Tovermomenten van mama Heidi

2011-06-20T11:06:00.004+02:00

Twee weken geleden een belangrijk-uitziende envelop in de bus gevonden.
Zo eentje met blauwe letters P-O-L-I-T-I-E op vermeld.
Mijn wenkbrauwen gingen even de hoogte in, en ik was mijn geheugen al naarstig aan het aftasten wanneer of waar ik dan misschien wel te snel zou hebben gereden (wat trouwens niet eens vaak gebeurt, zo plichtsbewust ben ik wel). Maar mijn wenkbrauwen gingen nog wat meer fronsen toen ik mijn naam zo netjes op de envelop zag staan.
Geen snelheidsovertreding, dus, want dan zou die op de naam van papa Fons genoteerd staan. Niet dat papa Fons een snelheidsduivel is (ik hoor u al denken), maar wel vanwege het eenvoudige feit dat de nummerplaat dus wel op zijn naam staat, hè.

Neen, het was wel degelijk mijn naam die schitterde op de voorkant!
Toch ietwat zenuwachtig de brief er uit gevist. Een oproep tot een verhoor, via het Parket van Brugge.
En eventjes, héél eventjes, stond de tijd wat stil. Niet dat dat lang mogelijk was, want vijf minuten later moesten de kinderen naar school vertrekken, maar toch eventjes dat moment van tijdloosheid.

Vier maanden geleden is het dat Cassandra werd gedood.
Vier maanden waarop ik dat allemaal zo ver mogelijk van me af heb proberen te zetten, gewoon omdat ik, zoals het een echte midlife-crisis betaamt, eventjes heel hard met mezelf aan de slag moest en dat er niet meer bij kon wegens te rauw.
Maar de tijd haalt je altijd in, en nu lag die brief dus voor me, wachtend op antwoord. Niet dat er veel keuze is op zo'n moment. Je wordt uitgenodigd voor een verhoor, en je weet dat dit een terechte oproep is.
De voorbije weken, tussen het werk, het gezin en het studeren van mijn examens in, mezelf wat gewapend voor het komende spannende moment.
Ook al wil je het niet, toch gaan beelden en fragmenten door je hoofd spoken: mooie en minder-mooie. Plots neem je de vriendschap die je had onder de loep, en denk je na wat je voor elkaar betekende...
En dan, net voor je wilt vertrekken een telefoontje: de afspraak is een week uitgesteld (bij een assisen-zaak is er meer tijd om het onderzoek te voeren).
En hier zit ik dan: een druilerige maandagmorgen, en ik loop even met mijn ziel onder mijn arm...

Gelukkig zit een kanjer van een vriendin te wachten met een lekker hapje.

2011-06-17T21:12:00.002+02:00

Yip! Binnenkort weer Sint Jansfeest in onze Arkgemeenschap.
Volgend weekend kan ik jullie dus verblijden met wat zomerse feestfoto's.

Maar nu nog wat blokken voor het examen van Oud Testament.
Gisteren nog dit fragmentje uit de cursus gehaald:

"Geloof is je door de Heer tijdens de nacht naar buiten laten brengen en daar een ommekeer meemaken."

Tsja...het Oude Testament heeft ons veel te leren, zou ik zeggen.

2011-06-13T17:43:00.003+02:00

Zaterdag met knikkende knietjes richting examen Spiritualiteit gefietst.
Ja, u leest het goed: met knikkende knietjes...
Ik begrijp nog altijd niet waar die brok zenuwen vandaan kwamen, maar ze waren er! Een fietstochtje langs het water minderde hier niets aan. En toen de docent mij de keuze gaf welk hoofdstuk ik wou bespreken, toen wist ik het helemaal niet meer.
Aarzelend, stotterend, hakkelend, flapte ik er een hoofdstuk uit.
Het verkeerde, dus! Het meest theoretische, moeilijkste hoofdstuk uit de dikke stapel!
En uitgerekend die pikte ik er uit!
Het ene zinnetje van Büber bracht me redding. Maar wil je wel weten dat ik nog steeds met de bibber loop? Zou het de leeftijd zijn? Niet meer examen-stress-bestendig???
Ondertussen alweer bezig aan de volgende cursus. Mijn ter plekke blijven trappelen van de voorbije maanden, bracht mijn opleiding in gevaar, en nu moet ik dus een flink inhaalmanoeuvre leveren.
De studenten groeten u!

Orchestre International Du Vetex

2011-05-22T20:28:00.000+02:00

Deze namiddag langs de Brugse vesten gewandeld met enkele mensen van onze Arkgemeenschap naar het Minnewaterpark, alwaar deze leuke groep aan het spelen was.
Frank en ik plaçeerden er zelfs nog een danspasje, al moet ik zeggen dat het tempo steeds sneller ging, en we op het einde vooral stonden te lachen, zowat met onze tong op de grond. Combineer dat met een scootertocht naar zee, een etentje bij de Thai en een heel mooi gesprek aan het strand met een bijzonder iemand..en je raadt het al: de batterijtjes zijn even opgeladen.
Dringend nodig want binnen enkele weken staan er enkele examens voor de deur.

2011-05-20T14:19:00.002+02:00

En dan is het er plots!Wanneer je denkt dat het nu echt niet meer lukt,
wanneer je het gevoel hebt dat er maar geen einde lijkt te komen aan die zwaarmoedigheid,
wanneer je denkt de moed er maar bij neer te leggen,
wanneer je spuugzat bent van de wirwar aan emoties binnen in jezelf...

Een moment van harmonie!

En natuurlijk zal dat moment wel weer wegglippen,
niet omdat je pessimistisch bent,
maar omdat je weet dat een weg van groeien
nooit rechtstreeks in één lijn naar boven gaat.
Nog wat hobbeltjes links,
nog wat hobbeltjes rechts,
nog wat kiezeltjes,
nog wat rotsblokken,
en soms zelfs glibber je weer even naar beneden,
om daarna terug recht te krabbelen en opnieuw te proberen.

Maar nu?
Nu is er eventjes dat moment van rust,
lekker in het warme zonlicht,
en helemaal doordrongen van al die lieve mensen om me heen!
Eventjes helemaal gelukkig!
***Zucht***

Google

2011-05-18T09:55:00.002+02:00

Woensdagvoormiddag, kindjes naar school en echtgenoot naar het werk.
Tijd om te huismoederen, dus!
Onze hele grote eettafel staat op dit eigenste ogenblik vol bloempotten, al dan niet gevuld met verwaarloosde kamerplanten en een grote zak potaarde mèt bijhorend schopje liggen geduldig te wachten op de grote aanval.
Stapeltje goede muziek liggen klaar, en een grote kop thee staat te dampen. Héél veel hoopvol, geduldig wachtende dingen.
Wat moet het toch heerlijk zijn zo veel geduld te bezitten! Door scha en schande leerde ik al lang dat mijn dosis geduld niet zo groot is. Alles moet het liefste deze maand, of toch nog liever deze week, en als het enigszins kan nog liever vandaag, of weet je wat? Nog het liefste nu! En ik kan jullie verzekeren dat dit een vrij vermoeiende bezigheid is!
Maar waar was ik gebleven? Oh ja! De wachtende spulletjes in en om en op de tafel.
En waar wachten ze nu precies op? Jawel: op mij!
En laat nu net dat het probleem zijn!
Want wat worstel ik de afgelopen maanden toch met die vraag: wie ben ik nu eigenlijk? En als ik het antwoord al niet meer weet, wie dan wel, nietwaar?
Maar ik denk dat ik er dit keer iets op gevonden heb: ik zoek het gewoon even op via google. Wedden dat het op internet te vinden is?
En de sprietige plantjes zullen er reuzeblij mee zijn. Want als IK weet wie IK ben, dan kan IK eindelijk eens aan dit leuke klusje gaan beginnen!

Springfest Act Three -- One Voice

2011-05-12T20:08:00.000+02:00

Een lied gebracht door de Arkgemeenschap Cape Breton.
Luister mee en geniet!

2011-05-07T08:49:00.003+02:00

Ze houden van me...ze houden niet van me...ze houden van me...ze houden niet...
Nee: ze houden van me...of beter..ik hou van hen...ik hou niet van hen...ik hou van hen...of beter...ik hou van jullie...ik hou niet van jullie...ik hou van jullie...jullie houden van mij...jullie houden niet van mij...jullie houden van mij...

Weet je wat...we houden gewoon allemaal een beetje meer van elkaar. Wedden dat onze blauwe planeet een beetje meer roze kleurt?

2011-05-06T18:16:00.002+02:00

"Waarom lezen we nog zo weinig op je blogje?"

"Bwah, misschien heb ik wel helemaal niets meer te vertellen?
Ik ben uiteindelijk maar een heel gewone vrouw, wandelend op haar levenspad,
soms alleen, soms met een groep, soms met een trouwe metgezel naast zich.
veel is er eigenlijk niet te vertellen."

"Je kunt het toch hebben over de mooie strandwandelingen die je de laatste weken hebt gemaakt?"

"De strandwandelingen waarbij ik fladderde van vreugde naar verdriet, waarbij mijn gemoed meedeinde met de eb en de vloed?"

"Ja, die bedoel ik!"

"Ach, veel valt er niet te vertellen. Woorden & stiltes wisselden elkaar af, met een steeds grotere golfslag. Maar het ruisen van de golven is nog niet bij machte de vele woorden en gedachten te overstemmen. Dus ik wandel nog even door..."

"Je kunt ons toch ook vertellen over de diepe vreugde van de vriendschap en de intense pijn van de rouw?"

"Over hoe mensen de armen om elkaar heen slaan om te troosten en te helen? Of over het fleece-dekentje, wanneer die armen te klein blijken te zijn? Nee, veel kun je daar niet over vertellen, laat staan schrijven op een blogje. Dat moet je voelen!"

"En moest je het nu eens......."

"Kom, laat ons nog wat verdergaan!"

2011-05-04T14:07:00.002+02:00

http://youtu.be/MtA6xKusq5M

Ontdek ik nu net enkele kleine technische probleempjes op mijn blogje, dus hoop ik dat dit filmpje er wel op staat. Hoe dan ook: als het niet lukt: kun je ook hier aanklikken.
Wat hou ik van deze vreugde!

2011-05-03T20:17:00.002+02:00

Stilte
Overgave
Aanvaarding
Innerlijke rust

En dan de steeds weerkerende vraag waarom het dan echt nodig is om doorheen de storm te gaan...
Gelukkig ga je deze weg niet alleen!

arvo pärt: spiegel im spiegel

2011-02-25T18:06:00.000+01:00

Misschien nog beter dan woorden...de stilte...

2011-02-24T22:59:00.003+01:00

Jawel, mamaHeidi heeft nog steeds een grote kwebbel. Ook al is het de laatste maanden heel erg stil hier. De grootste reden hiervoor is vooral de drukke tijden EN vooral: het besef dat er mensen zijn die het nog veel mooier kunnen zeggen dan ik. zoals deze zin:

Er kwam een ogenblik in het leven
dat de pijn van opgesloten te zijn in een knop
groter was dan de angst om een bloem te worden.(Anaïs Nin)

Tja...da kan tellen!

2011-02-20T15:51:00.003+01:00

Wat is het toch een eeuwigheid geleden dat ik hier nog iets kwam neerpennen. Het is dan ook de vraag of ik hier nog veel te vertellen heb. Zoals de trouwe bezoeker vast al heeft gezien, laat ik de woorden graag aan anderen over. Zij kunnen het veel mooier en treffender verwoorden dan ik. Maar op zo'n druilerige, koude februari-dag kan ik het niet laten om toch eventjes hier weer te komen vertoeven.
Grootste drijfveer is wellicht het overlijden van Casandra, een trouwe vriendin, afgelopen week. En daaruit voortvloeiend het hangerige gevoel bij mij. De laatste maanden heb ik gewoon helemaal geen tijd om hier te komen pennen, maar de voorbije dagen loop ik dus wat verloren...
En kreeg ik van enkele fijne mensen de tip om muziek van Ludovico Einaudi op te zoeken.
Ik wil jullie graag laten meegenieten...

2010-10-29T21:37:00.000+02:00

Als je staat aan het begin van je kennen,
sta je aan het begin van je voelen.
Wie alleen kan zien wat het licht onthult
en alleen kan horen wat het geluid verkondigt,
ziet en hoort eigenlijk niets.

De werkelijkheid van iemand anders
is niet gelegen in het feit wat hij je onthult
maar in wat hij je niet kan onthullen.
Als je hem dus wilt begrijpen
luister dan niet naar wat hij zegt,
maar veel meer naar wat hij niet zegt.

Jij en ik blijven vreemden voor het leven,
voor elkaar en voor onszelf,
tot de dag waarop jij spreekt en ik luister
omdat ik meen dat jouw stem mijn eigen stem is
en ik, wanneer ik voor je sta,
meen dat ik mezelf zie staan voor een spiegel.
(Kahlil Gibran)

Zonder woorden

2010-09-03T22:38:00.005+02:00

2010-08-25T15:38:00.003+02:00

Deze week namen we in onze Arkgemeenschap afscheid van Mylda en Sam, twee jonge vrijwilligers die een jaartje mee kwamen wonen. Ook Kim, die bij ons in de Moerbei woonde het voorbije jaar, is haar spulletjes aan het inpakken.
Telkens toch weer een onwennig en emotioneel geladen moment...
Gisteren, tijdens een deelronde, hoorden we van elkaar hoe iedereen hiermee omgaat: afscheid nemen.
Mensen die mij al vele jaren kennen, weten dat ik helemaal niet van afscheid-nemen hou. Steeds opnieuw heb ik op dat moment het gevoel dat iets wordt afgesneden, dat iets stopt of voorbij is... Ik vind afscheidsfeestjes dan ook best moeilijk. Net alsof wij op dat eigenste ogenblik bekrachtigen dat we elkaar niet meer zullen weerzien, en onze paden definitief zullen scheiden vanaf dat punt. Steeds vaker mag ik echter ervaren dat afscheid nemen niet echt bestaat. Ik verwonder mij er heel vaak over hoe mensen plots weer, zelfs na lange tijd, weer op je levenspad kunnen komen, en soms zelfs op de meest onverwachte manieren en momenten. En telkens weer is het een elkaar-loslaten, in het vertrouwen dat je elkaar weer zult ontmoeten, als dat zo bedoeld is...
Dus als iemand een ander woord kan verzinnen voor "afscheidsfeest": men kenne mijn adres...
Lieve Mylda, Sam en Kim...geen "vaarwel", maar wel "misschien tot weerziens"...

2010-08-22T13:32:00.001+02:00

'In een waarvol gesprek
is het spreken een gevolg van het luisteren...'

2010-08-16T14:07:00.004+02:00

Lees niet zo veel voor het ogenblik...maar op deze regenachtige zomerdag, met het huis vol emmers om het insijpelende water op te vangen, en een kelder als een privézwembad...wil ik toch dit fragmentje van Etty Hillesum met jullie delen.

"Er zit een eigen melodietje in me, dat er soms zo naar verlangt in eigen woorden te worden omgezet. Maar door geremdheid, gebrek aan zelfvertrouwen, luiheid en ik weet niet wat nog meer, blijft het nog steeds verstikt in me zitten en spookt in me rond. Soms holt het me helemaal uit en dan weer vervult het me met een hele zachte, weemoedige muziek.

Soms zou ik met alles wat er in me is willen vluchten in een paar woorden, een onderdak zoeken voor wat er in me is in een paar woorden. Maar er zijn nog geen woorden die me herbergen willen. Ja, dat is het eigenlijk. Ik ben op zoek naar een onderdak voor mezelf en het huis, waarin ik me onder zal brengen, zal ik zelf moeten bouwen, zal ik zelf bloedig moeten optrekken steen voor steen. En zo zoekt ieder naar een huis, naar een toevluchtsoord voor zichzelf. En ik zoek altijd naar een paar woorden."
Fijne dag...

Overpeinzingen...

2010-07-05T22:14:00.002+02:00

"Don't ask yourself what the world needs; ask yourself what makes you come alive. And then go and do that.
Because what the world needs is people who have come alive." (Harold Whitman).

2010-05-16T20:47:00.002+02:00

Gedurende deze stille periode, is mijn leeshonger niet te stillen. Was ik eerst begonnen met 'Naar binnen geroepen' van Henri Nouwen, al even ijverig verslind ik het boek 'Eindelijk Thuis', van dezelfde schrijver. Nu ja...verslinden is een verkeerde uitdrukking. Bij momenten is het een vrij confronterend boek, en moet ik het opzij leggen. Maar de laatste bladzijden zijn in zicht...een aanrader!

Anoniem

2010-03-24T20:24:00.002+01:00

Enkele trouwe lezers zullen het al gemerkt hebben: het bloggen van mamaHeidi is niet meer zoals het geweest is!
Al enkele jaren was dit blogje een stukje reisgezel: onze plannen, onze dromen, onze zorgen, onze bezorgdheid...en net zoals met elke reisgezel raak je al eens op elkaar uitgekeken en loop je het liefste een stukje alleen verder. Maar zoals het in het leven loopt, kun je elkaar ook weer ontmoeten en ervoor kiezen een stukje samen terug op weg te gaan. Zo ook met mijn geschrijfsels.
Meerdere keren gaf ik er de brui aan, en al evenveel keren begon ik gewoon weer opnieuw te schrijven.
De laatste tijd vlot het echter niet meer. Ik wil jullie graag deelgenoot maken en al even graag kom ik bij jullie allemaal lezen. Maar ik schrijf steeds minder reacties, en schrijf nog minder op mijn blog. blogmoeheid noemen ze dat, denk ik...
Niet dat er niet veel meer gebeurt, ten huize van..., maar ik krijg de gedachten niet meer uitgeschreven op de blog. In plaats van dagelijks of wekelijks een stukje neer te schrijven, zou ik enkelen onder u persoonlijk willen ontmoeten voor een echt goed gesprek bij een geurend kopje koffie of een lekker glas wijn. Veel van de vrije tijd die er is, gaat ook naar echte ontmoetingen, en daar voel ik me ook heel dankbaar voor. Tijd dus om hier eventjes weer stil te worden, zodat ik terug wat meer tijd heb voor een echte persoonlijke mail, of een langbeloofd kaartje op de post...

2010-03-10T18:50:00.001+01:00

Ons bende in Klaarland....

2010-03-07T22:33:00.002+01:00

Al het Belgische nummer gehoord voor eurovisie? Awel, deez mama wel! Net op het nieuws! En hoewel ik geen eurovisie-mama ben, voel ik toch weer elk jaar een lichte neiging tot nationalisme. Voor diegenen onder jullie die het nog niet gehoord hebben: ik vind het een heel mooi nummer, met zoiets als nihil-eurovisie-gehalte (daarom vind ik het juist mooi, denk ik). Nog niet op you tube, dus ik kan het hier niet met jullie delen, maar we zullen der nog van horen...
Na gisteren een leuke dag op het 'werk', en vandaag een heerlijk bezoekje bij vrienden, vanavond ferm doorgewerkt aan een verslag. Maar met zondagavondgevoel, want een glaasje rode wijn in de aanslag.
Ben tussen het werk en het gezinnetje door weer heel erg aan het lezen geslagen. Mijn boek van Anselm Grün is helemaal verslonden, mijn boek van Jean Vanier is in brokjes aan het passeren, en ik wil graag aan een werk van Henri Nouwen beginnen. Geen bedliteratuur maar wel heel beschouwend.
Als proevertje deze prent van Rembrandt. De Verloren Zoon. Een prent waar ik heel erg door geraakt word.

2010-03-05T13:41:00.004+01:00

Vroeger zou dit klusje in enkele dagen gepiept zijn. Dit keer gaat het langzamer. Maar naarmate de lente dichterbij komt, wordt ook het toekomstige kamertje van Soetkin kleurrijker.

2010-02-25T21:14:00.002+01:00

Terug on line!!!
Pas wanneer het internet het laat afweten, besef je pas hoe vaak je je achter je péécéé ploft om toch nog eventjes vlug-vlug hier en daar een boodschapje rond te sturen. 'T is toch wat te zeggen, vinden jullie ook niet?
Na enkele ziekige weekjes met Johannes op de bank, is er eindelijk weer een beetje een gewoon ritme in villa Kakelbunt. Nu ja: een gewoon ritme...de agenda zit aardig propvol, maar we moeten er maar meteen bijzeggen dat het vooral met leuke dingetjes zijn!
Gisteren met de kinderen EN vriendjes naar de film geweest "De prinses en de Kikker". Een echte Disney, volgens de oude stijl. De muziek was prachtig, en bij momenten voelde ik bijna de "Ik ben Baloo-de-bruine-beer" sfeer helemaal in me opkomen.
De kindjes liggen nu in dromenland, papa Fons slaapt een nachtje in de Barke (de eerste foyer van onze Ark) en de tafel ligt propvol spulletjes, klaar om in te pakken.
Morgenochtend vertrekken we met de Moerbei (bewoners, assistenten en vrijwilligers) voor ons eerste echte weekendje samen-op-stap). Papa fons rijdt in het weekend onze richting uit en gaat naar een leuk B&B'tje slapen om dan zondag onze groep te komen vervoegen. Het zal hier dus stillekes zijn!

2010-02-22T15:27:00.001+01:00

Internetverbinding lukt heel moeilijk...vandaar eventjes dit berichtje om te laten weten dat ik al lenteliedjes hoor bij de vogels. Jullie ook?

2010-02-07T19:05:00.000+01:00

Zovele mooie dingetjes te vinden op you tube van de Ark. Hieronder is er ééntje van:

2010-02-05T09:09:00.003+01:00

De blog van een Franse vrijwilliger in één van de Ark-gemeenschappen in Haïti blijft mooi.
Het oorspronkelijke idee om mooie foto's te nemen, neemt hij, ondanks de gevolgen van de aardbeving, weer op, met het gevolg dat er nu een aantal mooie pareltjes staan te bewonderen.
Een reportage van één van de bewoners die is overleden, de andere reportage over twee vrouwen, een dochter en haar moeder, die zitten te wachten op een amputatie.
Nee, geen troosteloosheid...wel liefde en hoop zijn te voelen.

2010-02-01T12:02:00.002+01:00

Vanmorgen de kindjes naar school en manlief naar zijn werk gebracht. En aangezien mamaHeidi maar na 16u op het werk moet zijn, veel tijd dus om het huishouden te doen.
Maar mamaHeidi besloot gezellig deze maandagvoormiddag uit te roepen tot rust-moment. Eventjes wat kleine boodschapjes doen in de stad, met natuurlijk een overheerlijk kopje hazelnootkoffie in de Hema als traktaat.
Ik weet het, ik weet het: thuis stond een overvolle mand strijk op me te wachten. Maar als er één ding standvastig is in het leven van o zo veel mama's, dan is dat wel de mand met strijk: hondstrouw EN loopt nooit weg. Ook de half-geschilderde kamer van Soetkin riep me nog eventjes, maar deez mama bleef volharden in de boosheid en wandelde dus naar de Hema.
Onderweg nog een heel mooi boek op de kop getikt van Anselm Grün "Als het leven een last is", en me daarna dicht bij het raam een plekje gezocht, MET koffie EN boek!
Mensen die Brugge wat kennen, weten dat je dan een heel mooi zicht hebt op de H&M aan de andere kant van de straat.
En vandaag lagen er daar zomaar wat pareltjes glimlach te grabbel...
Pal voor de deur stond daar namelijk een heel mooi-blinkende cabrio-porsche geparkeerd. Wat zeg ik nu? Een Caaabriooo Pooorsche, dus.
En dat gaf aanleiding tot wat hilarische tafereeltjes. Want hoeveel rustig kuierende koppeltjes daar bijna over elkaar struikelden?

Of:

1. Man en vrouw, romantisch arm in arm
2. Man ziet Porsche, vrouwlief de etalage
3. Man trekt naar rechts, om toch maar een glimp in de mooie auto te werpen
4. Vrouw trekt naar links, alwaar zich de deur bevindt van de voorgenoemde grote winkelketen
5. Vrouw schiet winkel binnen, man verliest zich in de auto
6. Vrouw uit het zicht, manlief hulpeloos om zich heen kijkend "Waar is m'n vrouwke nu?" en dan maar schichtig de H&M binnen

Of:

1. Man en vrouw, romantisch arm in arm
2. Man ziet Porsche, vrouwlief de etalage
3. Man duwt naar rechts, om toch maar een glimp in de mooie auto te werpen
4. Vrouw duwt naar links, alwaar zich de deur bevindt van de voorgenoemde grote winkelketen
5. Even een arm- en voetenspel om elk aan de juiste kant van de stoep te geraken
6. Vrouw schiet winkel binnen, man verliest zich in de auto
7.Vrouw uit het zicht, manlief hulpeloos om zich heen kijkend "Waar is m'n vrouwke nu?" en dan maar schichtig de H&M binnen

En als je zo boven je geurende kopje koffie zit, dan is het leven toch wel eventjes heel grappig...

2010-01-31T20:05:00.002+01:00

Daarnet in de auto:

"Mama, ik heb een engelenvriendje, Dokje."
"En weet je hoe het komt dat hij zo heet? Awel, hij eet veelst te veel!"
"En al de dunne engeltjes, hè...die hebben al gevraagd of hij een beetje minder wil eten, want anders zal zijn buikje nog ploffen!"

(ik vind het eerlijk gezegd wel heel erg lief van die andere dunne engeltjes. Ze denken niet aan hun eigen hongerig buikje, Neuheu...ze denken aan het buikje van Dokje. Als da geen vriendschap is!).

Maar toegegeven: er schuilt een meesterverteller in onzen zoon!

2010-01-24T20:24:00.001+01:00

Awel, ik wou een na-winters outfit creëeren voor deze blog, maar ik lees net dat het weer gaat sneeuwen. De sneeuwman blijft dus nog even staan.
Maar mag ik eventjes zeggen dat ik wel een heel klein beetje stiekem uitzie naar de lente?

2010-01-21T19:24:00.002+01:00

Zoals bij veel mensen, is de eerste maand van het jaar een héél drukke maand. Bij Huize Kakelbunt is dat niet anders. Leuk, dat wel, met al die nieuwjaars- en verjaardagsfeestjes. Ook het feit dat de pijn ook langzamerhand mindert, maakt een lichter mens van me. Maar niet te hard van stapel lopen: ik heb nog een weg af te leggen. Gisteren kon ik voor het eerst in lange tijd zelfs beginnen aan het schilderwerk in Soetkins nieuwe kamer.
En tussendoor probeer ik het nieuws te volgen van onze arkgemeenschappen in Haïti. Twee mensen van het bestuur zijn gestorven onder het puin, maar gelukkig is het met alle anderen vrij goed. Sinds gisteren probeert Jonathan, een jonge vrijwilliger die in de Ark woont, elke dag zijn blog terug bij te houden (zolang de situatie het toelaat, natuurlijk).

2010-01-10T17:12:00.002+01:00

In mijn vorig blogje schreef ik dat ik in de lente op stilteretraite ga.
Enkele bloggenootjes vroegen me wat ze zich daar eigenlijk moeten bij voorstellen.
De retraite die ik ga volgen wordt georganiseerd door de Arkgemeenschap.
Mensen die me beter kennen, weten dat ik sinds een jaar als huisverantwoordelijke in een huis van de Ark werk. Nu ja, werken....we werken inderdaad hard, maar vooral...we hebben een goede tijd samen met de mensen die verbonden zijn met ons.
Gedurende het jaar worden er vormingen en retraites georganiseerd. En nu krijgen M. en ik de kans om een stilteretraite te volgen. Een week lang met andere Ark-mensen (uit verschillende landen) de stilte opzoeken. Ik voel het als een welkom geschenk. Ik weet nu al dat ik ons gezinnetje ga missen, maar ik weet ook dat ik erg ga genieten. Er word tweemaal daags een voordracht gehouden, waarrond we in kleine groepjes en alleen zullen werken. Je kunt ook een persoonlijke mentor vragen, voor als de stilte je te veel wordt (want dat het confronterend kan zijn, moet ik niet uitleggen, waarschijnlijk). Het is een kans om even stil te staan bij jezelf.

Zomaar inschrijven kan zomaar niet (jammer voor diegenen die gelijk maar willen aansluiten), deze retraite is vooral voor mensen die zich verbonden hebben met de Ark. Maar mensen die dit zelf ook wel zouden zien zitten: er zijn best vrij veel mogelijkheden om aan te sluiten bij andere retraites in ons landje...
Maar we zijn geduldig: eerst nog eventjes de koude winterdagen trotseren!

2010-01-08T13:57:00.002+01:00

Met een zuurdesemboterhammetje, belegd met geitenkaas, op een bordje hier naast me, eventjes tijd nemen om hier nog wat neer te typen (zuurdesem vindt mamaHeidi superlekker, tot groot verdriet van de huisgenootjes, maar niet getreurd...er ligt nog een gewoon brood in de kast).
Vorige week dus een weekje vakantie gehad. En er dus meteen een slaapvakantie van gemaakt: geen wekker, de halve dag in pyama... In feite moet een vakantie in de winter niet veel meer zijn: een korte winterslaap! Kon mijn lichaam ook meteen ontspannen (want de pijn blijft aanhouden).
De kindjes genoten er ook maar meteen van: elke morgen kwam Johannes tussen papa en mama inkruipen, waar hij nog zo'n anderhalf uur lekker lag te genieten. Nee, Johannes is geen ochtendmens, en ik vrees dat we hem in zijn puberteit wellicht niet voor de middag uit z'n bed zullen krijgen. Zus Soetkin is daarentegen een echte spring-in-tveld 's morgens. Maar ze wordt al een heuse dame, en staat gewoon rustig op, dus na lange tijd wordt het plots weer mogelijk eens uit te slapen: ons hoor je niet klagen!
Deze week op het werk besloten dat een collega en ik in de lente op stilteretraite zullen gaan naar Frankrijk. Het is nog eventjes, maar ik zie er nu al naar uit! Ik vier er zelfs mijn verjaardag! Ik voel het aan mijn kleine teen dat 2010 anders wordt! Op weg naar het licht!

2009-12-28T22:05:00.002+01:00

Kerstmis is alreeds voorbij, het nieuwe jaar staat voor de deur.
En net zoals zo vele mensen, kan ik het niet laten even terug te blikken.
Wat betekent het voorbije jaar nu eigenlijk voor mij?

Het jaar vol plannen voor het opstarten van een nieuw project.
Het jaar waarin we beseften dat dit nieuwe project te groot was voor onze dromen.
Het jaar waarin we belangrijke keuzes maakten voor onze kindjes, en besloten hen in te schrijven in het dorpsschooltje aan de andere kant van de straat.
Het jaar waarin we eindelijk erkenning kregen voor Soetkin, waardoor de zorg een stukje van onze schouders wordt genomen.
Het jaar waarin ik besefte dat ik echt niet gelukkig was in mijn werk, en ik op dat moment de Ark op mijn pad tegenkwam, waar ik dag na dag hele fijne mensen mag ontmoeten.

Het jaar waarin we Mieke vrij moesten laten in haar vlucht...
Het jaar waarbij alles in mezelf toen aan het wankelen werd gebracht...
Het jaar waarin ik even tot stilstaan werd gedwongen...

En hier sta ik nu...37 jaar. Altijd vol enthousiasme in het leven gestaan, en nu plots leegelopen als een ballonnetje...
En gek genoeg gaat het toch niet echt slecht met me...ik vraag me soms af wat voor zin het allemaal heeft, en wanneer die pijn aan m'n lijf eindelijk eens weg zal zijn.
Maar ik heb de laatste tijd ook hele omhullende armen om me heen gevoeld.

En ik voel het: Het nieuwe jaar wordt anders!

2009-12-20T15:46:00.002+01:00

Elk jaar opnieuw halen we deze film vanonder het stof. Als kind smolt ik al weg bij het zien van deze animatiefilm, en dat is nog niets verminderd.

Voor de rest blijft het hier toch wa stillekes. MamaHeidi blijft moe, en heeft een abonnementje bij de osteopaat, maar we krabbelen der wel weer uit. Een oververmoeidheid van lange tijd krijg je er niet meteen uit, nietwaar.

En nu: het kacheltje aan, een lekker dekentje en een glaasje warme wijn. Zie en bewonder!

2009-12-11T18:22:00.002+01:00

Tussen de adventsdrukte door, toch eventjes een momentje gevonden om op m'n blogje te geraken.
Het is druk op het werk, maar de grootste reden dat ik hier zo weinig neerschrijf is vooral dat de vrije momentjes die er zijn, volledig gaan naar het genieten van ons gezinnetje, even languit op de bank met een goed boek, lekker dicht bij het kacheltje, en het bekomen van mijn de momenten bij de osteopaat (jaja: nog stééds!).

Soetkin volgde onlangs terug een viltworkshop bij atelier Ailim, en daar komt ze altijd heel enthousiast van terug. Een klein groepje, werken met wol en mooie kleuren....echt iets voor haar!

Zo meteen gaan we frietjes eten. Johannes wordt vandaag 6 jaar en is een prachtkereltje! Dus weer een genietavondje, zou ik zo zeggen...

2009-12-02T13:45:00.002+01:00

Deze week een heel leuk kaartje gekregen van Tricky en Frieke....zooooo ontzettend lief! Zelf heb ik het goede voornemen leuke kaartjes op te sturen naar al de lieve mensen om me heen. Maar telkens weer slaag ik er in een kaartje te schrijven en het dan 4 maanden op een hoekje van mijn bureau te laten liggen, waar het uiteindelijk in de papierbak beland wegens te oud...
Dus lieve mensen: Dank jullie wel voor het vele geduld!!!!
@ Frieke: kun je mij eens jouw adres doormailen? Ik kan misschien een zoveelste poging ondernemen om dit stukje van mijn karakter bij te schaven. Een goed voornemen voor 2010! Sommige mensen om me heen wat meer in de watten leggen!
Voor de rest is het heel stil hier, wegens te druk buiten de péécéé-wereld: griepjes, Sint, verjaardagsfeestjes, thuisbegeleiding aanvragen,....
Volgende week neem ik enkele daagjes verlof, en wil ik graag wat meer tijd vrij maken voor dit blogje...
Liefs
Heidi

2009-11-19T19:56:00.002+01:00

Vanmorgen opnieuw naar de osteopaat geweest: man, man, man: wat dat da allemaal los kan maken! MamaHeidi vandaag dus groggy en niet veel van zegs!
Tot één dezer...

2009-11-16T10:47:00.000+01:00

Dit mooie stuk leren kennen door Nico...dank je wel!!!

2009-11-16T09:11:00.003+01:00

Vrijdagavond won ik de Ollie-award 2009! Ik zou jullie natuurlijk graag deelgenoot willen maken, maar onze scanner doet niet meer mee, en dus blijft de award op het salontafeltje liggen wachten tot het moment dat hij zich hier op dit blogje kan vertonen...dank je wel, Ollie!
We zijn er niet superlang geweest, maar hebben er wel heel erg van genoten!

Voor mensen die toch de sfeer willen opsnuiven: hier alvast een proevertje! zie bij vrijdag).

2009-11-11T19:38:00.002+01:00

Net gebeurde discussie in ons gezinnetje...

Bijna bedtijd, dus bijna pyamatijd...alles zoals gewoonlijk, rustige avondsfeer.
En dan groot conflict!
Soetkin wil met geen middelen haar onderhemdje aanhouden..rara...waar ligt het probleem?
Enkele maanden geleden was zoiets "banaals" een heuse oorlog geworden. Nu duurde deze discussie 5 minuten!
Het probleem situeerde zich namelijk ter hoogte van de blauwe schouderbandjes aan dat hemdje! Blauw: tot voor kort het lievelingskleur, werd gedegradeerd tot een 'vies' kleur. En vieze kleuren kun je niet aan je lijfje doen. En met vieze kleuren kun je dus ook niet slapen. En wanneer je gedwongen wordt om zo naar bed te gaan, terwijl je weet dat je door die vieze kleuren niet zult kunnen slapen...dan stribbel je tegen...want als je pijn hebt van een vies kleur aan je lichaam....dan ga je toch ook roepen?

Vijf minuten discussie, dus...en toen vonden we al waar de angst en de daar uit voortvloeiende conflictsituatie onstond...Hmmm, mogen we een beetje trots op onszelf zijn?

2009-11-09T19:21:00.002+01:00

Ik ging daarnet eventjes piepen op dit blogje. En herkende meteen ook de vraag...Hoe moet het verder wanneer je kind met autisme in de puberteit komt?
Bij velen gaan de wenkbrauwen nu omhoog, en hoor ik nu de opmerking: "Dat zijn zorgen voor later!"

En toch...

Soetkin is nog maar 9, en onlangs kregen we de raad van de GON om thuisbegeleiding aan te vragen. Blijkt dat het bijna drie jaar kan duren eer we dan effectief thuisbegeleiding kunnen krijgen. Inderdaad: dan staat ze aan het begin van haar puberteit. Momenteel gaat het goed met haar: ze gaat graag naar school, en ze valt niet echt uit de boot. Op school maken ze hier ook werk van. Ik moet het dus van de positieve kant blijven zien.
Maar bijna negen jaar op weg met ons meisje, leert ons ook de realiteit onder ogen te zien. Ze loopt op haar toppen. Je ziet soms hoe ze zich inspant om de sociale interacties om zich heen te doorgronden. En steeds vaker komt ze vertellen dat ze graag zoals de andere kindjes wil zijn, dat ze zo graag alles zou willen begrijpen.
En op zo'n momenten denk je als mama toch wel eventjes verder. We zeggen zo vaak dat kleine kinderen zo snel groot worden. En de middelbare school zal sneller voor de deur staan dan we zelf beseffen. En met de middelbare school ook de puberteit. De puberteit met de zelfreflexie, met het zoeken naar de eigen identiteit. De puberteit met de vriendenkring en de vele sociale interacties...
Nee, we kunnen de toekomst niet vastleggen (gelukkig maar), maar het doet me toch wel een beetje deugd om te merken dat er nog ouders zijn met dezelfde realistische vragen...

2009-11-09T09:14:00.002+01:00

Gisteren naar Moederbal geweest. Eigenlijk niet zo ver uit de buurt, en heel erg gezellig!
Na enkele uurtjes was de 'rek' er een beetje uit bij mamaHeidi, dus tuften we rustig naar huis om nog na te genieten van ons dagje.
Ik merk nog steeds dat ik heel erg moet opletten met het evenwicht tussen 'in beweging zijn' en rust. De pijn tussen mijn schouders is heel sterk verbeterd, de andere pijntjes die zullen wel volgen, weet ik. Het is vooral sterk afhankelijk van mijn emoties. Boosheid en verdriet, stress,...als ik er niet meteen aandacht aan geef, voel ik mijn hele lichaam reageren. De pijn slaat onheroepelijk toe, en de onregelmatige hartkloppingen beginnen stante pede. Maar zoals ik al schreef: ik weet dat dit van voorbijgaande aard is, zolang ik mijn evenwicht maar goed in de gaten hou!

2009-11-05T10:44:00.001+01:00

En voor we het vergeten: Ollie was gisteren jarig!!!!!
Laat ons met z'n allen een feestje bouwen!
Vanuit Villa Kakelbunt: een hele fijne verjaardag, Ollie!

Sinte Maarten

2009-11-05T10:02:00.004+01:00

Als vervolg op de reacties op mijn vorig logje over Sinte Maarten wil ik nog graag even doorbomen...
Als kind woonden we met het gezin in de buurt van Ieper. Jaarlijks kwam deze goedheilig man menig kinderhart verblijden. Sinterklaas bestond wel voor ons, maar dat was dan weer de goedheilig man bij de pépéés en méméés, die dan weer in de streek rond Roeselare woonden. Tweemaal kinderfeest, dus!
Toen ik jaren later ging wonen in de Christoforusgemeenschap in Nederland, ontdekte ik een heel ander idee achter Sinte Maarten. Plots was hij niet meer de kindervriend, maar vooral het moedige personage achter een heel ander ritueel.
Hij werd de ridder, die aan de poort van de grote stad, op een stormachtige winternacht, de helf van zijn mantel doorsneed en aan een arme bedelaar gaf.
Een stukje licht in koude, donkere wintertijden.
Voor mij is het vooral het symbool van schenken. Een belangrijk aspect vind ik hierbij, is dat hij niet alles wegschenkt. Je kunt mensen niet helpen, als je jezelf helemaal wegschenkt.
In de Steinerscholen vind je dan ook het jaarlijkse ritueel terug om met lantaarntjes op tocht te gaan en te zingen aan de huizen. In Widar werd de Sint Maartensavond altijd afgesloten met het thuiskomen in kaarslicht. Er werd de hele avond geen electrisch licht gebruikt (zelfs tot in het toilet. We aten overheerlijke pompoensoep, en als dessert lag er een stapel wafels op ons te wachten, met vers fruit: hééérlijk!
En steeds vaker zie je dit oude gebruik ook terugkomen in dorpen en steden. En jawel, Francky: zelfs in de streek rond Roeselare zijn er al Sint Maartensoptochten (ik geloof zelfs in Ardooie?).

Sinte Maarten

2009-11-02T22:24:00.002+01:00

Vond per toeval deze afbeelding op het internet en besefte dat Sint Maarten plots wel heel dicht bij komt.
Dit boekje hebben we op onze boekenplank staan. Ontzettend lief en schattig EN het moment om het weer naar beneden te halen, om voor het brandend haardvuur op ons schapevachtje voor te lezen. Lekker herfstig!

2009-10-29T19:15:00.004+01:00

Als vervolg van m'n stokjes...

@ Tricky: Jawel Jawel! Onze schildpad heet cassiopea, naar de schildpad van meester Hora. Maar voor de vriendenis zijn naam in een reggea-versie gegoten: Cassi-man (met een lange aaaa in de man, zoals echt rasta's dat zo mooi kunnen zeggen, hè.

@ Veerle en Ollie: inderdaad: de truc van de boter. 't Is te zeggen: net geen zwarte boter. Een ware nachtmerrie voor de lever, dat wel...
Moet vooral op z'n boers gegeten worden:
Men neme een bord patatten, men plet dat met een vork, en kwakt er een pollepel papsause over. Men neme het zachtgekookte ei en breekt dat boven de de reeds ontstane smurrie. Even alles goe door mekaar roeren. En Ollie: tis ook héél lekker met een stuk smeerkaas door geplet. En slurpen maar!

En ja, lieve lezers: diepgaander dan dat zal mijn filosofisch betoog niet zijn, vrees ik (Jipie Tricky: nu heb ik er al drie blogjes aan geweid: hoera).

2009-10-28T18:33:00.003+01:00

Ziezo...zoals beloofd enkele wetenswaardigheden over mamaHeidi:

1. We beginnen met een klein en minderbeduidend puntje, maar wel ééntje die bij mamaHeidi hoort: Paprikachips!
Voor mamaHeidi is een glaasje wijn MET een zak paprikachips het ultieme teken van ontspanning. Een fijn TV-programma, een goed boek, een tof gezelschapsspel...met een zakje paprikachips wordt het leven een beetje meer feestelijk!

2. Wanneer je mamaHeidi echt geërgerd wil zien, dan moet je in haar buurt een 4x4 of terreinwagen zetten, en de humeurmeter stijgt gevaarlijk in het rood (sorry, Tricky en alle bloglezers die met bovenvernoemde vehikels rijden. Neemt het niet al te persoonlijk, maar aanhoort mamaHeidies geweeklaag!).
Wie parkeert er zich steevast op het uiterste hoekje van een nauwe straat, ondanks het parkeerverbod? jawel: een 4x4 (en ik kan je verzekeren dat het dan niet lachen is als je met een blauwe bus vol mensen door die nauwe brugse straatje moet rijden, wie parkeert er zich in het midden van de straat voor de schoolpoort? jawel: een 4x4!
En wie probeert toch nog eens in het achterste van andere auto's te duwen in de file? Nog maar eens: een 4x4!
mamaHeidi heeft stiekem zelfs al besloten dat onze kinderen nooit ofte nimmer naar één bepaalde middelbare school mogen gaan, juist vanwege de hele straat 4x4 die daar geparkeerd staat. Een oefening in verdraagzaamheid zijn ze!

3. mamaHeidi is een grote kwebbel, mamaHeidi houdt van mensen, maar mamaHeidi vindt ook niets leuker dan in de anonimiteit te verdwijnen.

4. Dicht hierbij aansluitend is de grote polariteit dat mamaHeidi binnen zichzelf voelt. Elke dag opnieuw de grote hunkering om in de volheid van het leven te staan, ferm uit te gaan en nieuwe mensen te ontmoeten (moest mamaHeidi geen mama zijn, natuurlijk), en anderzijds de grote droom om mijn rugzak te pakken, een trein op te stappen en ergens op onze wereldbol in een groot bos te verdwalen.

5. Het lievelingseten toen mamaHeidi nog een klein Heidietje was: papsause en eiers!
Moeke maakte dit trouw elke week klaar. In het begin vaste dag op zaterdag, later met wat meer variatie in de dagen. En toch blijft mamaHeidi papsause en eiers nog steeds verbinden met het geluid van "Het schurend scharniertje" van Jos Gheysen.
En het mooiste van dat alles? mamaHeidi vergeet dit gerecht iedere keer weer klaar te maken. Gelukkig denkt Moeke daar nog aan op Paaszondag!

6. Het boekje dat mamaHeidi het meest geroerd heeft is "Hymnen aan de nacht" van Novalis. Zo puur en mooi! 't Is een piepklein boekje, maar ook heel groots! Iedere keer als mamaHeidi op reis gaat, al is het maar voor een aantal dagen, gaat het boekje mee in de rugzak.

7. Mamaheidi was een chirowietje...en een echte! Zo echt zelfs dat ze op haar eerste kamp, toen ze 8 was, met ongeloofelijke hoge koorts en een kanjer van een blaasontsteking, met geen middelen naar huis te krijgen was. Ze bracht het kamp dus door in een klein ziekenkamertje, in een stapelbed, en de leidsters en kookmoeders kwamen haar gewoon tussendoor betrekken in het geheel: ze schminkten zich naast het bed, oefenden hun liedjes in naast het bed. Ik leefde achter de coulissen, laten we maar zeggen.

8. mamaHeidi droomde er als kind al van om sproetjes te hebben. Helaas, helaas! En aangezien ze ze zelf niet had, hoopte ze dan maar stiekem dat één van haar kindjes van die vertederende sproeten zou hebben. Maar opnieuw: Helaas, helaas! misschien vind ik dat juist één van de schattigste dingen aan Pipi?

9.MamaHeidies' eigenste toppers binnen het filmwereldje: Schindlers List, met iedere keer weer dat meisje met het rode jasje. Bleek uiteindelijk wel dat dat kleine meisje wel degelijk de oorlog zonder al te veel gruwel doorstaan heeft. Haar dochter ontdekte pas dat haar moeder met haar rode jasje door de film liep, toen ze in de bioscoopzaal zat...Ik moet de beginnoten maar horen van de muziek, en ik heb kippevel!
Een heel ontspannende film vind ik Nanny Mc Phee. Voel me iedere keer weer een beetje kind. Vooral het strenge "Hmmm" van Nanny Mc Phee vind ik zoooo goed gevonden (met de bijhorende mimiek). En wanneer je hem op het grote scherm ziet, dan besef je pas hoe ze met de kleuren hebben gespeeld...
En last but not least: Amélie Poulain. zowel de muziek als de beelden puur genieten!

10. Op een zoveelste chirokamp het boek "Momo en de tijdspaarders" uitgelezen. Ik had zelfs nauwelijks tijd om mee te spelen met mijn groepsgenoten. En met een grote voorliefde voor de oude Beppo. Hoe hij met iedere stap een bezemstreek, met iedere bezemstreek een adem, met iedere adem weer een stap zette. De betovering van het boek is altijd zo sterk gebleven, dat zelfs onze schildpad genoemd is naar één van de personages.

Pfff...een hele boterham, zo'n stokjesgedoe. Vooraleer ik namen noem en stokjes doorgeef, ga ik rustig afwachten op de reeds-genodigden door Tricky...aan jullie de eer!

2009-10-27T23:26:00.002+01:00

Zo super laat in de avond, ontdek ik dat er een stokje bij mij is komen aangewaaid van Tricky. Een kleine hint om toch maar meer aan het schrijven te gaan, denk ik zo...Ik ga vanavond dus naar bed met heel wat stof tot nadenken! en morgen komt ie der aan: mamaHeidies' stokje!

2009-10-19T13:21:00.002+02:00

Het is een tijdje geleden dat ik me nog aan m'n blogje waagde.
De pijn tussen mijn schouderbladen was niet echt comfortabel om lang aan een péécéé te gaan zitten.
Een zinnetje op facebook kon er nog af, maar een heuse tekst...mmm...toch maar niet.

De pijnstillers en de spierontspanners heb ik nu al enkele dagen opzij gelegd. De pijn is er nog wel, maar draaglijk. Eigenlijk is de pijn nu niet meer erger als dat hij de laatste jaren was. Maar ik ben wel actief aan de slag om ook dat weg te werken.

Letterlijk en figuurlijk "teveel op m'n schouders" genomen. De osteopaat doet wonderlijke dingen, en mijn emoties breken nu in één klap naar buiten. Ne mens zou er nerveus van worden, al die emo-uitspattingen.
Al bij al gaat het goed met mij. Het zwaarmoedige van de laatste maanden, kan er nu eens echt uit, en ik merk dat dat heel wat opluchting brengt.
Nog een groot aantal osteopaat-behandelingen, en ik ben een herboren vrouw!

2009-10-07T15:46:00.002+02:00

De pijnstillers, spierontspanners en de osteopaat kunnen niet verhinderen dat ik wat suffig en dubbelgevouwen door het huis scharrel. Dus maar een vrolijk deuntje opgezocht. Het filmpje kon niet rechtstreeks worden gekopieerd, vandaar deze link! Geniet ervan zou ik zeggen, en wie weet dansen we hierop met z'n allen als mijn schouders weer mee willen?

http://www.youtube.com/watch?v=jdUjGx-PVJY

2009-10-06T16:44:00.000+02:00

Vond ik net...
Voor mensen die me kennen...

Emailperikelen

2009-10-06T13:35:00.002+02:00

Hoewel mamaHeidi toch wel vaak op de computer bezig is, blijkt ze er toch niet al te veel van te snappen. Een mail-adres dat zomaar verdwijnt, blogvrienden die niet meer op m'n blogje geraken. Ik heb mijn blogje nu dus toch maar weer toegankelijk gemaakt voor iedereen, in de hoop dat het nu weer wel mogelijk is voor de mensen die willen reageren.
Deze morgen ben ik in m'n uppie gaan kuieren door de stad. Gebeurt niet zo vaak, eigenlijk. Maar ik hou er wel van als ik me niet zo lekker voel. Heerlijk verdwijnen in de anonimiteit van zo'n stad. Kon ik ook maar doen met een grote dosis pijnstillers en spier-ontspanners in m'n lijf. De drukte van de afgelopen periode heeft zich vastgezet in m'n schouders en in plaats van vandaag met m'n collega's samen te zijn, ben ik nu vooral aan het bekomen van de pijn.
Maar ik zie het niet als iets negatief. Die spanning moest er ooit eens uit, en dat gebeurt nu dus op die manier.

2009-10-01T18:59:00.002+02:00

Tja, ons ontplofte mail-adres lijkt nog altijd ergens in de ruimte te zweven, en dat brengt wat vreemde situaties met zich mee. Maar mamaHeidi blijft geduldig wachten, want eens komt het wel weer goed ;)

Het glimlachje van vandaag:

Sinds deze morgen is televisieland nog maar eens een zender rijker: Kazoom. Een VTM-broertje, en eigenlijk niet helemaal m'n ding, dus. Ware het niet dat ze er juist voor kozen om alle oude series terug uit te zenden: Niels Holgersson, Maya de Bij, Heidi in de bergen, Lassie, Wicky de Vikking, ja: zelfs Pipi is van de partij.
Na het avondeten mogen onze kindjes rustig kijken naar Lassie, alwaar zich het volgende kleine gesprekje afspeelt:

Kindjes: "Kijk mama, Lassie op de televisie."
Mama: "Hé ja, wat leuk! Maar hé, het is in het engels. Willen jullie niet liever naar iets in het Nederlands kijken?"
Johannes: "Bah neen, mama. Das nie erg, hoor. Die hond kan toch niet spreken?"

Tja...daar heeft hij natuurlijk wel gelijk in, hè.

2009-09-28T18:57:00.002+02:00

Dit is één van de favorieten van onze kindjes. Ideaal om een week mee in te zetten. Zeker nadat we vandaag ontdekten dat ons mail-adres weg blijkt te zijn.
Foetsie! Ontploft! In rook opgegaan!
Ik wist niet dat het kon, maar voila, sie!
Gelukkig maakten we meteen een nieuw adres aan.
En nu met ons allen vrolijk door de kamer hobbelen en met de heupen wiegen.

2009-09-25T19:20:00.001+02:00

Kon het niet laten...

2009-09-25T18:57:00.001+02:00

Haha! En nu doet you Tube weer mee.
Dus, zoals beloofd één liedeke...alhoewel: mamaHeidi vindt de groep Omnia echt wel heel goed. Zag ze verschillende keer optreden, en raakt in vervoering van hun kracht.
Dit nummer klinkt wat luguber, maar is vrij opzwepend. Ideaal voor dit zonnige weekend in te zetten!

2009-09-22T23:40:00.002+02:00

Hèhè...voel dat ik er weer zin in heb!

(En wil ik hier nu een schoon stukske muziek neerzetten, en blokkeert you tube wel, zekerst...).
Hebben jullie nog tegoed!

2009-09-17T16:16:00.005+02:00

Hupsekedee! Na een minder dagje, terug een ietsiepietsie beter dagje! Iedere keer weer denk je dat het rouwen een beetje minder zal zijn, maar er zijn zo van die momenten. Een verjaardag, een mama op school met dezelfde schoenen, een overgelukkige vrouw met zwanger buikje, die voorzichtig vertelt dat ze eigenlijk endometriose had...en dan word je trug geworpen op jezelf.

Maar zoals ik al zei: het zonnetje straalt alweer een beetje.

De fotookes hierboven kon ik jullie alvast niet ontzeggen. Eén van onze favoriete speelstukken: de houten knikkerbaan van Haba. Een niet zo goedkoop dingetje, maar Sinterklaas is een behulpzaam man, en doorheen de jaren hebben we toch al enkele mooie stukjes bij elkaar vergaard.
Zet daarbij een ontdekkende kleuter en een stapel sprookjesdoeken (waar je van die mooie bomen mee kunt toveren), en een regenachtige namiddag is zooo gevuld!

En ik weet het, ik weet het...je mag als moeder niet al te veel toekomstplannen maken voor je kinderen, maar stiekem hoop ik op kleinkinderen die op hun beurt een reuze knikkerbaan zullen in mekaar boksen!

2009-09-15T23:32:00.003+02:00

Vandaag Miekes verjaardag...en op zo'n dag kun je niet anders dan even stilstaan.
Dankbaar voor wat geweest is, en verdrietig dat mensen nu in het wild om zich heen schoppen om toch maar een zondebok te willen vinden voor al dat verdriet.
Zelf ben ik er al lang achter dat dat geen zin heeft. Het Leven loopt en stroomt verder, ook al snappen wij er zelf niets van.
Vragen stellen, schoppen, roepen, slaan,...zal daar niet zo veel aan veranderen. Ook iemand tot een onmetelijke perfectie ophemelen brengt geen troost, al zou je dat nog zo graag willen.
Misschien is klein zijn een beginnetje...een beetje mens willen zijn en durven zijn.
Of is het nu te laat op de avond om nog helder te denken?

2009-09-14T18:52:00.001+02:00

Papa fons zit op muziekles! Notenleer, samenzang en...accordeon.
Of hij ooit zal kunnen spelen als deze grote meneer, valt nog te betwijfelen. Maar gezellig is het wel!

Straf verhaal

2009-09-13T20:21:00.000+02:00

Las ik net op de website van de VRT:

"De HST zoeft en de jongeman slaapt voort zo 13/09/2009 - 17:53
In het Franse departement Morbihan is een 19-jarige man aan de dood ontsnapt. De jongeman, die duidelijk te diep in het glas had gekeken, was in slaap gevallen tussen de treinsporen van de HST-lijn tussen Quimper en Parijs. Vanmorgen denderde een hogesnelheidstrein over hem heen, maar hij bleef als bij wonder ongedeerd.
De treinbestuurder zag de jongeman liggen tussen de sporen, trok meteen aan de rem, maar kon niet meer verhinderen dat de trein over de man heen reed. 800 meter verder kwam de trein tot stilstand.

De treinbestuurder ging naar de man op de sporen kijken, maar die bleek volledig ongedeerd. Hij was zelfs met geen stokken wakker te krijgen. Uiteindelijk opende hij even zijn ogen, stak zijn middenvinger op naar de omstanders en viel terug in slaap.

Voor de zekerheid werd hij toch naar het ziekenhuis gevoerd. Als hij zijn roes heeft uitgeslapen, zal hij zich ongetwijfeld moeten verantwoorden voor zijn gedrag."

Vakantiememoires

2009-09-10T20:08:00.002+02:00

De zomer is langzaam aan het vervloeien, en op kousevoeten nadert de herfst alweer.
Tijd dus om vakantieherinneringen op te halen.
Eén van die momenten was het buiten slapen onder een heldere sterrenhemel.
mamaHeidi wou met de twee pagadderkes genieten, maar toen ze even met haar ogen knipperde, lagen plots vier kindjes om haar heen.
En toen papaFons bij kaarslicht een slaapverhaaltje kwam vertellen, kon de pret niet meer op.
De kindjes lagen al snel in dromenland...en mama? die telde de sterretjes...

2009-09-09T21:58:00.003+02:00

Ziezo...met een beetje geduld, lukt het me om persoonlijke uitnodigingen te versturen. Nog niet alle 'genodigden' zijn aangekomen, maar laat ons het glas al heffen en er eentje drinken op de menselijkheid! Schol!

Tijd dus om op een andere manier verder te gaan met dit blogje.
Enkele weekjes geleden had ik een echte blog-depressie. Ook al schrijf je niet alles op een blog, toch leg je telkens weer een stukje van je ziel bloot.
Je weet natuurlijk op voorhand dat je je dan kwetsbaar opstelt, maar zolang je je goed in je vel voelt, kun je daar best wel tegen. Het afgelopen jaar was echter een jaar vol emoties, en dat dikke olifantenvel begon zachtjesaan wat weg te slijten.
Ik begon steeds meer te aarzelen om dingen op mijn blog te plaatsen, en verloor dan ook het plezier in het bloggen.
Maar op deze manier, hoop ik er weer volledig te kunnen staan. Zonder maskers, zonder verstoppertje te spelen. Gewoon weer mamaHeidi met haar ups en downs, maar vooral: mamaHeidi, verliefd op het leven!

2009-08-31T10:09:00.003+02:00

Vrijdagnamiddag komt mamaHeidi thuis van het werk. In huis alles verdacht stil.
Plots twee kakelende meisjesstemmen: giechel, giechel, kwekkel, kwekkel...op de fiets rondjes aan het rijden.
Even later vliegt de deur met geweld open!
Zoonlief komt met stoer gezicht en gedroogde bloedneus binnenstormen.

"Hé mama, wéétje, ik heb vandaag echt gevochten!"
"Echt waar, hoor! Helemaal echt!En voor de eerste keer!"

(ondertussen fronst mamaHeidi bedenkelijk het voorhoofd en ziet ze al in gedachten hoe twee van die kleine mannekes met elkaar op de vuist gaan, met bijhorende stofwolkjes eromheen).

Gelukkig lijkt het allemaal niet zo'n vaart te lopen. Een klein mannetje van vier jaar was gewoon steentjes aan het gooien naar Zoonlief en z'n vriendje.

En die bloedneus?

Tja, had ie gewoon zelf gepresteerd, door koprollen te gaan maken in ons grote bed en met z'n knietje tegen z'n neusje aan te knallen.

2009-08-26T22:09:00.003+02:00

Op vraag van veel mensen, heb ik beslist om toch verder te gaan met dit blogje. Toch zal de vorm veranderen.
Iedereen die dit blogje graag verder volgt, kan gerust een seintje geven, zodat ik binnenkort een uitnodiging kan sturen wanneer ik mijn vertelsels, verzinsels en ander fraais afsluit voor het wereldwijde publiek.

en voor Tinne Dullaert....ik wil je graag toevoegen aan mijn facebook-vriendenkring, maar hoe ik je naam ook intyp: ik kan je niet vinden...

2009-08-12T00:49:00.003+02:00

Mmmm...bijna één uur 's nachts...
Een beetje normaal mens zou nu in dromenland zijn. Maar mamaHeidi dus niet!
Ben toch maar weer opgestaan om iets te doen wat al een tijdje in de lucht hangt: stilleggen van dit blogje!
Een kleine drie jaar geleden zette ik mijn eerste wankele stapjes in het blogwereldje. Net verhuisd, een totaal nieuw leven in het vooruitzicht, en plots een zee van tijd doordat ik in loopbaanonderbreking was.
Een blogje om aan de verre kennissen en vrienden te laten weten hoe het met ons gezinnetje ging, een plekje om onze knutseltjes te delen met andere mama's.
Doorheen de tijd veranderde ook de inhoud van dit blogje. MamaHeidi evolueerde, en het blogje evolueerde gewoon mee: de zoektocht naar een nieuwe levensinvulling, de vragen en grappige momenten die je in een gezinnetje kunt meemaken, het zoeken naar een nieuwe job, een nieuw ideaal,...
Het laatste jaar kwam er vooral een stukje 'zus' naar boven, kon je het verhaal van ons Zusje volgen en het verdriet en de pijn die haar ziekte en haar overlijden met zich meebracht.
En nu? Enkele maanden later?
MamaHeidi probeert dit blogje luchtig te maken, doorspekt met kleine, algemene dingetjes, leuke en aangrijpende youtube-filmpjes, gewoon...omdat ze hunkert naar een beetje luchtigheid, een beetje genieten van het leven...
Maar mamaHeidi beseft ook steeds intenser dat de blogjeswereld een virtuele wereld is. Het is een afspiegeling van wat we graag zouden willen dat de wereld van ons ziet. Hoe de realiteit is, kun je in een blog niet eens beschrijven! Maar allemaal hopen we een beetje op positieve bevestiging van de lezers...
En mamaHeidi hunkert naar echtheid!
Nee, ik ga nu niet meteen deze hele blog van het web gaan wissen...
Mensen die dat willen kunnen hier gerust nog een tijdje langskomen. Misschien moet ik hem gewoon opslaan op een harde schijf, want het geeft wel een beeld van de voorbije jaren. Maar zelf ga ik hier gewoon niets meer posten.
Het is gewoon op, wat heb ik de wereld nou eigenlijk gewoon aan interessants te vertellen? MamaHeidi is gewoon een doordeweekse vrouw met een doordeweeks gezinnetje...
MamaHeidies leven kun je niet vatten in een blogje (welk leven wel, trouwens?).
De lieve mensen die ik heb mogen ontmoeten op dit plekje hier mogen zeker nog een berichtje van mij verwachten...mogen me ook steeds mailen (of op facebook gaan zoeken) en wie weet ontmoeten we mekaar...
Ik wil jullie ook danken voor de trouw en bemoedigende reacties...

En als ik me mag permitteren een laatste goede raad mee te geven: laat ons voor mekaar zorgen!

2009-08-05T13:53:00.002+02:00

Voor mensen die nu toch langzaamaan een ietsepietsie klein beetje veel, zich zorgen beginnen te maken...wees gerust! MamaHeidi is nog gewoon in't land, voelt zich prima, is alweer volop aan het werk en geniet tussendoor van het gezinnetje, vrienden en zomer...
Zodanig zelfs dat ze de blogjes wel trouw blijft lezen, maar zelf geen behoefte voelt om zelf wat te produceren.
Nochtans kriebelt het om een aantal mensen blij te maken met klaprooszaadjes...maar het zomerse zonnetje verdoezelt het allemaal wat: shame on me, dus!
Maar lieve mensen: ik denk aan jullie, en beloofd dat ik binnenkort, wanneer ik vanonder het zomerse hooi, stof en zonnestraaltjes kom uitgekropen een flinke daadkracht aan de dag zal gaan leggen!

2009-07-26T00:43:00.003+02:00

Ik weet het...ik weet het....shame on me! Nog geen tijd genomen om den boel hier up to date te zetten. Eén dezer maak ik er werk van.
Maar één goed nieuwsje ist er al: ik ben volop de zaadjes van de klaproos aan het oogsten, speldenkopjes groot!

Voor Ollie

2009-07-10T18:14:00.001+02:00

Ollie, op verzoek een nostalgisch plaatje van mamaHeidi: helemaal voor jou! (en andere lezers mogen gewoon meegenieten, natuurlijk).

Steun

2009-07-09T10:26:00.002+02:00

Een twaalftal weken geleden konden we hier aan den lijve ondervinden hoe het blogwereldje niet alleen los entertainment is, maar hoe mensen, ook al kennen ze elkaar niet, elkaar meedragen over moeilijker periodes heen.

Op dit blogje is het nu eventjes stil, maar kunnen we toch met z'n allen eventjes mama Ilse in ons hart meedragen?

Vijgenboom Deel 736

2009-07-08T16:21:00.002+02:00

Jawel: gisterenavond heeft mijn lieftallige echtgenoot van 'ons' hart een steen gemaakt.
Naarmate de middag vorderde, liet de vijgenboom steeds meer zijn takken hangen. Toen er nog een felle regenbui bovenop kwam, kon hij het gewicht van de natte bladeren niet meer dragen.
Wachten kon niet meer!
Bij het snoeien zagen we al gauw wat er aan de hand was: de hoofdtak was helemaal afgescheurd van het gewicht.
Onze living is nu wel weer heel helder en licht, maar met wat geluk, schiet ie heel snel terug in de groei (leve de regen, dan maar weer?).

Oeps!

2009-07-07T13:45:00.003+02:00

Trouwe lezers zullen het zich nog herinneren als de dag van gisteren (nu ja: de dag van twee weken geleden): onzen 'vijgeboom', alias 'dadelboom'.

Na het verwijderen van verschillende klimplanten aan onze gevel tijdens de winter, was ik toch wel trots op ons boomke. De plannen zijn er om, na het opnieuw vernissen van onze ramen, nieuwe klimplanten aan te planten, maar voor dit jaar schonk ons boomke al heel wat voldoening.

Tot vandaag...

Hoe of wat er precies is gebeurd, zullen alleen de kabouterkes en de elfjes weten, maar onzen boom is gaan hangen.
Jawel, u leest het goed: HANGEN!
Zijn mooie grote bladeren vormen nu geen groen gordijn meer tegen de warme zuiderzon, nee: ge ziet de helft van onze voorgevel niet meer.

Wellicht zullen we hem heel kort moeten insnoeien: snif, snif!

Maar naar wat ik hoorde, groeien gelukkig de scheuten snel weer bij. We houden jullie op de hoogte!

2009-06-30T18:15:00.002+02:00

Lieve Anoniem: inderdaad, iedere keer opnieuw maakt mamaHeidi de fout: Den Vijgeboom. Zou onderhands eigenlijk niet meer mogen gebeuren, want de vijgen vallen er bij bakken vanaf, dus ik zou beter moeten weten ;)

De komende dagen zal het hier stilletjes blijven: de verhuizing van onze huisgenoten is namelijk begonnen, en de komende dagen zullen we hier niet bereikbaar zijn. Telefonisch kunnen jullie ons bereiken via GSM. Vrijdag hoop ik terug 'in the air' te zijn.

Voor allen een warme zomerse week toegewenst!

2009-06-29T09:08:00.006+02:00

Mag ik jullie voorstellen aan 'Den Dadelboom'.
'Den Dadelboom' siert de voorgevel van onzen villa met gratie.
In de winter is papa Fons in de snoei gegaan, want 'Den Dadelboom' groeide wat uit z'n voegen, maar zoals jullie kunnen zien, haalt hij de schade al ruimschoots weer in: het raam is ondertussen al weer dicht begroeid.
Niet dat je mama Heidi hoort klagen: met het zonnige weer van de afgelopen en komende dagen, houdt onzen boom de boel heerlijk fris.

Ondertussen groeit ook de papaver rustig voort. De knalrode papaver verdwijnt wat uit beeld, maar deze variant kwam zomaar uit de voegen gepiept. En één van de planten heeft al zowat 30 kanjers van zaaddozen!

Het huis baadt ondertussen in een verhuissfeer: Inge en Werner zijn volop aan het inpakken! Het komt allemaal wel heel dicht bij. Overmorgen is de grote dag...
En terwijl ik alles eens rustig overzie (voor een zeldzame keer ben ik alleen thuis), rinkelt de telefoon van het CLB in verband met de aanvraag voor de GON-begeleiding voor Soetkin.
Wie zei er dat het bijna vakantie is?

2009-06-26T20:05:00.004+02:00

Vorig schooljaar maakte ik, samen met dochter-lief, deze pictogrammen. We vonden ze zelf heel erg geslaagd, maar door onze verhuizng naar ons nieuwe huisje hier, en de weinige plaats die er momenteel nog is, konden we ze niet echt gebruiken.
We gaan die dus weer gewoon boven halen, en als haar nieuwe kamertje klaar is, dan krijgen ze daar een plekje.
Ondertussen zijn we hier al in vakantiestemming, ook al begint de vakantie van mamaHeidi pas binnen twee weken, maar wat wil je: zo'n weer.
Tijd dus om met papa Fons een glaasje wijn te drinken onder het bijna-affe tuinhuis.
Prettig weekend!!!

2009-06-25T20:52:00.002+02:00

Ziezo! Een nieuwe dag, en een heleboel nieuwe stappen!

Ons reuzetuinhuis gaat plankje voor plankje vooruit, de verhuizing van onze huisgenoten staat nu heel dicht voor de deur (en wat zal het vreemd doen, het huis zal toch een stukje leger worden zonder hen), laatste verhuisperikelen moeten worden geregeld (telefoon en internet, laatste spulletjes,...), laatste regeldingetjes voor iedereen in de Ark op vakantie gaat, maar vooral: het einde van het schooljaar voor de kinderen!

Een schooljaar met heel wat vragen en moeilijke beslissingen!
Vandaag mochten we bij de kinderpsychiater om te horen wat de eindconclusie was van de observaties.
Lang geleden dat ik me nog zo onzeker gevoeld had! We hebben nu al zo'n lange weg afgelegd, zoveel mensen kwamen met goede raad en goedbedoelde tips, maar uiteindelijk bleven we steeds achter met grote vraagtekens. Wij voelden tot in ons kleinste teentje aan dat ons meisje het niet makkelijk had, ook al is ze specialist in verbergen.
En eindelijk, na 8,5 jaar worden wij bevestigd in hetgeen wij al lang wisten.

Het klinkt nogal chique en geleerd, maar aangezien ik trots ben dat ik het woord heb onthouden, wil ik het wel met de trouwe bloglezers onder u delen: Soetkin heeft een "comorbiditeit" van verschillende stoornissen, en moeilijk te herkennen vanwege haar inteligentie...

Om het in eevoudige mensentaal te zeggen: Soetkin toont kenmerken van verschillende ontwikkelingsstoornissen. Twee stoornissen komen heel duidelijk aan bod, en maken het haar (en haar omgeving) niet makkelijk: Autismespectrumstoornis (=ASS) en aandachtsproblematiek (ADD). Een combinatie die verre van eenvoudig is.

Toch slaakten Fons en ik een diepe zucht: eindelijk kunnen we de hulp krijgen waar we al zo lang naar vragen.
Vanavond bespraken we dit tijdens de rapport afhaling op school, en morgen worden er reeds contacten gelegd, zodat we in september met GON-begeleiding kunnen starten.
Autisme en ADD kunnen we hier uiteraard niet mee wegnemen, maar ze kan wel truukjes leren hoe ze met die beperkingen kan leren omgaan, zodat vooral haar vaardigheden naar de voorgrond kunnen treden.
Voor de ADD moeten we rekening houden dat er misschien een dag komt dat ze toch medicatie nodig zal hebben. Maar voorlopig laten we dat nog even rusten. De kring rond Soetkin wordt groter en sterker, en daar zijn wij al heel blij mee...

2009-06-24T18:32:00.003+02:00

Gisterenavond namen we in de Ark afscheid van Renata uit Litouwen.
Elk jaar komen er jonge vrijwilligers vanover de hele wereld een jaar meewonen in onze gemeenschap.
Het doet me ook meteen terugdenken aan de tijd dat ik nog jong was (???!). Nog helemaal groen achter mijn oren, ging ik in eenn woongemeenschap leven voor kinderen met een zware handicap. Een verrijkende ervaring, een tijd van vallen en opstaan, een tijd van idealen en tegen de muur botsen van de realtiteit.
En nu, bijna twintig jaar later, nemen we dus afscheid in onze Ark van Renata.
Zelf heb ik haar nooit echt goed leren kennen, een gevolg van de afstand die tussen onze twee gemeenschapshuizen ligt. Maar toch stemde dit afscheid mij droevig.
Nu moet ik dat natuurlijk wat nuanceren: mama Heidi houdt gewoon niet van afscheid nemen!!! Voor mij is een "afscheid" altijd een gewoon 'tot weerziens', en ik voel me dan ook niet snel geneigd daar een superfeest van te maken met speeches, en taart en kadootjes...
Maar dat doen we in de Ark dus wel (en gelukkig maar, ook al klinkt dat vrij tegenstrijdig): tiramisu, veel lachen, dikke knuffels...

Het ga je goed, Renata, op je levenspad!

Spannende tijden

2009-06-19T09:53:00.002+02:00

De laatste weekjes voor de vakantie! En zoals vanouds: de laatste superdrukke weken!!!
Op het werk ligt nog een berg te wachten, iedereen ziet verlangend uit naar de vakantie.
Thuis volop in de verhuisdozen en verbouwingen: verhuisdozen omdat Inge en Werner met hun gezinnetje terug dichter bij de stad gaan wonen, verbouwingen omdat papaFons ons supergroot tuinhuis in elkaar aan het timmeren is. Hij is nu volop aan de wanden bezig, dus dat schiet uiteindelijk zichtbaar op!
Ook voor de kindjes zijn het drukke tijden. Johannes amuseert zich prima in zijn nieuwe klas, en wat Soetkin betreft: we hadden nooit durven hopen zo'n enhousiaste schoolmeid te zien.
Ze fleurt helemaal op met haar klasgenootjes. Toch is het een spannende tijd. De kinderpsychiater komt volgende week in de klas observeren, en volgende week donderdag zal er een eindconclussie zijn. Misschien het einde van een lange tunnel waar we toch doorheen gingen.
Vreemd hoe je als ouder steeds weer grenzen verlegt. Toen ze me twee jaar geleden zouden zeggen dat we beter een diagnose lieten stellen, zou ik dat vrolijk weggewuifd hebben: Nee, Soetkin heeft inderdaad eigen, specifieke kantjes, maar daar willen we geen etiketje op plakken.
Nu hopen we dat er een duidelijke diagnose is. Niet dat we daarmee vertrouwen dat de problemen meteen weg zijn: nee, daar kan een diagnose niets aan veranderen. Wel het begrip en de steun van de omgeving kan veranderen...
Spannende tijden, dus!

2009-06-17T22:18:00.001+02:00

Ollie, toen ik je blogje zag van Lydia, toen kon ik het echt niet laten!
Nog even meegniffelen vooraleer we slapen gaan?

2009-06-15T00:11:00.004+02:00

Voor mensen die het nog niet wisten: Mama Heidi houdt van klaprozen!

Een liefde die al heel lang bestaat, waar geen ergernissen, praktische beslommeringen, misverstanden, dagelijkse sleur,...op komt te zitten: Ah neen, een pure, ware liefde.

Liefde met een grote L!!!

Aandachtige lezers fronsen bij deze de wenkbrauwen, maar ik kan u gerust stellen: papaFons blijft toch wel de nummer één voor mij, al moet ik toegeven dat ik die intens, vurig rode kleur en die zachte teerheid die meedeint in de wind toch nog niet teruggevonden heb in mijn echtgenoot (blijven oefenen, lieve deerne...).

Maar hoe het ook zij: dit weekend plots de schoonheid van de klaproos terug in mijn herinnering gevonden.
Elk jaar rond deze periode kan ik ontzettend genieten van de pracht van klaprozen, maar dit jaar was het er potverdrie bijna niet van gekomen: loop ik me toch te stressen, neus recht vooruit!
Gelukkig ben ik nog net op tijd tot inkeer gekomen: Welkom trug, lieve klaproos!!!!

2009-06-11T21:08:00.003+02:00

Tijdsgebrek, zo zou je het kunnen omschrijven. Een collega tekort, een verbouwing, een schoolverhuizing voor de kindjes, de diagnose-testen voor Soetkin, onze huisplannen, een tussendoor-rouwproces en vooral: wetende dat binnen enkele weken heel wat grenzen zullen verlegd zijn!

Je hebt zo van die schakelmomenten in het leven waarop alles samenkomt, waarop je denkt dat het nu toch niet meer lang zo mag duren, wegens toch-wel-een-beetje-moe, maar tegelijkertijd vol vertrouwen weet dat het wel goed komt.

Jawel: bijna vakantie!!!

Dit weekend zal ik eventjes niet aan het werk zijn, dus laat het genieten maar komen!

En bij deze: een mijmermuziekske...

2009-06-06T21:33:00.002+02:00

Toch alweer efkes geleden, door kleine en grote redenen:

1. Deez mama ontdekte facebook, met de vele oude schoolvrienden, collega's en ander goeds. Deze week de weinige vrije tijd dus eventjes hier doorgebracht.

2. Een beetje een baalweek, want nog steeds geen nieuwe collega en dus een beetje te druk (maar daar komt verandering in: olé!).

3. Een beetje een grote baalweek, niet omdat ik superzielig wou doen, maar toch moeilijk het verdriet rond Mieke een plekje kan geven. Het is gewoon een beetje te druk op het werk en daarbuiten. Even stilstaan is er nu niet bij en dat begint toch wel een beetje op te breken!

Maar de lach is er nog steeds, hoor:

* Het mutsje van de kabouter die ik (nog steeds) aan het breien ben is eindelijk afgeraakt. Het was een klein telwerkje en als je maar enkele minuutjes tijd hebt, is het niet zo vanzelfsprekend dat mutsje ter hand te nemen.

* Deze week op een heel laat moment in de dag, dit filmpje van Dorus gevonden. Zo mooi in al z'n kinderlijke eenvoud. Het is best gekend, maar blijft vertederen...

2009-05-31T09:24:00.002+02:00

Eventjes tussendoor toch dit berichtje, want anders durf ik dat misschien wel eens vergeten:

Johannes: "Mama, ik weet dat de bij een stekeltje heeft op zijn poep om mee te prikken!"

Mama: "Dat heet een angeltje, jongen."

Johannes: "Aha! Een stengeltje!"

2009-05-29T14:23:00.003+02:00

Joseph, die voor een jaartje bij ons in de Ark woont, volgde ooit een opleiding aan de Vancouver Film School, één van de grootste scholen voor alles wat met film, acteren en animatie te maken heeft. Een groot deel van de mensen die er afstuderen vinden een plekje bij Disney, Hollywood,...
Op die manier ook heel wat leuke dingetjes leren kennen van studenten daar (lijsten vol te ontdekken op you tube: tis maar een weet).
Deze vind ik heel grappig, vooral door de soberheid.
Een prettig pinksterweekend iedereen en tot volgende week?

Voor Ollie

2009-05-28T22:01:00.002+02:00

Ollie, kon niet anders dan aan dit denken toen ik je hoekje bezocht!

En moesten we mekaar met z'n allen een klein beetje meer graag zien, zou dat dan een oplossing kunnen zijn?
Van iedere dag een beetje Feest maken?

2009-05-28T21:50:00.001+02:00

Enige uitleg lijkt me geboden...zou het ook kunnen zijn dat de uren juist andersom moeten geïnterpreteerd worden...?

2009-05-28T21:44:00.002+02:00

Zet mamaHeidi na lang aarzelen een bloglijst in de kolom hiernaast. Maar blijken de tijden gewoon niet te kloppen.

Twee mogelijke bedenkingen:

1) Computers hebben geen verstand van kloklezen!
2) mamaHeidi moet gewoon niet zeuren: wat maakt het nou uit of die tijden kloppen of niet?

Maar voor de mensen die der nu al opstaan: ik ben daarnet nog jullie allemaal aan't bezoeken geweest (en de koffie werd gesmaakt).
Voor de mensen die der nog nie opstaan: ook jullie bezocht ik, maar mamaHeidi heeft de lijst nog niet helemaal bijgewerkt.

Kabou - watte?

2009-05-28T09:17:00.003+02:00

Vol goede moed aan het breien geslagen enkele weken geleden. MamaHeidi is geen brei-beest, maar vindt kleine werkjes wel leuk, vanwege snel resultaat!
Als afscheidskadootje voor Johannes' juffie staat dus een kabouter op het programma.
Leuke dingen om te breien, maar wie die mutsjes uitgevonden heeft? Wat een tel-werk. Een werkje dat je eigenlijk in één avondje breien af moet hebben. Maar mamaHeidi verdeelt dit over vele, kleine, luttele momentjes die ze tussendoor neemt. Foute boel, dus, want ik ben de tel kwijt! Maar vanavond moet ie af, want straks mag de vroegere juffie naar zijn trouwfeest komen als ik aan dat tempo door brei!

En zoals beloofd een tijdje terug: het breiwerkje van Soetkin ook maar eventjes wereldwijd verspreiden....

2009-05-27T13:12:00.002+02:00

Om de vele mensen, die bezorgd zijn om het wel en wee van papaFons, gerust te stellen wil ik bij deze laten weten dat:

° papaFons nog niet aan vervanging toe is (ook al is hij de Abrahamleeftijd gepasseerd).

° Onze dakgoot héél erg aan vervanging toe was (dichtgeplakt met plakband, en eigenlijk meer een vergiet, dan een dakgoot).

° Onze nieuwe dakgoot, net op tijd, bevestigd is aan de gevel. Nog niet helemaal vastgeschroefd,maar hij doorstond het grote onweer, dus het zit wel snor!

° Door het nog niet voldoende vastgeschroefd zijn van de hierbovenvernoemde dakgoot, is hij tijdens het onweer gekanteld. Hij bleef stevig hangen, maar de inhoud kiepte doodleuk tegen ons slaapkamerraam aan.

° Wij zien de toekomst rooskleurig tegemoet wat dat betreft. papaFons staat namelijk op dit eigenste ogenblik alweer op de ladder, om ons nieuw attribuut wat meer stabiliteit te verschaffen.

En wat betreft de kindjes:

° De klasgenootjes van zowel Soetkin als Johannes staan hen op te wachten bij de schoolpoort. Het geeft hen een berg zelfvertrouwen en voor het eerst sinds jaren is er 's morgens geen gezeur.

° Soetkin werkt ijverig mee in de klas en is blij dat ze terug aansluit bij een klasje. Een deel kinderen van haar klas wonen in de buurt (naast ons huis, achter ons huis,....: ene deur uit, andere in....).

° Johannes blijkt een enthousiaste kleuter te zijn, loopt er rond alsof hij de school al jaaaaren kent.

Na een lange zoektocht wordt het langzamerhand een stukje eenvoudiger. Mag ook wel, want mamaHeidi werd er soms wat moe van.
Maar er komt dus wat tijd en energie vrij om onze aandacht naar leuke dingetjes toe te richten...wordt dus vervolgd,nietwaar?

2009-05-25T21:44:00.002+02:00

Vandaag een grote dag Ten Huize Van...

Soetkin en Johannes gingen voor het eerst naar hun nieuwe school!
Soetkin, na bijna een jaar thuisonderwijs, de eerste stapjes in een klasje. Het was spannend voor haar (en voor ons). We zijn momenteel nog steeds in een diagnose-fase, en het is dan ook spannend of alles goed zal gaan.
Maar vandaag ging het alvast prima!

Bij Johannes lag het enigszins anders: hij liep school in de steinerschool, maar nu we onze plek gevonden hebben, vonden we het ook belangrijk dichtbij naar school te kunnen gaan. Nu steken we gewoon de straat over en das wel makkelijk.

Hij vond er al een vriendje, en is best enthousiast (en dat is niet zo evident voor wie Johannes kent).

Een blije mama, dus!

En papa? Die hing vandaag in de goot. die was dringend aan vervanging toe, en met het naderende onweer van vannacht, was er een super deadline te halen...

2009-05-20T13:59:00.002+02:00

Waar mensen, tijdens een economische crisis, zich toch al mee bezig houden.
Anders moet wel gezegd worden dat het toch van heel wat menselijke warmte getuigt dat er zovele mensen meeleven met de geboorte van ons kleine, Belgische olifantje.

Voor eventjes vergeten de mensen hun zorgen, voor eventjes is er geen werkeloosheid, ziekte, pijn. Voor eventjes staan er geen verkiezingen voor de deur, om van de Mexicaanse griep nog maar te spreken!.

Ah bah neen: Alle ogen gericht op Parel (oftewel "Kip" voor de vrienden). Wedden dat er bij sommigen ook een lichte glimlach op de lippen zal verschijnen bij het lezen van dit wereldschokkend nieuws!

2009-05-18T14:33:00.002+02:00

Zoals op de blog van Ollie te lezen staat: het gaat niet goed met het mannelijk sperma!!!
Stress zou een serieuse factor spelen in de bedreiging van onze nakomelingen. En dus ging ik eventjes ons aller gekende you tube gaan afschuimen naar dingetjes waar ik altijd weer opnieuw bij kan relaxen.
Echte dijenkletsers zijn het niet, maar zie en geniet mee...

2009-05-17T22:45:00.004+02:00

Zoals we wel vaker doen (en je dit ook al op dit blogje kon lezen), trokken we met ons gezinnetje terug richting Heuvelland.
Is het het groen, wat daar precies altijd groener lijkt, de mooie vergezichten, het keltische gevoel dat daar gewoon blijft rondwaren, de helemaal-tot-jezelf-komen,....ik weet het niet, maar we hebben ervan genoten!
De kinderen hosten door het bos, berg op - berg af, en papa en mama puften er een heel stuk achteraan (diezelfde berg op - diezelfde berg af). De batterijtjes weer helemaal opgeladen.

En toch...

Toen Mieke overleed, was ik niet van plan een bedevaartsoord te maken van haar blogje, noch van het mijne. Mieke was een deel van mijn/ons leven, maar om een blog rond haar op te bouwen, dat ligt niet in mijn aard.
Maar vandaag moet het er toch even uit: wat mis ik haar ontzettend!!!
Tijd heelt de pijn, maar ik heb het gevoel dat nu het pas echt rauw wordt....

En als je dan door dat mooie stukje natuur rondloopt, en je ziet de kindjes helemaal echt kind-zijn...dan voel ik dankbaarheid, maar ook een groot gemis.....

2009-05-11T10:43:00.003+02:00

Om te proberen of het me dit keer wel lukt een video te plaatsen...en met wie kun je dat beter doen als met Anouk ?

En inderdaad: gelukt! Dus, dank je wel Ollie voor de handige tip.

2009-05-10T22:13:00.002+02:00

Wanneer ik dit zie, dan vind ik het leven toch mooi...

Een 30-tal seconden geduld, en dan begint het pas echt...
(En als iemand mij een tip kan geven hoe ik youtube-videos rechtstreeks op dit blogje kan krijgen, geef een gilletje....deze mama zou u dankbaar zijn!).

Toekomst

2009-05-05T21:20:00.008+02:00

Hoe kunnen we beter beschrijven dan met enkele foto's hoe hier alles z'n gangetje gaat?
Om de één of andere reden lukt het me dit keer niet om de foto's te plaatsen waar ik ze hebben wil, maar zoek gerust het bijhorende tekstballonnetje bij het juiste plaatje...

Samen met vrienden een betonplaat gieten voor ons reuzegrote tuinhuis. Het werk is nog lang niet af, maar de aanzet is gegeven.

Tussen het vele werk in, met 17 mensen spaghetti eten in de tuin, met een heerlijk lentezonnetje op ons bolletje.

Drie stoere bosrovers in de boomhut met boevenspaghetti.

Onze magistrale boom, die nu nog niet tot z'n recht kan komen zo midden in de bouwwerken.

Kathy die wegens polsoperatie vooral de rol als veiligheidscoördinator op zich neemt (al lijkt me dat zeer bedenkelijk vanuit die hangmat).

Inderdaad, na een hele vreemde periode, merk je toch weer iedere keer dat je de draad van het leven weer oppakt.
De pijn en het gemis is er, en we zullen ook moeten leren aanvaarden dat dat gemis er nu gewoon bij zal horen.
Maar iedereen probeert op z'n eigen manier een stukje evenwicht hierin te vinden.
Ikzelf heb afgelopen week ook ontzettend genoten van een uitstapje naar zee met Moeke: lekker eten, een zonnige strandwandeling, naast elkaar in het grote bed liggen vertellen...deden we in ons leven nog veel te weinig, en we moeten zulke momenten koesteren...

De afgelopen weken waren ook een tijd van bezinnen. Het was zo druk...het was net alsof alle spotlichten op Zussemieke waren gericht. Dat was natuurlijk ook zo, maar de opnames van Hart voor Mekaar, de interviews in de tijdschriften en de kranten....er was haast geen mogelijkheid om niet aan Mieke te denken.
Nu komt alles terug in proporties: als ik aan Mieke denk, zie ik niet meer de foto's uit de tijdschriften, maar komen de herinneringen terug hoe ze echt was, met al haar gaven en scherpe kantjes...(en daarmee wil ik geen afbreuk doen aan de artikels, alleen: Mieke was zoveel meer...).
En zo is het goed, zo wil ik het ook...echte beelden en herinneringen...

En dus: als mensen mij vragen hoe het met mij is, dan moet ik ook echt eerlijk antwoorden dat het goed met me gaat. Nee, ik verdring het verdriet niet, alleen: ik kan er niet de hele dag aan lopen denken...Mieke komt niet terug door onszelf onder te dompelen in ons verdriet en gemis...Mieke is voor mij gewoon niet weg...ze zit dicht bij me....bij ons...
En ondertussen glijden de dagen voorbij....en zetten we stapjes op onze mooie aardkluit...

2009-04-23T22:39:00.002+02:00

Eventjes een kleine update, alhoewel er niet zoveel te vertellen valt.

Heb daarjuist met de mensen van het werk (what's in a name?) ongelooflijk plezier gehad, maar nu iedereen slaapt, toch een zoveelste snottermoment.

Het zonnetje schijnt, Fons is hard in de tuin aan het werk, ruimte aan het maken om ons tuinhuis op te bouwen, Soetkin is terug aan het breien geslagen (waarvan één dezer dagen een fotooke op dit blogje), en dus kon ik, na lange tijd, het ook niet laten terug een Höttingerkabouter op te zetten, gewoon omdat ik ze zoooo schattig vind. Heel wat kleine genietmomentjes, maar dan toch onderhuids dat venijnige gemis...