Lieve Anoniem: inderdaad, iedere keer opnieuw maakt mamaHeidi de fout: Den Vijgeboom. Zou onderhands eigenlijk niet meer mogen gebeuren, want de vijgen vallen er bij bakken vanaf, dus ik zou beter moeten weten ;)

De komende dagen zal het hier stilletjes blijven: de verhuizing van onze huisgenoten is namelijk begonnen, en de komende dagen zullen we hier niet bereikbaar zijn. Telefonisch kunnen jullie ons bereiken via GSM. Vrijdag hoop ik terug 'in the air' te zijn.

Voor allen een warme zomerse week toegewenst!

Mag ik jullie voorstellen aan 'Den Dadelboom'.
'Den Dadelboom' siert de voorgevel van onzen villa met gratie.
In de winter is papa Fons in de snoei gegaan, want 'Den Dadelboom' groeide wat uit z'n voegen, maar zoals jullie kunnen zien, haalt hij de schade al ruimschoots weer in: het raam is ondertussen al weer dicht begroeid.
Niet dat je mama Heidi hoort klagen: met het zonnige weer van de afgelopen en komende dagen, houdt onzen boom de boel heerlijk fris.

Ondertussen groeit ook de papaver rustig voort. De knalrode papaver verdwijnt wat uit beeld, maar deze variant kwam zomaar uit de voegen gepiept. En één van de planten heeft al zowat 30 kanjers van zaaddozen!





Het huis baadt ondertussen in een verhuissfeer: Inge en Werner zijn volop aan het inpakken! Het komt allemaal wel heel dicht bij. Overmorgen is de grote dag...
En terwijl ik alles eens rustig overzie (voor een zeldzame keer ben ik alleen thuis), rinkelt de telefoon van het CLB in verband met de aanvraag voor de GON-begeleiding voor Soetkin.
Wie zei er dat het bijna vakantie is?

Vorig schooljaar maakte ik, samen met dochter-lief, deze pictogrammen. We vonden ze zelf heel erg geslaagd, maar door onze verhuizng naar ons nieuwe huisje hier, en de weinige plaats die er momenteel nog is, konden we ze niet echt gebruiken.
We gaan die dus weer gewoon boven halen, en als haar nieuwe kamertje klaar is, dan krijgen ze daar een plekje.
Ondertussen zijn we hier al in vakantiestemming, ook al begint de vakantie van mamaHeidi pas binnen twee weken, maar wat wil je: zo'n weer.
Tijd dus om met papa Fons een glaasje wijn te drinken onder het bijna-affe tuinhuis.
Prettig weekend!!!

Ziezo! Een nieuwe dag, en een heleboel nieuwe stappen!

Ons reuzetuinhuis gaat plankje voor plankje vooruit, de verhuizing van onze huisgenoten staat nu heel dicht voor de deur (en wat zal het vreemd doen, het huis zal toch een stukje leger worden zonder hen), laatste verhuisperikelen moeten worden geregeld (telefoon en internet, laatste spulletjes,...), laatste regeldingetjes voor iedereen in de Ark op vakantie gaat, maar vooral: het einde van het schooljaar voor de kinderen!

Een schooljaar met heel wat vragen en moeilijke beslissingen!
Vandaag mochten we bij de kinderpsychiater om te horen wat de eindconclusie was van de observaties.
Lang geleden dat ik me nog zo onzeker gevoeld had! We hebben nu al zo'n lange weg afgelegd, zoveel mensen kwamen met goede raad en goedbedoelde tips, maar uiteindelijk bleven we steeds achter met grote vraagtekens. Wij voelden tot in ons kleinste teentje aan dat ons meisje het niet makkelijk had, ook al is ze specialist in verbergen.
En eindelijk, na 8,5 jaar worden wij bevestigd in hetgeen wij al lang wisten.

Het klinkt nogal chique en geleerd, maar aangezien ik trots ben dat ik het woord heb onthouden, wil ik het wel met de trouwe bloglezers onder u delen: Soetkin heeft een "comorbiditeit" van verschillende stoornissen, en moeilijk te herkennen vanwege haar inteligentie...

Om het in eevoudige mensentaal te zeggen: Soetkin toont kenmerken van verschillende ontwikkelingsstoornissen. Twee stoornissen komen heel duidelijk aan bod, en maken het haar (en haar omgeving) niet makkelijk: Autismespectrumstoornis (=ASS) en aandachtsproblematiek (ADD). Een combinatie die verre van eenvoudig is.

Toch slaakten Fons en ik een diepe zucht: eindelijk kunnen we de hulp krijgen waar we al zo lang naar vragen.
Vanavond bespraken we dit tijdens de rapport afhaling op school, en morgen worden er reeds contacten gelegd, zodat we in september met GON-begeleiding kunnen starten.
Autisme en ADD kunnen we hier uiteraard niet mee wegnemen, maar ze kan wel truukjes leren hoe ze met die beperkingen kan leren omgaan, zodat vooral haar vaardigheden naar de voorgrond kunnen treden.
Voor de ADD moeten we rekening houden dat er misschien een dag komt dat ze toch medicatie nodig zal hebben. Maar voorlopig laten we dat nog even rusten. De kring rond Soetkin wordt groter en sterker, en daar zijn wij al heel blij mee...

Gisterenavond namen we in de Ark afscheid van Renata uit Litouwen.
Elk jaar komen er jonge vrijwilligers vanover de hele wereld een jaar meewonen in onze gemeenschap.
Het doet me ook meteen terugdenken aan de tijd dat ik nog jong was (???!). Nog helemaal groen achter mijn oren, ging ik in eenn woongemeenschap leven voor kinderen met een zware handicap. Een verrijkende ervaring, een tijd van vallen en opstaan, een tijd van idealen en tegen de muur botsen van de realtiteit.
En nu, bijna twintig jaar later, nemen we dus afscheid in onze Ark van Renata.
Zelf heb ik haar nooit echt goed leren kennen, een gevolg van de afstand die tussen onze twee gemeenschapshuizen ligt. Maar toch stemde dit afscheid mij droevig.
Nu moet ik dat natuurlijk wat nuanceren: mama Heidi houdt gewoon niet van afscheid nemen!!! Voor mij is een "afscheid" altijd een gewoon 'tot weerziens', en ik voel me dan ook niet snel geneigd daar een superfeest van te maken met speeches, en taart en kadootjes...
Maar dat doen we in de Ark dus wel (en gelukkig maar, ook al klinkt dat vrij tegenstrijdig): tiramisu, veel lachen, dikke knuffels...

Het ga je goed, Renata, op je levenspad!

Spannende tijden

De laatste weekjes voor de vakantie! En zoals vanouds: de laatste superdrukke weken!!!
Op het werk ligt nog een berg te wachten, iedereen ziet verlangend uit naar de vakantie.
Thuis volop in de verhuisdozen en verbouwingen: verhuisdozen omdat Inge en Werner met hun gezinnetje terug dichter bij de stad gaan wonen, verbouwingen omdat papaFons ons supergroot tuinhuis in elkaar aan het timmeren is. Hij is nu volop aan de wanden bezig, dus dat schiet uiteindelijk zichtbaar op!
Ook voor de kindjes zijn het drukke tijden. Johannes amuseert zich prima in zijn nieuwe klas, en wat Soetkin betreft: we hadden nooit durven hopen zo'n enhousiaste schoolmeid te zien.
Ze fleurt helemaal op met haar klasgenootjes. Toch is het een spannende tijd. De kinderpsychiater komt volgende week in de klas observeren, en volgende week donderdag zal er een eindconclussie zijn. Misschien het einde van een lange tunnel waar we toch doorheen gingen.
Vreemd hoe je als ouder steeds weer grenzen verlegt. Toen ze me twee jaar geleden zouden zeggen dat we beter een diagnose lieten stellen, zou ik dat vrolijk weggewuifd hebben: Nee, Soetkin heeft inderdaad eigen, specifieke kantjes, maar daar willen we geen etiketje op plakken.
Nu hopen we dat er een duidelijke diagnose is. Niet dat we daarmee vertrouwen dat de problemen meteen weg zijn: nee, daar kan een diagnose niets aan veranderen. Wel het begrip en de steun van de omgeving kan veranderen...
Spannende tijden, dus!

Ollie, toen ik je blogje zag van Lydia, toen kon ik het echt niet laten!
Nog even meegniffelen vooraleer we slapen gaan?

Voor mensen die het nog niet wisten: Mama Heidi houdt van klaprozen!

Een liefde die al heel lang bestaat, waar geen ergernissen, praktische beslommeringen, misverstanden, dagelijkse sleur,...op komt te zitten: Ah neen, een pure, ware liefde.

Liefde met een grote L!!!

Aandachtige lezers fronsen bij deze de wenkbrauwen, maar ik kan u gerust stellen: papaFons blijft toch wel de nummer één voor mij, al moet ik toegeven dat ik die intens, vurig rode kleur en die zachte teerheid die meedeint in de wind toch nog niet teruggevonden heb in mijn echtgenoot (blijven oefenen, lieve deerne...).

Maar hoe het ook zij: dit weekend plots de schoonheid van de klaproos terug in mijn herinnering gevonden.
Elk jaar rond deze periode kan ik ontzettend genieten van de pracht van klaprozen, maar dit jaar was het er potverdrie bijna niet van gekomen: loop ik me toch te stressen, neus recht vooruit!
Gelukkig ben ik nog net op tijd tot inkeer gekomen: Welkom trug, lieve klaproos!!!!

Tijdsgebrek, zo zou je het kunnen omschrijven. Een collega tekort, een verbouwing, een schoolverhuizing voor de kindjes, de diagnose-testen voor Soetkin, onze huisplannen, een tussendoor-rouwproces en vooral: wetende dat binnen enkele weken heel wat grenzen zullen verlegd zijn!

Je hebt zo van die schakelmomenten in het leven waarop alles samenkomt, waarop je denkt dat het nu toch niet meer lang zo mag duren, wegens toch-wel-een-beetje-moe, maar tegelijkertijd vol vertrouwen weet dat het wel goed komt.

Jawel: bijna vakantie!!!

Dit weekend zal ik eventjes niet aan het werk zijn, dus laat het genieten maar komen!

En bij deze: een mijmermuziekske...

Toch alweer efkes geleden, door kleine en grote redenen:

1. Deez mama ontdekte facebook, met de vele oude schoolvrienden, collega's en ander goeds. Deze week de weinige vrije tijd dus eventjes hier doorgebracht.

2. Een beetje een baalweek, want nog steeds geen nieuwe collega en dus een beetje te druk (maar daar komt verandering in: olé!).

3. Een beetje een grote baalweek, niet omdat ik superzielig wou doen, maar toch moeilijk het verdriet rond Mieke een plekje kan geven. Het is gewoon een beetje te druk op het werk en daarbuiten. Even stilstaan is er nu niet bij en dat begint toch wel een beetje op te breken!

Maar de lach is er nog steeds, hoor:

* Het mutsje van de kabouter die ik (nog steeds) aan het breien ben is eindelijk afgeraakt. Het was een klein telwerkje en als je maar enkele minuutjes tijd hebt, is het niet zo vanzelfsprekend dat mutsje ter hand te nemen.

* Deze week op een heel laat moment in de dag, dit filmpje van Dorus gevonden. Zo mooi in al z'n kinderlijke eenvoud. Het is best gekend, maar blijft vertederen...