Onze Soetkin was, zoals ze dat noemen, een huilbaby. Een hele echte huilbaby!
Vanaf het stormachtig moment dat ze werd geboren (en dat was dus echt stormachtig...), zette ze het op een krijsen.....onze nu o-zo-zachtaardige meid!
Als jonge papa en mama probeer je daar zo goed als mogelijk mee om te gaan...heel wat probeerseltjes, héééééél wat slapeloze nachten en dagen, en na een tijd héééél veel stress (door de hiervoor vernoemde slapeloze nachten), en staaaapels goede raad....
Tot juffie Ann (als zoveelste in de rij) ons aanraadde toch eens naar een osteopaat te gaan. Deze tip hadden we al van verschillende mensen gekregen, maar nu vonden we het tijd om er toch maar es naar toe te gaan!
En dat hadden we dus vroeger moeten doen!
Blijkt nu dus dat Soetkin, wellicht tijdens de bevalling, toch wel wat blokkades heeft opgelopen! Zo was de linker schedelhelft niet in harmonie met de rechter (en is het dus bijna een raadsel dat zij geen barstende hoofdpijn had de afgelopen jaren), en alles blijkt vast te zitten tot zo ongeveer halfweg haar rug. Dus, de regelmatig terugkerende oorpijn, het bedplassen, de slapeloze nachten....grote kans dat dit opgelost geraakt....
Ze kijkt nu wel wat waterig uit haar oogjes, en zegt dat ze zoveel slijmpjes in haar keeltje heeft, maar dat is dus gewoon teken dat er dingen los komen.
We kunnen dus ook verwachten dat ze de komende dagen grote huilbuien zal hebben, huidracties zal vertonen, allergisch kan reageren op voeding,....een eindelijk eens *gewoon-losjes-in-haar-lijfje-komen-te-zitten*.......
DUIMEN! zou ik zo zeggen!
