Mijn favoriete zomersong voor 2008! Laat de vakantie maar komen!

Goeiemiddag, ik ben Tomte Tummetot, de huiskabouter ten huize van de Buntjes. Ik waak hier over mens, dier, plant en steen...en, al zeg ik het zelf, ik doe dat niet slecht. Hoeveel stormen er soms door dit jonge gezinnetje razen, hoeveel lachsalvo's en stoeipartijen onze oren ook doen flapperen...steeds weer kijk ik met een gemoedelijke glimlach om me heen. Al moet ik toegeven dat 15 jaar lang in alle hoekjes van huis en tuin te verschijnen, mij toch niet in de koude kleren is blijven zitten. Mijn glimlach is niet zo duidelijk meer zichtbaar, behalve dan aan mijn bolle wangetjes, mijn baardje begint er wat mottig uit te zien, en het zonnetje ontkleurde mijn felrode pakje. Misschien heeft mama Heidi binnenkort weer wat tijd om mij eens een Wellnessbeurt te geven, of draagt mijn verschraalde uiterlijk juist alles in zich van het kabouter-schap?

Moeilijk nieuws! Even valt de wereld stil!

Nog een anderhalve week en deze mama heeft vakantie: Olè!!!
Om in een bijna-vakantie-stemming te komen enkele sfeerbeelden van ons weekendje thuis:
Soetkin en ik nemen nog een laatste poging om pompoenen en courgettes te planten, dit keer in een bloempot, aangezien de slakken altijd met onze pompoenen gaan lopen...

Soetkin onkruid aan het wieden tussen wat eens een veldje spinazie moet worden...

Snuffie het konijn op doortocht in zijn nieuwe dier-en kindvriendelijke ren. Vanaf nu mag hij zijn verblijfje delen met Kasseiopeia (Kassi-Man, voor de vrienden), de schildpad...

Onze mannen aan het werk aan het konijnenverblijf...

Onze piepkuikens stonken uren in de wind, aldus de kinderen (en jaja: ook aldus de papa en de mama), dus verhuisden ze van onze woonkamer naar dit twee-verdieping-tellende verblijf. Eigenlijk een konijnehok, maar voor hen mooi groot genoeg. Een kippenren zit er nog niet in, want ze hebben nog nood aan een rode, warme lamp (achter het houten deurtje).

Voor de rest denk ik dat het de komende periode wat stil zal zijn op deze blog. Zus Mieke is vanavond binnen gegaan in het ziekenhuis. Morgen wordt ze geopereerd, en is het echt wel heel erg spannend. Ik beloofde dat ik haar blogje wat zal bijwerken voor de tijd dat ze in het ziekenhuis zal zijn (en als alles goed is, wordt dat een lange tijd, hoe tegenstrijdig dit ook moge klinken...).

Misschien tot op haar blog???

Man Man Man!

Na een overheerlijk, superdruk, weinig-slaap-weekendje, georganiseerd voor de clïënten op het werk, kom ik voldaan thuis en lees de berichtjes.
"Man Man Man", kan ik nu niet laten te glimlachen. Wat een discussies roepen mijn blogje momenteel toch op! Helemaal nog nooit verwacht dat zo veel mensen dit plekje bezoeken. Dacht ik even dat er vooral vrienden, familie, kennissen en toevallige voorbijgangers eventjes op de thee kwamen, maar nu blijken er plots mensen te zijn die toch wel volgen wat er in ons gezinnetje reilt en zeilt. Heb dit nog gezien op andere blogs, maar kon nooit vermoeden dat mijn woorden plots een hot item zouden worden.
In vroegere periodes twijfelde ik inderdaad of ik mijn blog voor iedereen toegankelijk zou maken, maar ik hou nogal van open gesprekken, waarom op internet gaan als het voor iedereen verborgen moet zijn? Dan kan je evengoed een dagboek schrijven en er een hoop intieme pennevrienden op na houden (niekske verkeerd mee, maar ik ben nu eenmaal een blog begonnen en geen dagboek). Als mensen een eigen mening hebben over zaken, dan mogen ze dit gewoon laten weten, zolang het maar met respect gebeurt.
Ik vind het trouwens heel boeiend hoe mensen aankijken tegen thuisonderwijs. Ik merk dat het laatste woord hier nog niet is over gezegd. ..en dat is goed zo, dat houdt ons wakker!
Misschien kunnen we nog interessante invalshoeken met elkaar wisselen?

Een "korte" reactie op anoniem

Beste Anoniem,

Dankbaar voor het berichtje dat Inge als antwoord gaf, wil ik zo vrij zijn ook nog even te reageren.
"Een uiterste oplossing" benoem je de situatie...inderdaad was de stap niet gemakkelijk om te zetten. Anderzijds, testjes zouden er toch niet gedaan worden, een kind wat geblokkeerd is en niets meer op papier krijgt, valt makkelijk te testen: een blanco blad als resultaat! 0 op 0! Leve het zelfvertrouwen en de sterke basis die dit biedt in de maatschappij: Ik kan niets, mijn testen bewijzen het!
U schrijft dat u leerkracht bent. Dan hebt u het geluk gehad nog geen overgevoelige kinderen in uw klas te hebben gehad (of moet ik zeggen: de pech?). Deze kinderen vragen iets van de pedagoog die niet zomaar in boekskes en opleidingen kunnen aangeleerd worden. Zelf ben ik ook pedagoge, maar doorheen de jaren heb ik geleerd dat ik niet de oplossingen voor alles weet.
Wij zijn dankbaar dat de school dit wel kan ondersteunen, dit sluit geen mogelijkheden af, maar schept kansen naar de toekomst toe.
Mensen die ons gezin al langer kennen, weten dat wij dit niet als makkelijkheidsoplossing hebben gekozen. Deze keuze vraagt heel wat van ons, en brengt heel wat werk met zich mee. Want u bent leerkracht en wordt betaald om leerstof voor te bereiden, wij moeten dit alles nog eens naast onze job gaan doen. U zou meer dan wie ook moeten weten wat dit vraagt. Dus een gemakkelijke oplossing???
Tja...wat de eindtermen van de leerjaren betreft: ook daar heb ik al heel wat informatie rond verzameld, hoe we dit kunnen opvolgen. Dus ook daar gaan we niet onverantwoord mee om.
En het sociale??? Soetkin is een kind wat van uit een heel sociale context is opgegroeid. Doordat het voor haar te zwaar werd op school, sloot ze zich steeds meer op in haar schulp. Dus waar het sociale dan ligt? Na nog geen week thuishouden, komt ze weer zelfzekerder naar buiten, en als we nu op het schoolplein lopen, kan ze met heldere vrolijke blik de andere kinderen weer ontmoeten! Als we dit verder geforceerd hadden, dan konden we binnen de maand naar een kinderpsychiater lopen om een mooie diagnose te laten stellen.
Ik heb een groot respect voor de leerkrachten die om Soetkin heen staan, en die de moed hebben gehad haar te zien als het mensje dat zij is. Misschien zijn wij als mens niet Alwetend? Kennen wij niet het antwoord op alles? Wanneer je met mensen werkt (volwassenen en kinderen), dan lijkt het mij belangrijk nederig te zijn…
Als mijn reageren wat verdedigend overkomt, wil ik er nog bij vermelden dat deze reactie vooral voortvloeit uit het feit dat ik hoop dat leerkrachten, opvoeders, artsen, therapeuten,....een openheid zouden kunnen ontwikkelen voor het wonder dat elke mens is. Wij kunnen dit wonder niet doorgronden, elke mens is zo uniek! En pasklare antwoorden geven al helemaal niet! Wat voor de ene mens ideaal is, kan een hel worden voor een ander…Laten we toch mild zijn voor elkaar!
Wij hebben ook helemaal niet het gevoel dat wij onszelf moeten verdedigen. Ons blije meisje en de rust dat deze keuze met zich meebrengt, de vele fijne en warme reacties van vrienden en kennissen om ons heen…een grotere bevestiging in onze keuze kan er niet zijn.

Berichten van het thuis-front

Jaja, de dagen vliegen hier nog steeds voorbij...

• Onze zoektocht naar een mooie, rustige locatie om te wonen en werken blijft rustig verder gaan. Gelukkig nemen onze lieve vrienden een heel stuk van deze zoektocht op zich. De organisatie van Tannekin ligt hierdoor wel wat stil (inschrijven voor het vertelweekje in juli kan wel nog).
  
• Na een kleine week een stukje thuisstudie op te nemen met Soetkin (sinds donderdag gaat ze niet meer naar school, maar werkt ze thuis), kunnen we nu al zeggen dat het goed gaat!De uitdrukking "Dit hadden we al veel sneller moeten doen!", die ik de afgelopen twee jaar van verschillende mensen heb mogen horen, klopt dus ook bij ons. Niet alleen Soetkin zit beter in haar vel, ook bij ons valt een druk van onze schouders. Geen getrek en gesleur meer, geen zwaarmoedigheid meer, een meisje dat hongert naar nieuwe dingen: héééérlijk! Het is voor ons natuurlijk wel een hele organisatie, maar wat we aan resultaat zien, maakt het hele gepuzzel meer dan waard!

• Nog voor we op de buiten een woonplekje gevonden hebben, hebben we een familie kuikentjes bij ons in huis. Een lente-feest-geschenkje voor Soetkin van nonkel Dries en tante Caroline. Nu nog piepklein en onder de rode lamp in onze woonkamer, maar straks toch wel in een groot kippenhok. Het hele huis klinkt vol vrolijke piepgeluidjes.

• Zelf geen tijd voor crea-werk (behalve dan ""creatief omspringen met de berg strijk" of "hoe ga ik creatief om met mijn mama-agenda?"), maar dat haalt Soetkin ruimschoots in door een breiwerkje dat ze van de handwerkjuf op school meekreeg om thuis verder af te werken. Een regenboogpaddestoel: het hoedje geweven, het steeltje wordt gebreid. Het resultaat volgt dus nog!

• En tot slot wil ik Ilse nog eens bedanken voor haar leuke berichtje: DANK JE WEL, ILSE!!! Ben jij ook diegene die inschreef voor de nieuwsbrief van Tannekin? Want dat zou willen zeggen dat ik dan je mail-adres heb, en das wel leuk!