Een dagje terrassen

Gisteren met een druilerig, grauw weertje naar de stad gereden. Er moesten dringend administratieve papieren in orde gebracht worden (en je raadt het of niet: maar na drie dagen op- en af- geren, is de hele bureaucratische mallemolen nog niet in orde: pffff...ons belgenlandje!).
Gelukkig kwam het zonnetje al snel door het wolkendek piepen!
Mocht ook wel, want Kleine Zus en Grote Zus hadden een gaatje in de agenda vastgeprikt, en we zouden eventjes heerlijk Brugge afschuimen.
Na ietwat vertraging, konden we algauw een plekje bemachtigen op een zonnig plekje op 't Zand.
Glaasje champagne, lekkere spaghetti, sympathieke ober,... daarna gevolgd door een rustig kuieren langs verschillende winkeltjes, om op een volgend terrasje te dromen over een zwembad. En vooral hééééél vééééél te praten over het Leven, over de Liefde....
Gisterenavond dan nog een telefoontje gekregen van Zussemie, dat ze de beslissing nam niet mee te gaan in een experimentele behandeling, waarbij ze geen enkele garantie had dat haar Leven ook effectief zou kunnen verlengd worden, en waarbij het maar de vraag is of de kwaliteit van Leven ook goed zou zijn.
En eigenlijk voel ik nu vooral dankbaarheid omdat ze de kracht vindt ook dit keer hele sterke beslissingen te nemen, een stukje "trots" op de manier waarop ze het gewoon weer op z'n Miekes doet...
Zus, een hele dikke knuffel, en ik heb ervan genoten gisteren, dus zeker voor herhaling vatbaar!

Nog een anderhalve week en deze mama heeft vakantie: Olè!!!
Om in een bijna-vakantie-stemming te komen enkele sfeerbeelden van ons weekendje thuis:
Soetkin en ik nemen nog een laatste poging om pompoenen en courgettes te planten, dit keer in een bloempot, aangezien de slakken altijd met onze pompoenen gaan lopen...

Soetkin onkruid aan het wieden tussen wat eens een veldje spinazie moet worden...

Snuffie het konijn op doortocht in zijn nieuwe dier-en kindvriendelijke ren. Vanaf nu mag hij zijn verblijfje delen met Kasseiopeia (Kassi-Man, voor de vrienden), de schildpad...

Onze mannen aan het werk aan het konijnenverblijf...

Onze piepkuikens stonken uren in de wind, aldus de kinderen (en jaja: ook aldus de papa en de mama), dus verhuisden ze van onze woonkamer naar dit twee-verdieping-tellende verblijf. Eigenlijk een konijnehok, maar voor hen mooi groot genoeg. Een kippenren zit er nog niet in, want ze hebben nog nood aan een rode, warme lamp (achter het houten deurtje).

Voor de rest denk ik dat het de komende periode wat stil zal zijn op deze blog. Zus Mieke is vanavond binnen gegaan in het ziekenhuis. Morgen wordt ze geopereerd, en is het echt wel heel erg spannend. Ik beloofde dat ik haar blogje wat zal bijwerken voor de tijd dat ze in het ziekenhuis zal zijn (en als alles goed is, wordt dat een lange tijd, hoe tegenstrijdig dit ook moge klinken...).

Misschien tot op haar blog???

Efkes out of space

Jaja, wat je zo vaak leest bij andere bloggenoten, overkwam mij de laatste dagen: eventjes een storing in ons internetverbinding. Gelukkig vlug weer opgelost!
In opvolging van mijn reactie-idee op de blog van zussemie, kan ik de heuglijke aankondiging doen dat jullie vanaf heden een vorm van samenwerkende vennootschap mogen verwachten. Dat wil dus zeggen: ik krijg de toestemming om wat te pallaveren op haar blogje...mama Heidi gaat vreemd! Allen mee, zou ik zo zeggen!

Reacties

In afspraak met Mieke zou ik in de toekomst meer reakties willen toevoegen aan haar blog. Tot nog toe gaf ik in mijn blog wat kleine kanttekeningen, maar misschien kan het voor mensen veel fijner zijn de verschillende gezichtspunten op één blog te lezen. Het eerste idee was dat we samen een blog zouden opmaken. Nu kwam Mieke met het idee gewoon via de reacties op haar blog ook mijn kant van het verhaal te vertellen. Jullie reacties zijn natuurlijk ook welkom! Kan haar blogje op die manier misschien toch een stukje ontmoetingsruimte worden, voor als de immuniteit te laag is om zelf naar de buitenwereld toe te komen. En misschien, hééééél misschien, kan deze blog een beetje herkenning en steun geven aan lotgenoten. Lotgenoten waar Mieke naar op zoek is, maar die ze niet vindt, vanwege haar specifieke vorm van kanker.
Zelf kan ze haar blog niet updaten, want zoals ik gisteren even vermeldde, ligt ze momenteel in het ziekenhuis. De druppels die nu doorsijpelen, blijken een stortvloed te zijn, en emoties stuwen naar boven. Maar via de reacties op haar blog, wil ik toch wat verderschrijven op haar plekje. Even scrollen, en jullie zullen ze wel ontdekken. En ik maak van deze tekst ook maar meteen een label, zodat er eventuele lotgenoten, misschien deze link kunnen vinden....