Vrijdagnamiddag komt mamaHeidi thuis van het werk. In huis alles verdacht stil.
Plots twee kakelende meisjesstemmen: giechel, giechel, kwekkel, kwekkel...op de fiets rondjes aan het rijden.
Even later vliegt de deur met geweld open!
Zoonlief komt met stoer gezicht en gedroogde bloedneus binnenstormen.

"Hé mama, wéétje, ik heb vandaag echt gevochten!"
"Echt waar, hoor! Helemaal echt!En voor de eerste keer!"

(ondertussen fronst mamaHeidi bedenkelijk het voorhoofd en ziet ze al in gedachten hoe twee van die kleine mannekes met elkaar op de vuist gaan, met bijhorende stofwolkjes eromheen).

Gelukkig lijkt het allemaal niet zo'n vaart te lopen. Een klein mannetje van vier jaar was gewoon steentjes aan het gooien naar Zoonlief en z'n vriendje.

En die bloedneus?

Tja, had ie gewoon zelf gepresteerd, door koprollen te gaan maken in ons grote bed en met z'n knietje tegen z'n neusje aan te knallen.

Op vraag van veel mensen, heb ik beslist om toch verder te gaan met dit blogje. Toch zal de vorm veranderen.
Iedereen die dit blogje graag verder volgt, kan gerust een seintje geven, zodat ik binnenkort een uitnodiging kan sturen wanneer ik mijn vertelsels, verzinsels en ander fraais afsluit voor het wereldwijde publiek.

en voor Tinne Dullaert....ik wil je graag toevoegen aan mijn facebook-vriendenkring, maar hoe ik je naam ook intyp: ik kan je niet vinden...

Mmmm...bijna één uur 's nachts...
Een beetje normaal mens zou nu in dromenland zijn. Maar mamaHeidi dus niet!
Ben toch maar weer opgestaan om iets te doen wat al een tijdje in de lucht hangt: stilleggen van dit blogje!
Een kleine drie jaar geleden zette ik mijn eerste wankele stapjes in het blogwereldje. Net verhuisd, een totaal nieuw leven in het vooruitzicht, en plots een zee van tijd doordat ik in loopbaanonderbreking was.
Een blogje om aan de verre kennissen en vrienden te laten weten hoe het met ons gezinnetje ging, een plekje om onze knutseltjes te delen met andere mama's.
Doorheen de tijd veranderde ook de inhoud van dit blogje. MamaHeidi evolueerde, en het blogje evolueerde gewoon mee: de zoektocht naar een nieuwe levensinvulling, de vragen en grappige momenten die je in een gezinnetje kunt meemaken, het zoeken naar een nieuwe job, een nieuw ideaal,...
Het laatste jaar kwam er vooral een stukje 'zus' naar boven, kon je het verhaal van ons Zusje volgen en het verdriet en de pijn die haar ziekte en haar overlijden met zich meebracht.
En nu? Enkele maanden later?
MamaHeidi probeert dit blogje luchtig te maken, doorspekt met kleine, algemene dingetjes, leuke en aangrijpende youtube-filmpjes, gewoon...omdat ze hunkert naar een beetje luchtigheid, een beetje genieten van het leven...
Maar mamaHeidi beseft ook steeds intenser dat de blogjeswereld een virtuele wereld is. Het is een afspiegeling van wat we graag zouden willen dat de wereld van ons ziet. Hoe de realiteit is, kun je in een blog niet eens beschrijven! Maar allemaal hopen we een beetje op positieve bevestiging van de lezers...
En mamaHeidi hunkert naar echtheid!
Nee, ik ga nu niet meteen deze hele blog van het web gaan wissen...
Mensen die dat willen kunnen hier gerust nog een tijdje langskomen. Misschien moet ik hem gewoon opslaan op een harde schijf, want het geeft wel een beeld van de voorbije jaren. Maar zelf ga ik hier gewoon niets meer posten.
Het is gewoon op, wat heb ik de wereld nou eigenlijk gewoon aan interessants te vertellen? MamaHeidi is gewoon een doordeweekse vrouw met een doordeweeks gezinnetje...
MamaHeidies leven kun je niet vatten in een blogje (welk leven wel, trouwens?).
De lieve mensen die ik heb mogen ontmoeten op dit plekje hier mogen zeker nog een berichtje van mij verwachten...mogen me ook steeds mailen (of op facebook gaan zoeken) en wie weet ontmoeten we mekaar...
Ik wil jullie ook danken voor de trouw en bemoedigende reacties...

En als ik me mag permitteren een laatste goede raad mee te geven: laat ons voor mekaar zorgen!

Voor mensen die nu toch langzaamaan een ietsepietsie klein beetje veel, zich zorgen beginnen te maken...wees gerust! MamaHeidi is nog gewoon in't land, voelt zich prima, is alweer volop aan het werk en geniet tussendoor van het gezinnetje, vrienden en zomer...
Zodanig zelfs dat ze de blogjes wel trouw blijft lezen, maar zelf geen behoefte voelt om zelf wat te produceren.
Nochtans kriebelt het om een aantal mensen blij te maken met klaprooszaadjes...maar het zomerse zonnetje verdoezelt het allemaal wat: shame on me, dus!
Maar lieve mensen: ik denk aan jullie, en beloofd dat ik binnenkort, wanneer ik vanonder het zomerse hooi, stof en zonnestraaltjes kom uitgekropen een flinke daadkracht aan de dag zal gaan leggen!