Kon het niet laten...

Haha! En nu doet you Tube weer mee.
Dus, zoals beloofd één liedeke...alhoewel: mamaHeidi vindt de groep Omnia echt wel heel goed. Zag ze verschillende keer optreden, en raakt in vervoering van hun kracht.
Dit nummer klinkt wat luguber, maar is vrij opzwepend. Ideaal voor dit zonnige weekend in te zetten!

Hèhè...voel dat ik er weer zin in heb!

(En wil ik hier nu een schoon stukske muziek neerzetten, en blokkeert you tube wel, zekerst...).
Hebben jullie nog tegoed!

Hupsekedee! Na een minder dagje, terug een ietsiepietsie beter dagje! Iedere keer weer denk je dat het rouwen een beetje minder zal zijn, maar er zijn zo van die momenten. Een verjaardag, een mama op school met dezelfde schoenen, een overgelukkige vrouw met zwanger buikje, die voorzichtig vertelt dat ze eigenlijk endometriose had...en dan word je trug geworpen op jezelf.

Maar zoals ik al zei: het zonnetje straalt alweer een beetje.

De fotookes hierboven kon ik jullie alvast niet ontzeggen. Eén van onze favoriete speelstukken: de houten knikkerbaan van Haba. Een niet zo goedkoop dingetje, maar Sinterklaas is een behulpzaam man, en doorheen de jaren hebben we toch al enkele mooie stukjes bij elkaar vergaard.
Zet daarbij een ontdekkende kleuter en een stapel sprookjesdoeken (waar je van die mooie bomen mee kunt toveren), en een regenachtige namiddag is zooo gevuld!

En ik weet het, ik weet het...je mag als moeder niet al te veel toekomstplannen maken voor je kinderen, maar stiekem hoop ik op kleinkinderen die op hun beurt een reuze knikkerbaan zullen in mekaar boksen!

Vandaag Miekes verjaardag...en op zo'n dag kun je niet anders dan even stilstaan.
Dankbaar voor wat geweest is, en verdrietig dat mensen nu in het wild om zich heen schoppen om toch maar een zondebok te willen vinden voor al dat verdriet.
Zelf ben ik er al lang achter dat dat geen zin heeft. Het Leven loopt en stroomt verder, ook al snappen wij er zelf niets van.
Vragen stellen, schoppen, roepen, slaan,...zal daar niet zo veel aan veranderen. Ook iemand tot een onmetelijke perfectie ophemelen brengt geen troost, al zou je dat nog zo graag willen.
Misschien is klein zijn een beginnetje...een beetje mens willen zijn en durven zijn.
Of is het nu te laat op de avond om nog helder te denken?

Papa fons zit op muziekles! Notenleer, samenzang en...accordeon.
Of hij ooit zal kunnen spelen als deze grote meneer, valt nog te betwijfelen. Maar gezellig is het wel!

Straf verhaal

Las ik net op de website van de VRT:

"De HST zoeft en de jongeman slaapt voort zo 13/09/2009 - 17:53
In het Franse departement Morbihan is een 19-jarige man aan de dood ontsnapt. De jongeman, die duidelijk te diep in het glas had gekeken, was in slaap gevallen tussen de treinsporen van de HST-lijn tussen Quimper en Parijs. Vanmorgen denderde een hogesnelheidstrein over hem heen, maar hij bleef als bij wonder ongedeerd.
De treinbestuurder zag de jongeman liggen tussen de sporen, trok meteen aan de rem, maar kon niet meer verhinderen dat de trein over de man heen reed. 800 meter verder kwam de trein tot stilstand.

De treinbestuurder ging naar de man op de sporen kijken, maar die bleek volledig ongedeerd. Hij was zelfs met geen stokken wakker te krijgen. Uiteindelijk opende hij even zijn ogen, stak zijn middenvinger op naar de omstanders en viel terug in slaap.

Voor de zekerheid werd hij toch naar het ziekenhuis gevoerd. Als hij zijn roes heeft uitgeslapen, zal hij zich ongetwijfeld moeten verantwoorden voor zijn gedrag."

Vakantiememoires

De zomer is langzaam aan het vervloeien, en op kousevoeten nadert de herfst alweer.
Tijd dus om vakantieherinneringen op te halen.
Eén van die momenten was het buiten slapen onder een heldere sterrenhemel.
mamaHeidi wou met de twee pagadderkes genieten, maar toen ze even met haar ogen knipperde, lagen plots vier kindjes om haar heen.
En toen papaFons bij kaarslicht een slaapverhaaltje kwam vertellen, kon de pret niet meer op.
De kindjes lagen al snel in dromenland...en mama? die telde de sterretjes...

Ziezo...met een beetje geduld, lukt het me om persoonlijke uitnodigingen te versturen. Nog niet alle 'genodigden' zijn aangekomen, maar laat ons het glas al heffen en er eentje drinken op de menselijkheid! Schol!

Tijd dus om op een andere manier verder te gaan met dit blogje.
Enkele weekjes geleden had ik een echte blog-depressie. Ook al schrijf je niet alles op een blog, toch leg je telkens weer een stukje van je ziel bloot.
Je weet natuurlijk op voorhand dat je je dan kwetsbaar opstelt, maar zolang je je goed in je vel voelt, kun je daar best wel tegen. Het afgelopen jaar was echter een jaar vol emoties, en dat dikke olifantenvel begon zachtjesaan wat weg te slijten.
Ik begon steeds meer te aarzelen om dingen op mijn blog te plaatsen, en verloor dan ook het plezier in het bloggen.
Maar op deze manier, hoop ik er weer volledig te kunnen staan. Zonder maskers, zonder verstoppertje te spelen. Gewoon weer mamaHeidi met haar ups en downs, maar vooral: mamaHeidi, verliefd op het leven!