Eventjes tussendoor toch dit berichtje, want anders durf ik dat misschien wel eens vergeten:

Johannes: "Mama, ik weet dat de bij een stekeltje heeft op zijn poep om mee te prikken!"

Mama: "Dat heet een angeltje, jongen."

Johannes: "Aha! Een stengeltje!"

Joseph, die voor een jaartje bij ons in de Ark woont, volgde ooit een opleiding aan de Vancouver Film School, één van de grootste scholen voor alles wat met film, acteren en animatie te maken heeft. Een groot deel van de mensen die er afstuderen vinden een plekje bij Disney, Hollywood,...
Op die manier ook heel wat leuke dingetjes leren kennen van studenten daar (lijsten vol te ontdekken op you tube: tis maar een weet).
Deze vind ik heel grappig, vooral door de soberheid.
Een prettig pinksterweekend iedereen en tot volgende week?

Voor Ollie

Ollie, kon niet anders dan aan dit denken toen ik je hoekje bezocht!




En moesten we mekaar met z'n allen een klein beetje meer graag zien, zou dat dan een oplossing kunnen zijn?
Van iedere dag een beetje Feest maken?

Enige uitleg lijkt me geboden...zou het ook kunnen zijn dat de uren juist andersom moeten geïnterpreteerd worden...?

Zet mamaHeidi na lang aarzelen een bloglijst in de kolom hiernaast. Maar blijken de tijden gewoon niet te kloppen.

Twee mogelijke bedenkingen:

1) Computers hebben geen verstand van kloklezen!
2) mamaHeidi moet gewoon niet zeuren: wat maakt het nou uit of die tijden kloppen of niet?

Maar voor de mensen die der nu al opstaan: ik ben daarnet nog jullie allemaal aan't bezoeken geweest (en de koffie werd gesmaakt).
Voor de mensen die der nog nie opstaan: ook jullie bezocht ik, maar mamaHeidi heeft de lijst nog niet helemaal bijgewerkt.

Kabou - watte?

Vol goede moed aan het breien geslagen enkele weken geleden. MamaHeidi is geen brei-beest, maar vindt kleine werkjes wel leuk, vanwege snel resultaat!
Als afscheidskadootje voor Johannes' juffie staat dus een kabouter op het programma.
Leuke dingen om te breien, maar wie die mutsjes uitgevonden heeft? Wat een tel-werk. Een werkje dat je eigenlijk in één avondje breien af moet hebben. Maar mamaHeidi verdeelt dit over vele, kleine, luttele momentjes die ze tussendoor neemt. Foute boel, dus, want ik ben de tel kwijt! Maar vanavond moet ie af, want straks mag de vroegere juffie naar zijn trouwfeest komen als ik aan dat tempo door brei!

En zoals beloofd een tijdje terug: het breiwerkje van Soetkin ook maar eventjes wereldwijd verspreiden....

Om de vele mensen, die bezorgd zijn om het wel en wee van papaFons, gerust te stellen wil ik bij deze laten weten dat:

° papaFons nog niet aan vervanging toe is (ook al is hij de Abrahamleeftijd gepasseerd).

° Onze dakgoot héél erg aan vervanging toe was (dichtgeplakt met plakband, en eigenlijk meer een vergiet, dan een dakgoot).

° Onze nieuwe dakgoot, net op tijd, bevestigd is aan de gevel. Nog niet helemaal vastgeschroefd,maar hij doorstond het grote onweer, dus het zit wel snor!

° Door het nog niet voldoende vastgeschroefd zijn van de hierbovenvernoemde dakgoot, is hij tijdens het onweer gekanteld. Hij bleef stevig hangen, maar de inhoud kiepte doodleuk tegen ons slaapkamerraam aan.

° Wij zien de toekomst rooskleurig tegemoet wat dat betreft. papaFons staat namelijk op dit eigenste ogenblik alweer op de ladder, om ons nieuw attribuut wat meer stabiliteit te verschaffen.


En wat betreft de kindjes:

° De klasgenootjes van zowel Soetkin als Johannes staan hen op te wachten bij de schoolpoort. Het geeft hen een berg zelfvertrouwen en voor het eerst sinds jaren is er 's morgens geen gezeur.

° Soetkin werkt ijverig mee in de klas en is blij dat ze terug aansluit bij een klasje. Een deel kinderen van haar klas wonen in de buurt (naast ons huis, achter ons huis,....: ene deur uit, andere in....).

° Johannes blijkt een enthousiaste kleuter te zijn, loopt er rond alsof hij de school al jaaaaren kent.

Na een lange zoektocht wordt het langzamerhand een stukje eenvoudiger. Mag ook wel, want mamaHeidi werd er soms wat moe van.
Maar er komt dus wat tijd en energie vrij om onze aandacht naar leuke dingetjes toe te richten...wordt dus vervolgd,nietwaar?

Vandaag een grote dag Ten Huize Van...

Soetkin en Johannes gingen voor het eerst naar hun nieuwe school!
Soetkin, na bijna een jaar thuisonderwijs, de eerste stapjes in een klasje. Het was spannend voor haar (en voor ons). We zijn momenteel nog steeds in een diagnose-fase, en het is dan ook spannend of alles goed zal gaan.
Maar vandaag ging het alvast prima!

Bij Johannes lag het enigszins anders: hij liep school in de steinerschool, maar nu we onze plek gevonden hebben, vonden we het ook belangrijk dichtbij naar school te kunnen gaan. Nu steken we gewoon de straat over en das wel makkelijk.

Hij vond er al een vriendje, en is best enthousiast (en dat is niet zo evident voor wie Johannes kent).

Een blije mama, dus!

En papa? Die hing vandaag in de goot. die was dringend aan vervanging toe, en met het naderende onweer van vannacht, was er een super deadline te halen...

Waar mensen, tijdens een economische crisis, zich toch al mee bezig houden.
Anders moet wel gezegd worden dat het toch van heel wat menselijke warmte getuigt dat er zovele mensen meeleven met de geboorte van ons kleine, Belgische olifantje.

Voor eventjes vergeten de mensen hun zorgen, voor eventjes is er geen werkeloosheid, ziekte, pijn. Voor eventjes staan er geen verkiezingen voor de deur, om van de Mexicaanse griep nog maar te spreken!.

Ah bah neen: Alle ogen gericht op Parel (oftewel "Kip" voor de vrienden). Wedden dat er bij sommigen ook een lichte glimlach op de lippen zal verschijnen bij het lezen van dit wereldschokkend nieuws!

Zoals op de blog van Ollie te lezen staat: het gaat niet goed met het mannelijk sperma!!!
Stress zou een serieuse factor spelen in de bedreiging van onze nakomelingen. En dus ging ik eventjes ons aller gekende you tube gaan afschuimen naar dingetjes waar ik altijd weer opnieuw bij kan relaxen.
Echte dijenkletsers zijn het niet, maar zie en geniet mee...

Zoals we wel vaker doen (en je dit ook al op dit blogje kon lezen), trokken we met ons gezinnetje terug richting Heuvelland.
Is het het groen, wat daar precies altijd groener lijkt, de mooie vergezichten, het keltische gevoel dat daar gewoon blijft rondwaren, de helemaal-tot-jezelf-komen,....ik weet het niet, maar we hebben ervan genoten!
De kinderen hosten door het bos, berg op - berg af, en papa en mama puften er een heel stuk achteraan (diezelfde berg op - diezelfde berg af). De batterijtjes weer helemaal opgeladen.

En toch...

Toen Mieke overleed, was ik niet van plan een bedevaartsoord te maken van haar blogje, noch van het mijne. Mieke was een deel van mijn/ons leven, maar om een blog rond haar op te bouwen, dat ligt niet in mijn aard.
Maar vandaag moet het er toch even uit: wat mis ik haar ontzettend!!!
Tijd heelt de pijn, maar ik heb het gevoel dat nu het pas echt rauw wordt....

En als je dan door dat mooie stukje natuur rondloopt, en je ziet de kindjes helemaal echt kind-zijn...dan voel ik dankbaarheid, maar ook een groot gemis.....

Om te proberen of het me dit keer wel lukt een video te plaatsen...en met wie kun je dat beter doen als met Anouk ?



En inderdaad: gelukt! Dus, dank je wel Ollie voor de handige tip.

Wanneer ik dit zie, dan vind ik het leven toch mooi...

Een 30-tal seconden geduld, en dan begint het pas echt...
(En als iemand mij een tip kan geven hoe ik youtube-videos rechtstreeks op dit blogje kan krijgen, geef een gilletje....deze mama zou u dankbaar zijn!).

Toekomst

Hoe kunnen we beter beschrijven dan met enkele foto's hoe hier alles z'n gangetje gaat?
Om de één of andere reden lukt het me dit keer niet om de foto's te plaatsen waar ik ze hebben wil, maar zoek gerust het bijhorende tekstballonnetje bij het juiste plaatje...

Samen met vrienden een betonplaat gieten voor ons reuzegrote tuinhuis. Het werk is nog lang niet af, maar de aanzet is gegeven.

Tussen het vele werk in, met 17 mensen spaghetti eten in de tuin, met een heerlijk lentezonnetje op ons bolletje.

Drie stoere bosrovers in de boomhut met boevenspaghetti.

Onze magistrale boom, die nu nog niet tot z'n recht kan komen zo midden in de bouwwerken.

Kathy die wegens polsoperatie vooral de rol als veiligheidscoördinator op zich neemt (al lijkt me dat zeer bedenkelijk vanuit die hangmat).


Inderdaad, na een hele vreemde periode, merk je toch weer iedere keer dat je de draad van het leven weer oppakt.
De pijn en het gemis is er, en we zullen ook moeten leren aanvaarden dat dat gemis er nu gewoon bij zal horen.
Maar iedereen probeert op z'n eigen manier een stukje evenwicht hierin te vinden.
Ikzelf heb afgelopen week ook ontzettend genoten van een uitstapje naar zee met Moeke: lekker eten, een zonnige strandwandeling, naast elkaar in het grote bed liggen vertellen...deden we in ons leven nog veel te weinig, en we moeten zulke momenten koesteren...

De afgelopen weken waren ook een tijd van bezinnen. Het was zo druk...het was net alsof alle spotlichten op Zussemieke waren gericht. Dat was natuurlijk ook zo, maar de opnames van Hart voor Mekaar, de interviews in de tijdschriften en de kranten....er was haast geen mogelijkheid om niet aan Mieke te denken.
Nu komt alles terug in proporties: als ik aan Mieke denk, zie ik niet meer de foto's uit de tijdschriften, maar komen de herinneringen terug hoe ze echt was, met al haar gaven en scherpe kantjes...(en daarmee wil ik geen afbreuk doen aan de artikels, alleen: Mieke was zoveel meer...).
En zo is het goed, zo wil ik het ook...echte beelden en herinneringen...

En dus: als mensen mij vragen hoe het met mij is, dan moet ik ook echt eerlijk antwoorden dat het goed met me gaat. Nee, ik verdring het verdriet niet, alleen: ik kan er niet de hele dag aan lopen denken...Mieke komt niet terug door onszelf onder te dompelen in ons verdriet en gemis...Mieke is voor mij gewoon niet weg...ze zit dicht bij me....bij ons...
En ondertussen glijden de dagen voorbij....en zetten we stapjes op onze mooie aardkluit...