En bezoekje van mama Ilse

Gisteren vertelde ik het al: de afgelopen weken is het hier zowat de zoete inval! Heel veel lieve mensen kwamen langs: allemaal mensen die we de afgelopen vier jaar niet zo vaak zagen omdat we zo ver weg woonden. Zelfs uit het verre Zuiden van Frankrijk kwam Evi langsgehuppeld!

Vandaag kwamen mama Ilse (jawel, dames en heren: DE mama Ilse van de hiernaast vermelde link)en Lander en Stijn ons met hun bezoek verblijden. Vreemd toch hoe het lopen kan, hè. Wonen we een hele tijd bij elkaar in de buurt, brengen we daaglijks onze kindjes naar dezelfde klas, maar nee,....pas nadat we aan de andere kant van ons belgenlandje zijn gaan wonen en we heuse bloggers zijn geworden, blijkt het eigenlijk wel heel leuk te zijn en blijkt het ook dat we dezelfde interesses hebben!

Maar vandaag werden de kilometertjes getrotseerd en konden we hen in ons nieuw, nederig stulpje verwelkomen. Zoals gewoonlijk heb ik de hele dag volgekwebbeld, maar ik had dan ook het gevoel dat we elkaar zoveel te vertellen hadden en dat zo'n dagje eigenlijk te kort is! Dit is natuurlijk een gevolg van het leven dat we tot nog toe hebben geleid. De keuzes die we maakten, de weg die we bewandelden (en nog steeds bewandelen), brengen steeds nieuwe ontmoetingen, maar ook heel veel "tot ziens" met zich mee. De mensen die we echt misten toen we in Merksplas woonden, zijn nu terug in onze directe nabijheid. Maar aan de andere kant wonen er nu weer heel veel lieve mensen in de Kempen.....

Zo belde mama Inge daarnet nog....ook alwéér vééél te lang geleden dat ik nog iets van me liet horen....en weten dat ik ook hen op een warm plekje in me draag...Tja, ik weet niet of ik ooit wen aan afscheid nemen....'t Zal iets zijn dat bij me hoort, vrees ik....

Man, man, man,....wat een filosofisch somber gemijmer....het was eigenlijk een keitoffe dag!!! Moeten jullie ook gewoon eens doen: afspreken met wat leuke mensen, een Aldi-lasagne presenteren als feest-menu en dan de dikke jassen aan en naar de dikke boom wandelen....

Meer moet da nie zijn!

Drukke daagjes...

Gisterenmiddag vertrokken we met een miezerweertje richting Koksijde. Druilerig en plakkerig weer, maar de kinderen zaten lekker ingepakt in hun ski-pak, dus die konden wel tegen een stootje.
In abdij ter Duinen vindt er elke winter een ridderevenement plaats. The place to be voor ons Johannes, zo stoer als hij is!
Ridder Marc en ridder Jan waren ook al helemaal in the mood. Terwijl ridder Jan het afgelopen jaar volop op kruistocht was geweest en draken had verslagen, was ridder Marc wel op een heuse kuistocht geweest. Gewapend met schort en plumeau!
Maar onze twee dappere helden wisten wel hoe ze ten strijde moesten trekken maar niet hoe ze een schone jonkvrouwe konden verleiden.....de kinderen vonden het schitterend! En toen papa Fons een klaroen in de handen kreeg geduwd, waar hij het begin van de strijd moest mee aankondigen, toen was het plaatje kompleet. Een echte jongleerstunt met "gevaarlijke" messen en een heus zwaardgevecht maakte het kompleet!

Is het bij jullie ook altijd zo'n volle agenda tijdens het kerstverlof? Sinds de kerstvakantie is begonnen, zijn onze dagen gevuld met familie en vrienden. Héérlijk om zo de donkere dagen door te maken! En dan te bedenken dat de vakantie nog lang niet afgelopen is....
Misschien wat minder interessant voor dit blogje, want veel tijd om te schrijven is er niet: de dagen vliegen gewoon voorbij! Dus, beste lezers: misschien zijn er hier maar weer echte interessante dingetjes te lezen na het verlof! Ik schrijf wel verder, maar misschien blijven we wa op de oppervlakte, hè (vakantiestemming).

Hoop!

Deze voormiddag ben ik naar de begrafenis geweest van mama Ann.
Hééééél vééééél mensen om het gezin te dragen. Heel verdrietig maar ook hoopvol!
Haar fotootje prijkt nu op de seizoenstafel, naast het kerststalletje, bij het kaarsje. Daar hoort het ook want Maria had aan de engeltjes gevraagd om alle sterretjes op te poetsen, zodat ze dezelfde weg als het kerstekindje kon volgen...
En als Zus en Lief vanavond naar de hemel toekijken, zien ze vast wel haar sterretje stralen.....
Veel mensen kijken vanavond wel eens naar de hemelboog, ben ik van overtuigd!

Tzadaaaam! Het eindresultaat!

Jawel beste lezers aan de andere kant van dit scherm!!!!

Ze zijn er eindelijk!

De "verdwenen" bolletjes bleken niet door de hond te zijn opgegeten, maar waren onder de schommelstoel van Tomte de huiskabouter gerold. Nu prijken ze heel mooi te wezen aan de pantoffeltjes van Johannes. De onderkant van de slofjes smeerde ik in met rubber/latex, een fles die ik in de Banier kocht. Zo glibbert Johannes niet meer door het huis...

Nou ja: niet dat hij zoveel door het huis loopt, hoor, op zijn slofjes: hij blijft nog steeds de voorkeur hebben voor zijn sokken (!!??!!!). En daar kunt ge geen latex op smeren, nietwaar?

En mama maar breien, hè....

De laatste daagjes voor Kerstmis!!!

Gisterenavond ben ik begonnen aan een heus rood Maria-gewaad! De blauwe mantel maakte ik een tweetal jaar geleden (en is ook dringend aan vernieuwing toe, zoals je ziet: de kindjes zijn er wat uitgegroeid). Soetkin is in ieder geval helemaal in de wolken en poseerde met graagte voor deze foto! De maria-mantel komt dan wel in de loop van de kerstvakantie.

Ik moet ook dringend bellen naar mama Inge, de mama van Ruthje: Soetkins' vriendinnetje...Vorig jaar wou ik al een Maria-mantel maken voor Ruth, maar kwam het er maar niet van...misschien een goed voornemen voor de komende twee weekjes? Kan ik meteen twee exemplaren maken!

De kindjes zijn in volle kerstglorie! Morgen spelen ze op school een heus Kerstspel voor de mama's en de papa's: Johannes in de voormiddag en Soetkin in de namiddag: ze zien het al helemaal zitten. Johannes is overtuigd: hij wordt Koning! Afwachten, dus!

Het hele huis geurt ondertussen naar de kerstkoekjes voor in de klas. Samen met mama Joke hebben we het werk wat verdeeld. Wel wat werk, maar de kindjes hoor je in elk geval niet klagen. Tis een heus gezinsproject geworden. Fons maakte het deeg, terwijl ik samen met de kindjes de vormpjes uitstak...en dan maar lekker proeven, he, want dat hoort er bij!

Engeltjes langs de gouden weg....

Vanmiddag kwamen de kinderen thuis van school....heel gewoon, vrolijk kwebbelend over de klas. Soetkin had een zelfgeschreven brief van Lamo uit haar klas meegebracht, Johannes vertelde een groot verhaal hoe Bammetje (de knuffel) vandaag de hele tijd op de kast had geslapen omdat die zo moe was....Ze gingen vrolijk spelen, stoeiden met de hond.....

En dan....komt Soetkin de keuken binnen....

"Mama, vannacht is Ann, de mama van Lief, gestorven...."
"Lief en Zus dachten echt nog dat ze sliep, hoor (gegiechel). Ze gaven haar een ochtendzoentje op haar neusje...maar ze deed haar oogjes niet meer open...."
"Ann was ook heel erg moe, hè, van al haar ziekte,...."

"Zeg weet je....vannacht waren de engeltjes uit het poortje langs de gouden zonnebaan naar beneden gewandeld....net zoals Maria met haar kindje...en...weet je....Ann die wist de weg niet zo goed, maar de engeltjes hadden allemaal een lichtje in hun handjes, en zo wist Ann wel hoe ze moest lopen naar de hemel....
En nu is haar zieltje in de hemel, maar Ann, hè, die is nog gewoon thuis bij Lief en Zus...
En als ze zal begraven worden, dan maak ik een mooie tekening voor haar!"...

En dan sta je daar als mama en papa...met vochtige ogen, opkomende tranen wegslikkend, en glimlachend antwoorden aan onze grote dochter dat het een heel lief idee is van die tekening...

Multicultureel

Carolyn ijverig aan het oefenen op de fiets!!!

Vandaag een ander kleurtje, aangezien ik nog helemaal in the mood ben van gisteren...een dag vol andere kleurtjes!

Gisteren was er een evaluatiedag van VIA, de uitwisselingsorganisatie waarmee Carolyn vanuit Kenia tot hier is geraakt...

Het begon met een interculturele markt. Alle exchangees hadden een tafel waarop ze typische dingen uit hun land voorstelden...Zowel de buitenlandse mensen die dit jaar in België verblijven, als de belgische jongeren die afgelopen zomer terugkwamen van hun buitenlands avontuur....

Man, man, man,....wat een uitwisseling!

Voor ons was het vooral heel leuk om een belgisch meisje te ontmoeten die vorig jaar in Kenia verbleef. Ze zat samen met Carolyn aan een tafel, waarop ze samen het land voorstelden. Carolyn heeft geen enkele foto, en ook de inheemse kledij is in de warmere oorden gebleven....Maar een heuse slide-show toonde ons het daaglijkse leven in een Keniaans dorpje...geen stromend water, geen elektriciteit,...

Aan de hand van deze foto's kwamen we plots heel veel te weten van Carolyn. Zelf woont ze in een stad (wat we trouwens wel al wisten, hoor), maar haar grootmoeder woont wel nog in zo'n dorpje. Met Kerstmis trekken ze vanuit de stad naar het afgelegen dorp om samen Kerstmis te vieren...

En ja, hoor: met haar lange zwarte vlechtjes en donkere huid, loopt ze ginder WEL degelijk rond in de allerkleurrijkste gewaden: dat moet echt mooi zijn!

Het weekend met VIA heeft haar echt wel goed gedaan! Voor het eerst ontmoette ze de andere jongeren, en kon ze haar ervaringen delen. Voor ons was het al even spannend: wij ontmoetten voor het eerst de andere gastfamilies: oud, jong, klein, groot,...de verscheidenheid die we bij de exchangees zagen, bleek ook op te gaan voor ons als belgische, blanke gastfamilies...Iedereen totaal verschillend met toch hetzelfde ideaal: dit jaar een stukje multiculturele samenleving waar te maken...

En grappig: de zo herkenbare verhalen...OF....hoe niet alleen Carolyn verslaafd is aan de afwas (jawel: geen vuil kopje of bord is nog veilig, maar MOET meteen afgewassen worden), maar blijkbaar zowat de hele exchangee-groep een afwaskriebel heeft...!

Trouwens, voor diegenen die zich nu grote vragen stelt bij deze opmerking, een heel begrijpelijke verslaving: de exchangee wil zich nuttig maken voor het gezin waarbij hij/zij te gast is, en het onderhouden van de afwas is één van de meest makkelijke taken om over te nemen, het poetsen van een privé-kamer is dat niet!

We spraken maar gelijk af dat Carolyn binnenkort ook eens een typisch Keniaans gerecht gaat soigneren....onze smaakpapillen zullen worden getraind!

Mama is wat moetjes

Dit jaar wilden we wachten tot bijna kerstmis vooraleer we onze boom zouden zetten.... Dat was buiten het grauwe miezerweer van maandag gerekend....ik had echt wel wat genoeg van de donkere dagen, en toen zijn we maar HUPPEKEE! de boom gaan halen...

Een hele gewone boom MET ballen, MET goud, MET veertjes en MET lichtjes!

MAAAARRRRR wel de eerste boom voor ons gezinnetje sinds jaaaren!

De ogen van ons kindjes schitteren al even fel als de lichtjes in de boom.

Vooral Soetkin geniet er echt van

(en mama Heidi geniet mee!)

Had ik vandaag ook wel eventjes nodig: dat genieten....

Misschien kennen jullie het wel: zo'n dagje waarop je eigenlijk geen zin hebt om ook maar iets te doen, de was en de plas met een automatische piloot afwerkt, waarop je je vooral aan het afvragen bent of het wel allemaal zo belangrijk is waarmee je bezig bent....en of er eigenlijk niet iets anders op je ligt te wachten...veeeeel belangrijkers....

Nu liggen de kindjes heerlijk in dromenland....en langzamerhand sijpelt het toch maar binnen....Gewoon thuis mama - zijn is best wel heel belangrijk...En als ik dan terugdenk aan de vrolijke kreetjes toen ik mijn Bob-De-Bouwer-taart daarstraks uit de oven haalde (want dat bakken mama's nu eenmaal als ze een baaldagje hebben, nietwaar?), dan voel ik het schaamrood naar mijn wangen stijgen...

Want wat liep ik te zeuren....ik moet er gewoon van genieten dat ik met onze twee bengels bezig kan zijn en beleven dag na dag hoe snel ze vanonder mijn veilige vleugels beginnen te piepen!

En toen mama (dus de "mama Heidi-mama") daarstraks nog belde met het idee voor kleine geschenkjes voor elkaar te zoeken met Kerstavond, toen sloeg mijn baaldagje toch weer leuk om: Dit jaar vieren we na jaren eindelijk weer Kerst zoals het eigenlijk hoort: lekker met de familie...

Op naar het Kerstfeest!

Er is er een jarig....HOERA! HOERA!

Jawel dames en heren: onze kleine zoon wordt groot! Al heus drie jaren oud!!!

Zijn feest begon eigenlijk zondag al, toen we met dooppeter Sigurd en een heleboel andere lieve mensjes (groot en klein) een flinke boswandeling gingen maken naar de grote beuk (hé, daar moet ik es een mooie foto van maken: prachtig plekje gewoon!).

Op maandagmorgen heel trots met de zelfgebakken mama-cake naar school vertrokken, waar juffie Liesbeth wat verhaaltjes vertelde van zijn drie flinke levensjaren. Zelfs het verhaal van toen hij in de beek was gevallen kon niet ontbreken.

In de namiddag een douchemuts gevonden in een verloren hoekje en zichzelf dan ook maar meteen gebombardeerd tot koning-leeuw! (wat zo'n gebloemd mutsje toch niet allemaal kan veroorzaken, hè: dat noemen ze nu eens fantasie!).

Maar het feest ging gewoon door....want 's avonds kwam doopmeter Liesbeth en Chris EN beebietje Lotte nog voor een gezellige maaltijd. En in zijn verjaardagsgeschenkje zaten heuse ridders!

Van een reuzeleuke verjaardag gesproken!!!!

En voor ik mijn kwebbeltje van vandaag afsluit wil ik graag aan mama Katrien nog zeggen dat onze kindjes inderdaad naar de steinerschool gaan. Een heel bewuste keuze en we hebben er nog geen seconde spijt van gehad....maar misschien moet ik daar morgen misschien efkes wat meer over vertellen.....

Advent

Jawel: we zijn weer in ware adventsstemming! Ieder jaar opnieuw vind ik dit een heerlijke tijd: de adventsspiraal met het sterre-appeltje, de bijhorend liermuziek, de kaarsjes en het opbouwen van de adventstafel....en niet te vergeten: de adventskalender!!!

Dit jaar kochten we via juffie Trees een zelfgemaakte kalender. Een rood lint met gouden nootjes. Elke avond mogen de kindjes een nootje afknippen, en dan gaan we stilletjes luisteren of het ons iets vertelt.....

Daarna openen we deze wonderbaarlijke schattenkist en vinden we keer op keer een ware schat. Je kunt het zo mooi niet bedenken: een schelpje, een mooie knikker, een steentje,...de kindjes wachten dan ook elke avond vol spanning wat het gouden nootje dit keer verbergt. Ik ben dan wel geen echt kindje meer, maar toch ben ook ik vol bewondering en verwachting!

Op wolkjes...

Ziezo! Mijn tweedaagse cursus zit er op....en mama Heidi loopt op wolkjes...Niet alleen van vermoeidheid (want het ging niet in mijn koude kleren zitten), maar vooral van enthousiasme...
Gedurende deze twee dagen had ik echt het gevoel dat ik hier iets mee kan, dat er een grote uitdaging ligt om er mee aan de slag te gaan...
Maarrrrrr....de eigenlijke opleiding start pas na de zomervakantie, en das echt wel lang als je zo zit te popelen. Mijn start wordt dus uitgesteld!
Anderzijds kan ik me ook de vraag stellen of het niet al lang gestart is, of het proces al niet in volle vaart is....want wat ik de komende maanden ook allemaal wel of niet doe, zal toch in teken staan van mijn beslissing de opleiding psychodrama te volgen, dus...misschien moet ik me niet zo ongeduldig opstellen...(bij mensen die me kennen verschijnt er nu vast wel een glimlachje, want geduld is niet mijn sterkste kant, hè...).

Tussen al de wolkjes door, beland ik af en toe ook wel eventjes op de begane grond, hoor, dus wees niet bang....echt zweven zit er niet in...en wegvliegen al helemaal niet!
Daar zorgen onze twee bengels en onze nieuwe aanwinst wel voor!
Tussen de cursusmomenten door, zingt mama Heidi ijverig sinterklaasliedjes met de kindjes, rijdt ze nog vlug naar de stad op en af om een vergeten sinterklaaspakje te bestellen, gaat ze nog lier spelen in het adventstuintje in de klas, dweilt ze welriekende plasjes van de "woef" op en doet ervaringen op met de vilten slofjes die ze heeft gemaakt!

Wat die slofjes betreft: mijn pomponnekes hangen er nog steeds niet aan. Dit is geheel te wijten aan de vraatzucht van de hierbovenvernoemde "Woef", natuurlijk. Die ging zo vrolijk lopen met een slofje, dat ze meteen het bolletje ook maar inslikte! WOEF WOEF!!!
Nu ja, ik maak wel eens een nieuwke...
Voor mensen die ook dolenthousiast zijn over deze creatie moet ik er wel bijvertellen dat het beter is om een anti-slip-systeem te bevestigen. Johannes glibberde ermee door het huis, en nu staan de slofjes op een veiliger plek tot ik een oplossing hiervoor vind. Ik denk dat ik op zoek ga naar latex om op de zooltjes te smeren.....
Ook wat het breien met de dikke viltwol betreft kan ik misschien wat mensen gerust stellen....de slofjes vallen wel heel dik uit en zijn daardoor wat minder soepel...misschien is het met gewone dikte breiwol best wel prima, hoor (100% wol, welteverstaan). Ik ga dat alvast eens uittesten deze week met een proeflapje...wordt dus vervolgd!

WOEF!!!

Hier is onze nieuwe huisgenoot dan....Boo genaamd...

Gisterenavond werd ze door haar baasjes bij ons thuis gebracht. We vreesden ervoor dat we vannacht wel af en toe eens uit ons bed zouden moeten, maar nee hoor: Boo bleef rustig in haar bench slapen...handig, zo'n hokje voor binnen.

Nu ja...ze had gisterenavond van al de zenuwen wel flink diarree, dus om half twaalf vannacht hebben we het hele huis dan maar gedweild...we kregen onze portie!

Afkicken van een druk avondje pottendraaien, dus. Druk, want ik moest heel wat potjes afdraaien EN ik maakte voor het eerst zelf een glazuur: TZADAAAAM!!! Het resultaat hoop ik binnen enkele weekjes te kunnen tonen: mijn eerste "scheve-potjes-expositie" (hihi).

De vilten slofjes van Johannes zijn "gebruiksklaar". Ik wil er nog twee grappige pomponnekes aan naaien vandaag...voorlopige resultaat zien jullie in mijn foto-rubriekje hiernaast. Morgen volgen dan de afgewerkte slofjes. Gelukkig wilde onze grote jongen ze vandaag WEL passen, want hij is nog steeds wat ziekjes, en zieke kleine jongetjes zijn niet zo "pas-gevoelig".

Zouden alle blog-mama's dat hebben: het gevoel dat het stimuleert een knutseltje af te werken? Want afgewerkte dingetjes zijn leuk, maar als je het kunt delen met andere mama's worden ze precies nog wat leuker...

Maar genoeg ideetjes op het scherm gezet: de dag roept om er vrolijk aan te beginnen! (Vandaag staat een zelf-kerststronk-bakken-experiment op het menu, een voorbereiding op Kerstavond, wanneer Moeke, Jules en Tante Mieke komen dineren...). Olé! Ik ben der mee weg!