalshoeken met elkaar wisselen?

Een "korte" reactie op anoniem

Beste Anoniem,

Dankbaar voor het berichtje dat Inge als antwoord gaf, wil ik zo vrij zijn ook nog even te reageren.
"Een uiterste oplossing" benoem je de situatie...inderdaad was de stap niet gemakkelijk om te zetten. Anderzijds, testjes zouden er toch niet gedaan worden, een kind wat geblokkeerd is en niets meer op papier krijgt, valt makkelijk te testen: een blanco blad als resultaat! 0 op 0! Leve het zelfvertrouwen en de sterke basis die dit biedt in de maatschappij: Ik kan niets, mijn testen bewijzen het!
U schrijft dat u leerkracht bent. Dan hebt u het geluk gehad nog geen overgevoelige kinderen in uw klas te hebben gehad (of moet ik zeggen: de pech?). Deze kinderen vragen iets van de pedagoog die niet zomaar in boekskes en opleidingen kunnen aangeleerd worden. Zelf ben ik ook pedagoge, maar doorheen de jaren heb ik geleerd dat ik niet de oplossingen voor alles weet.
Wij zijn dankbaar dat de school dit wel kan ondersteunen, dit sluit geen mogelijkheden af, maar schept kansen naar de toekomst toe.
Mensen die ons gezin al langer kennen, weten dat wij dit niet als makkelijkheidsoplossing hebben gekozen. Deze keuze vraagt heel wat van ons, en brengt heel wat werk met zich mee. Want u bent leerkracht en wordt betaald om leerstof voor te bereiden, wij moeten dit alles nog eens naast onze job gaan doen. U zou meer dan wie ook moeten weten wat dit vraagt. Dus een gemakkelijke oplossing???
Tja...wat de eindtermen van de leerjaren betreft: ook daar heb ik al heel wat informatie rond verzameld, hoe we dit kunnen opvolgen. Dus ook daar gaan we niet onverantwoord mee om.
En het sociale??? Soetkin is een kind wat van uit een heel sociale context is opgegroeid. Doordat het voor haar te zwaar werd op school, sloot ze zich steeds meer op in haar schulp. Dus waar het sociale dan ligt? Na nog geen week thuishouden, komt ze weer zelfzekerder naar buiten, en als we nu op het schoolplein lopen, kan ze met heldere vrolijke blik de andere kinderen weer ontmoeten! Als we dit verder geforceerd hadden, dan konden we binnen de maand naar een kinderpsychiater lopen om een mooie diagnose te laten stellen.
Ik heb een groot respect voor de leerkrachten die om Soetkin heen staan, en die de moed hebben gehad haar te zien als het mensje dat zij is. Misschien zijn wij als mens niet Alwetend? Kennen wij niet het antwoord op alles? Wanneer je met mensen werkt (volwassenen en kinderen), dan lijkt het mij belangrijk nederig te zijn…
Als mijn reageren wat verdedigend overkomt, wil ik er nog bij vermelden dat deze reactie vooral voortvloeit uit het feit dat ik hoop dat leerkrachten, opvoeders, artsen, therapeuten,....een openheid zouden kunnen ontwikkelen voor het wonder dat elke mens is. Wij kunnen dit wonder niet doorgronden, elke mens is zo uniek! En pasklare antwoorden geven al helemaal niet! Wat voor de ene mens ideaal is, kan een hel worden voor een ander…Laten we toch mild zijn voor elkaar!
Wij hebben ook helemaal niet het gevoel dat wij onszelf moeten verdedigen. Ons blije meisje en de rust dat deze keuze met zich meebrengt, de vele fijne en warme reacties van vrienden en kennissen om ons heen…een grotere bevestiging in onze keuze kan er niet zijn.

Berichten van het thuis-front

Jaja, de dagen vliegen hier nog steeds voorbij...

• Onze zoektocht naar een mooie, rustige locatie om te wonen en werken blijft rustig verder gaan. Gelukkig nemen onze lieve vrienden een heel stuk van deze zoektocht op zich. De organisatie van Tannekin ligt hierdoor wel wat stil (inschrijven voor het vertelweekje in juli kan wel nog).
  
• Na een kleine week een stukje thuisstudie op te nemen met Soetkin (sinds donderdag gaat ze niet meer naar school, maar werkt ze thuis), kunnen we nu al zeggen dat het goed gaat!De uitdrukking "Dit hadden we al veel sneller moeten doen!", die ik de afgelopen twee jaar van verschillende mensen heb mogen horen, klopt dus ook bij ons. Niet alleen Soetkin zit beter in haar vel, ook bij ons valt een druk van onze schouders. Geen getrek en gesleur meer, geen zwaarmoedigheid meer, een meisje dat hongert naar nieuwe dingen: héééérlijk! Het is voor ons natuurlijk wel een hele organisatie, maar wat we aan resultaat zien, maakt het hele gepuzzel meer dan waard!

• Nog voor we op de buiten een woonplekje gevonden hebben, hebben we een familie kuikentjes bij ons in huis. Een lente-feest-geschenkje voor Soetkin van nonkel Dries en tante Caroline. Nu nog piepklein en onder de rode lamp in onze woonkamer, maar straks toch wel in een groot kippenhok. Het hele huis klinkt vol vrolijke piepgeluidjes.

• Zelf geen tijd voor crea-werk (behalve dan ""creatief omspringen met de berg strijk" of "hoe ga ik creatief om met mijn mama-agenda?"), maar dat haalt Soetkin ruimschoots in door een breiwerkje dat ze van de handwerkjuf op school meekreeg om thuis verder af te werken. Een regenboogpaddestoel: het hoedje geweven, het steeltje wordt gebreid. Het resultaat volgt dus nog!

• En tot slot wil ik Ilse nog eens bedanken voor haar leuke berichtje: DANK JE WEL, ILSE!!! Ben jij ook diegene die inschreef voor de nieuwsbrief van Tannekin? Want dat zou willen zeggen dat ik dan je mail-adres heb, en das wel leuk!

Hakke takke

Nee, dus nog niet alles doorgehakt!
Ik blijf zo twijfelen of ik mijn job echt wel wil opzeggen... doe het ook veelst te graag.
Eén knoop is wel doorgehakt: Soetkin blijft vanaf vandaag thuis! En wat een heerlijkheid! Heel wat gepuzzel voor ons, weliswaar, want we gaan alletwee natuurlijk werken, maar met wat organisatie en goede vrienden in de buurt, zou het ons toch moeten lukken.
Deze morgen nog eens naar een prachtig domein gaan kijken (jaja, we blijven ijverig naar een rustige woonplek zoeken), en toen we thuiskwamen moest er dus "gestudeerd" worden.
Er stond rekenen op het programma. Soetkin vindt dit echt niet leuk om te doen, kwam de afgelopen weken in school niet verder dan enkele sommetjes. Maar vol goede moed begon ze er aan: ze vroeg of ze een kaarsje mocht aansteken, haalde de mooie glazen elfenhologram uit haar doosje en zette een vaasje bloemen naast haar werkblaadje... en ze vloog door haar oefeningen!
Wanneer ze het echt niet wist, mocht ze okkernootjes gebruiken om visueel duidelijk te krijgen hoe het zat.
Ik dacht dat het een hele klus zou worden om met haar bezig te zijn, maar uiteindelijk merkte ik dat ze alles geheel zelfstandig deed. De vele verschillende houdingen die ze op haar stoel aannam, de meest vrolijke gezongen deuntjes, negeerde ik gewoon van achter mijn strijkplank, en het vlotte prima.
Resultaat: een blij en tevreden meisje, dat huppelend over het schoolplein haar broertje ging ophalen aan zijn klasje, na het middageten spontaan de viool terug genomen en gespeeld dat het een lieve lust was....
Dit doorhak-ding is alvast geslaagd!
En de rest....wordt nog maar eens vervolgd!