Eventjes een kleine update, alhoewel er niet zoveel te vertellen valt.

Heb daarjuist met de mensen van het werk (what's in a name?) ongelooflijk plezier gehad, maar nu iedereen slaapt, toch een zoveelste snottermoment.

Het zonnetje schijnt, Fons is hard in de tuin aan het werk, ruimte aan het maken om ons tuinhuis op te bouwen, Soetkin is terug aan het breien geslagen (waarvan één dezer dagen een fotooke op dit blogje), en dus kon ik, na lange tijd, het ook niet laten terug een Höttingerkabouter op te zetten, gewoon omdat ik ze zoooo schattig vind. Heel wat kleine genietmomentjes, maar dan toch onderhuids dat venijnige gemis...

En langzaam aan...

merk je dat het leven gewoon verder loopt.
De afgelopen week stond de tijd even stil, maar op een dag word je wakker, kijk je om je heen, en zie je dat er nog zoveel te genieten valt.

Vandaag dus onze zinnen voor de zoveelste keer verzet door het oprommelen in de tuin.
Sinds vorig weekend hebben we een adoptiegeitje bij in ons gezinnetje. Momenteel nog wat klein behuisd, maar ze loopt al flink rond in de tuin, waar ze het rustige leventje van Boo, de hond, verstoort.

We zijn hard aan het snoeien en weghakken van struiken die wat verwilderd waren. Nu lijkt het dan ook op een stortplaats. Maar een bezoek aan het containerpark deze week zal vast wonderen doen.
De kindjes laten het alvast niet aan hun hartje komen, onze oude eik is een geduldige speelkameraad...

Lieve Zussemie,

Ik was niet van plan om op dit blogje het voortdurend over jou te hebben...dat zou je ook niet gewild hebben.
En toch lukt het deze week niet om veel anders in mijn gedachten te hebben.
Er zijn tranen geweest, en glimlachen om wat geweest is. Toch is er vooral een harde, bittere brok.
Het jaar dat je ziek was, was een jaar van afscheid nemen: iedere keer iets waarvan we wisten dat het de laatste keer zou zijn. Het laatste zomerse terrasje als zussen (met champagne, hoe kan het anders), het laatste kerstfeest, de laatste keer door de plantenwinkel, voetje voor voetje omdat je niet meer sneller kon, de laatste knuffel in de keuken, huilend omdat je zo doodmoe was en voelde dat het allemaal uit je handen glipte...
Niemand had durven denken dat jouw strijd zo hard zou zijn.
En dan die dankbaarheid om de manier waarop je uiteindelijk het leven hebt losgelaten.
De voorbije week was niet makkelijk: voelen en zien hoe iedereen met zijn eigen verdriet worstelt, en hoe je machteloos toekijkt en geen troost kunt bieden...
Morgen 'vieren' we samen jouw leven....
Slaap nu maar zacht, jouw strijd is gestreden....maar misschien, héél misschien luister je nog eventje met me mee naar dit liedje.

Liefs

Grote Zus

Goh, wat vertel je over een dag als deze?

Dat je genoten hebt van de warme zonnestraaltjes?
Dat je het heerlijk vindt om de kinderen in de oude eikeboom te zien klauteren?
Dat je nog voor het ontbijt de flair bent wezen kopen bij de krantenwinkel om de hoek?
Dat je bij vrienden op het terras eventjes je hart hebt kunnen luchten?
Dat je gesmolten bent bij de aanblik van het geitje van Mieke dat nu in onze tuin zit?
Dat een lieve vriendin belde waar je, zelfs met een slechte GSM-verbinding, het hele verhaal tegen kwijt kon?
Dat je samen met Didier de afscheidsviering aan het voorbereiden bent met een lach en met een traan, en natuurlijk met Nickelback op de achtergrond?
En vooral: dat je wat verloren rondloopt, nog niet helemaal beseffend wat er nu eigenlijk allemaal is gebeurd de voorbije dagen?

Goh, wat vertel je op een dag als deze?

Dit lied voor Mieke...

"Tja, en hebben jullie goed geslapen vannacht?"

"Oh, ik heb mijn valeriaandruppeltjes genomen."
"En ikke ne Temesta."
"En ik ben opgestaan om een goed glas wijn te drinken."

Vannacht zullen verschillende mensen wat minder geslapen hebben, denk ik.
Zoals je ook op haar blogje kunt lezen, gaat het momenteel niet goed met Mieke.

Gek eigenlijk...elke dag opnieuw weet je dat dat moment ooit komt, en als het dan zover is, dan is het precies toch allemaal te snel.

Maar de mooie regenboog toen ik vanmorgen vroeg naar Dadizele reed en de hele fijne knuffel in de keuken, zijn topmomenten vandaag!

Aan Joke

Enkele blogs geleden reageerde Joke op mijn blog....
Lieve Joke, Tuuuuurlijk herinner ik mij Jonge Kerk nog!
Meer zelfs: sinds ik in januari in de Arkgemeenschap begon te werken, komen de mensen van Jonge Kerk terug op mijn pad: wonderbaarlijk....Had in het weekends zelfs een afspraak met een gezinsgroep met Geert Dedecker. Maar eventjes om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen (kwestie dat ik zoveel mensen heb mogen ontmoeten in mijn leven) kun je specifieker zijn, hihi???? Ik ben superbenieuwd!