Klein foutje...

...En overal rezen de torens op, verloren in de wolken, en het slot was als een stad, hoog op de rots van bazalt.

Rondom het slot cirkelde lager en verder, lager en verder, de valleien van het rijk, verschietende met horizonnen, de een achter den ander en altijd, altijd door.

Achter de kimmen daagden weêr kimmen; achter de rozige zilveren; achter de blauwende goudene; achter de grauwende bleekende nevelende, wemelende weg, en nooit was de laatste te zien: bij helder weêr doemde achter den einder altijd een einder weêr.....(Louis Couperus)

Awel, die laatste zin, die moet je es een paar keer na elkaar luidop spreken, sie.....

Maar laat ons terug keren tot de order van de dag. Ik wou gisteren al wat op de blog schrijven, maar een foutje van mijnentwege bracht de planning wat in de war. Ik wou es lekker creatief met de printer aan de slag (resultaat zie je één dezer dagen). MAAAAARRRRRR....was efkes vergeten dat wij een laser-printer hebben. Mijn hele printer lekker in mekaar gesmolten.

???????

De sleutel van dit mysterie helder ik dus voor jullie op binnen enkele dagen...Vandaag dus heel veel in de weer geweest om een goei nieuw printer te zoeken en te installeren. Nu dus met een nieuwe printer aan de slag...en dan kan ik vanavond verder werken aan hetgeen ik gisteren verknoeide!

Psyche

...Schrei nu niet meer, en ga nu slapen, en als je niet slapen kan, zal ik je een sprookje vertellen, een mooi verhaaltje van bloemen en edelsteenen en vogels, van een jongen prins en een klein prinsesje...
Want meer is er niet in de wereld, dan een sprookje... (Louis Couperus)

Daarnet aan het rondneuzen op het internet, op zoek naar mooie verhalen, die misschien ooit bruikbaar zijn voor de psychodrama die ik wil gaan uitwerken. En toen botste ik op een site van Couperus...

Bracht me zestien jaar in de tijd terug, toen ik het boek van Psyche voor het eerst in mijn handen kreeg...een oud, voddig boek, lekker geurend naar lang vervlogen tijden (collega-boekenwurmen zullen het kunnen beamen, er "hangt" dan zo'n zoetige geur aan het papier). Had mijn eerste vriendje op een rommelmarkt op de kop kunnen tikken. Ik las de eerste regel en was verkocht.
Nu, zovele jaren later (vriendje EN zijn oude boek zijn al lang verdwenen in de tijd), vind ik dit afdrukexemplaar dus op mijn péécéé. Het ruikt zo lekker niet, moet ik toegeven, maar heb de hele boel maar meteen uitgeprint.

En ik ben dan ook maar meteen zo enthousiast, dat ik jullie in de komende periode wel deelgenoot wil maken en jullie wel es, als niemand het ziet..., wel wat ga prikkelen met mooie zinnen en passages...