zaterdag 20 december 2008



Enkele weekjes geleden, in het midden van onze verhuizing, ging ook de geschenkenbeurs van de Guido gezelleschool door. Elk jaar opnieuw een hele mooie gebeurtenis in het belfort van Brugge. Mama Inge had er wel zin in om enkele taarten te bakken, voor de koffietafel daar, en ging dus enthousiast aan de slag. Geen sinecure, zo tussen de verhuisdozen en rommel door. En ga maar eens zoeken naar deegkommen en kloppers...
Wel fijn dat ze dit deed. Zelf was ik de afgelopen weken heel erg moe. Heel factoren op een hoopje, en mijn energie was tot onder het nulpunt gedaald. Nu ben ik er gelukkig weer terug!
Ik nam eventjes de tijd om een aantal dingen op een rijtje te zetten. Een belangrijk gegeven is dat ik een andere job heb aangenomen. Na de kerstvakantie begin ik er te werken. Een heel stuk dichter in de buurt, en ook een stuk meer aansluitend bij mijn levensvisie. Dus, nog eventjes geduld, en een super-enthousiaste mama staat terug!

woensdag 17 december 2008

Hulp gevraagd...

Een beetje ongewone manier om het via een blogje te doen, maar daar er veel mensen zijn die ons project genegen zijn, wordt er hier een warme oproep gedaan...
Voor mensen die nog een gaatje in hun agenda hebben....

zondag 7 december 2008

Vader (met een hartproblematiek) en zoon die hem vraagt samen de ironman te lopen........


Een filmpje vol moed en bezieling, op het juiste moment...

dinsdag 2 december 2008

Realiteit

Tussen de verhuisdozen in, het maken van plannen hoe we ons gemeenschapshuis kunnen gaan uitbouwen, het lesgeven aan Soetkin en het gewoon mama-zijn, door...blijft de gezondheid van mijn Zus een grote bezorgdheid.
Gisteren een nieuwe stap, een stap waarbij wij ons allemaal gewoon machteloos voelen!
Zit dan ook al de hele tijd te denken en me af te vragen of ik dit wel op deze blog zou zetten. Anderzijds: misschien, hééééél misschien, kunnen mensen zich in dit gevoel herkennen...en kan het ook een stukje troost bieden (want zo vind ik ook mijn troost: door het menselijk-herkenbare in andere mensen en situaties).
Op de blog van Kim en Patrick, twee mensen die in het programma "Doodgraag Leven" meedoen, las ik een stuk over humor. Inderdaad: humor kan soms heel bevrijdend zijn! En toch: vandaag merk ik dat humor niet toereikend meer is...er zit gewoon een zwaar gevoel in mijn maag en een krop in mijn keel. Even gewoon geen optimistische, actieve Heidi dit keer, gewoon even geen zin....
Mieke werd gisterenavond uiteindelijk overgebracht naar de Palliatieve dienst en alles is nog te vers om nu met humor dat stukje realiteit aan te kunnen. sorry mensen: dit keer geen optimisme, alleen heel ferm balen!