Eventjes tussendoor

Dag lieve blogvrienden over de wereld!
Ja, ik beken schuld: ik laat nog heel weinig van me horen op dit plekje!
Maar heel veel regenbuien, tussendoorse-strandbezoekjes, naar-zon-smachtende-kindjes, studies en de organisatie van Windekind, vragen zoveel tijd....Zoals je ook kort op de Windekind-blog kunt lezen zijn we momenteel belangrijke beslissingen aan het nemen, in de hoop binnekort ook echt van start te kunnen gaan.
Ik vergeet jullie niet, maar ben dus efkes in de weer....

Een brokje natuurbeleven in onze tuin

Soetkin is logeren bij Ruth en papa Fons moest voor zijn werk in Gent zijn, en is nu lekker aan het kuieren op de Gentse feesten. Mama Heidi en Johannes waren dus met hun tweetjes thuis...
Een zonnige namiddag in de tuin (zoals we die deze vakantie nog niet veel hebben gehad).
Johannes rustig in de zandbak aan het spelen, en ik lekker in het zonnetje met mijn ogen dicht, luisterend naar het geruis van de populieren in onze tuin. Toch een aparte klank, die hoge, statige populieren. Mijn luister-moment werd plots opgevrolijkt door het stemmetje van Johannes: "Mama, een eeeeeegel!".
Dat hadden ze gisteren dus ook al beweerd! Helemaal dubbelgeplooid onder de lage takken van struiken en bomen was ik toen gaan kijken: niets te zien! Kreeg ik nog een zwieptakje in mijn oog ook: maar geen egel...
En nu dus dat enthousiaste stemmetje van Johannes!
En daar was het inderdaad: een piepklein egeltje, heel jong, zowat aan onze voeten.
Vlug een kommetje kattebrokjes gehaald (want daar zijn egeltjes dol op!). En zo hebben we rustig een kwartiertje zitten genieten. Nadat het flink had gegeten, wandelde het rustig naar de dichtbijzijnste struik om een rustplekje te zoeken. Nu ja, "wandelen"...ik vind het toch eerder "wiebelen".
De komende dagen toch proberen de kat uit de buurt te houden, want een egeltje in de tuin, vind ik iedere keer weer een zegen!

Ons vanneke

Als echte kampeer-liefhebbers is het niet altijd makkelijk als je een zoon hebt die het liefste gewoon thuis is...

Sinds dag één na de geboorte, besloot Johannes het spreekwoord "Oost-West, Thuis best" als persoonlijke lijfspreuk te nemen, en dat zullen we geweten hebben!

Als we ergens maar een kwartier durfden op bezoek te gaan, dan kreeg hij stante-pede een flinke koortsaanval, en mochten we huiswaarts keren.

Kamperen was nog iets erger...tien dagen kamperen op een heerlijk plekje op Texel, aan de rand van een natuurreservaat, stond gelijk aan zowat tien slapeloze nachten.

Dit jaar besloten we ons dan toch maar een oud caravanneke aan te schaffen. En die hebben we dan ook gevonden! Ons vanneke!

Dertig jaar oud bijna, en heel erg vuil, maar in goede, veilige staat. Dat wil zeggen: gordijnen de vuilbak in, plafonds, ramen, deur, kastjes goed schrobben, matrassen in de badkuip.

Dit alles wordt vervangen door lente-groene gordijntjes, zuurstok-roze kleedjes op de kast, appel-blauw-zeegroen tapijtje voor de gezelligheid, klokkenspelletje aan het plafond, droomvangertje voor het raam,...

En als apotheose willen we, wanneer we nog een gaatje tijd vinden, wat vrolijke bloemtjes aan de buitenkant schilderen.

Je leest het: nog veel werk te doen!

Maar wij gaan dit jaar nog wel enkele weekendjes weg MET glaasje wijn op stille rustige plekjes!

Zeker weten!

Afro...voor een zonnige zomer!

Op algemeen verzoek, dus, een blik op mijn zomerkapsel...en nu nog zon om dat bleke gezichtje wat te bruinen, en we zijn der klaar voor...

Trouwens, lieve blogmama's en -papa's...hoe vulden jullie die eerste stormachtige vakantieweek?
Ik heb zo'n herfstvakantie-gevoel: allemaal op mekaar gepakt tussen de vier muren, en vlug profiteren als het zonnetje efkes piept. en dan het bijhorende gekibbel!!!! Gelukkig lopen de buurkinderen hier af en aan, dus dat breekt de dag nog wat.
Het idee van mama Ilse vond ik zo slecht nog nie...na het weekend ook es proberen...

Hier ben ik weer!

Wat is het alweer een poos geleden dat ik mijn blogje nog es wat bijwerkte! Tja, het hele drukke einde van het schooljaar...ik werkte nog vlug deze twee geschenkjes af: mijn favoriete Höttinger-kabouter MET vilten paddestoel (die Soetkin helemaal zelf naaide) en een raamhangertje met een regenboogmannetje...twee kleine afscheidgeschenkjes voor de juffies.

En daarmee begon de vakantie!

Maar hier ten huize vooral veel winter en herftsfeer: een afgeknapte boom in de tuin, twee zieke kindjes (Johannes ging zelfs slapen op een schapevachtje op de grond...voelde zich zooo ellendig...) en een zieke mama Heidi.

Maar doordat ik met Carolyn had afgesproken dat ze mijn haar vol vlechtjes zou leggen voordat ze naar Kenia terug vertrekt: een doodzieke mama Heidi, hangend op een stoel.

Gelukkig is dat alles nu achter de rug: we zijn allemaal weer beter EN ik zie der vrij Afro uit, moet ik zeggen: LAAT DE ZOMERSE ZON MAAR KOMEN!!!!!

Ondertussen is papa Fons aan zijn nieuwe job begonnen: Postbode! Nooit gedacht dat dit iets voor hem zijn, maar hij vind het reuzeleuk....dus dat zit wel snor!